Bali

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

Bali

 

Twee weken naar Bali. Een zogenaamde babymoon, aangezien ik 27 weken zwanger ben.

 

Twee weken stilzitten, is niets voor ons. Daarom verdelen we onze tijd over 3 verschillende plaatsen op het eiland: Sanur, Ubud en Pemuteran.

 

 

2014

Sanur »

 

De eerste dagen willen we het rustig aan doen. Hier en daar een strand, gezellig uiteten en vooral niets moeten.

 

Ons hotel zit niet aan het strand. In eerste instantie vinden we dat jammer, maar uiteindelijk maakt het ons niets uit. Het zit daarentegen wel aan een leuke straat met veel restaurantjes, barretjes en winkeltjes. En niet te vergeten veel beauty salonnetjes. Dus na een dag ontspannen is een fijne pedicure zeer prettig.

 

We regelen ter plekke een taxi die ons naar de volgende stop brengt.

Voordat we in Ubud aankomen, maakt de taxi-chauffeur nog wel een 'spontane' stop bij een koffieplantage voor een kopje Kopi Luwak.

Ubud »

We hebben hier gekozen voor een hotel buiten het centrum: Svarga Loka. De foto's waren al veelbelovend, maar daar aangekomen is het nog mooier.

 

We kijken vanuit ons huisje over de rijstvelden en om bij het zwembad te komen loop je door de tropische tuinen. We hebben een ruime kamer, terras en half open badkamer.

 

Dat die half open kamers prachtig zijn, is een feit, maar het brengt ook onuitgenodigde bezoekers binnen. Nadat we de eerste avond weer vanaf ons terras naar binnenstappen, schrik ik me wezenloos van een grote kikker op mijn nachtkastje! IEKS! Die klamboe gaan we dus wel gebruiken!!

 

We willen op avontuur! Het personeel van ons hotel kijken erg bezorgd om het feit dat we 2 scooters willen huren. Met m'n bolle buik kan dat echt niet! We nemen hun advies dan maar van harte aan en huren er maar 1. Nu pas kunnen ze weer doen waar de Balinezen zo goed in zijn: breeduit glimlachen.

 

We passen met z'n tweeën...uuuh... drieën prima op die ene scooter. Let's get lost! Zonder bestemming of kaart rijden we de weg op. Heerlijk zo onder de zon en tussen de rijstvelden, palmbomen en de dorpjes. We stoppen waar we willen. Zo ook bij een rijstveld waar een aantal dames de rijstkorrels er aan het uitslaan zijn. We lopen er heen en worden uitgenodigd om te helpen. Tot grote hilariteit van de dames natuurlijk...

 

Verderop slaan we een heel smal weggetje in. Het is dat er net iemand uit kwam rijden, anders hadden we het zeker gemist. Onderweg komen we nog een scooteraar tegen. Aangezien er maar 1 tegelijkertijd over het pad kan, moeten we beiden afstappen en de scooters langs elkaar manoeuvreren. Uiteraard raken we hierbij aan de praat. De Amerikaan wijst naar de villa verderop en vertelt dat deze bekend is uit de film Eat, Pray, Love. Hier zijn wat scenes opgenomen. O.a. die waar Felipe Elisabeth 's avonds afzet na een goede stapavond. Ze dwarrelt over hezelfde paadje waar wij met de scooter over zijn gereden.

's Ochtends komt hij haar een opkikkerend drankje brengen. "Go have a look!", zegt de Amerikaan. "There is no one there". Nou, vooruit dan maar...

 

We sluipen de prachtige poort door en snappen het wel. Prachtige lokatie zo tussen de rijstvelden, mooie begroeide tuin en idyllisch terras. Wel bloedje heet, dus we stappen de scooter weer op om de koele wind weer door onze haren te voelen, ware het niet dat we een helm dragen...

 

De volgende dag staat er weer een verdwaal-dagje gepland. Wat is dit toch heerlijk!

Rond het stadje Mas trekt ons een gebouwtje de aandacht. Dat zal mede komen omdat hier veel scooters geparkeerd staan en er nogal wat commotie is. We lopen wat voorzichtig richting de groep mensen en we worden hartelijk onthaald. Wat blijkt?! Een heus hanengevecht.

Dat dit duidelijk een mannen-dingetje is, blijkt wel uit het feit dat er rond de 'arena' geen vrouw te bekennen is. Die zitten verderop rieten bakjes te vouwen voor een aanstaand feest.

 

Toch waag ook ik me eraan om mee te kijken.Voordat er echt gevochten wordt, duurt nog wel even. De hanen moeten eerst 1 voor 1 tentoongesteld worden aan het publiek. Dan moet je onder luid gejuich aantonen aan wiens kant je staan. Als ook dat achter de rug is, kan er ingezet worden. Hoe die man nu allemaal onthoudt wie wat inzet en voor welke haan, is mij nog steeds een raadsel. Maar blijkbaar krijgt iedereen waar hij recht op heeft, want er valt geen onvertogen woord. Zelfs Alfred zet op vriendelijke toejuiching van de man geld in en wint zelfs wat, haha!

 

Sommige hanen zijn behoorlijk gehavend na het gevecht. Dat is niet echt heel prettig om te zien, maar we zijn zeker weer een ervaring rijker.

 

De scooter gebruiken we 's avonds om naar het centrum te rijden. Een ritje van nog geen 5 minuten. Er zijn genoeg leuke tentjes te vinden om te eten. We laten ons elke avond wel verleiden om een massagesalon binnen te stappen. Met losgeknede schouders (Alfred) en gelakte nagels (ik) stappen we ontspannen weer baar buiten.

 

Eén van de dagen hier in Ubud laten we ons rijden en een chauffeur brengt ons naar het Batur meer waar we genieten van het uitzicht en een bezoekje brengen aan de hot springs. Maar ook stoppen we bij de Titra Empul tempel en kijken we bij de Tegalalang rijstvelden.

 

We spreken gelijk met dezelfde chauffeur af dat hij ons naar Permuteran rijdt de dag erna.

 

Pemuteran »

De volgende bestemming Pemuteran garandeert ons een mooie rit door de binnenlanden van Bali. Met als bonus een stop bij de Pura Ulun Danu Bratan. Wat een mooie lokatie heeft deze tempel.

 

Pemuteran zelf stelt niet zoveel voor. Het bestaat één lange, stoffige weg met wat huisjes, supermarkten en hotels. Waarom we hier dan helemaal heen gaan, zou je denken? Deze lokatie schijnt namelijk één van de mooiste duik/snorkel lokaties van de wereld te hebben. En of dat statement echt waar is, willen we toch met eigen ogen bevestigd zien.

 

Ons verblijf, Amertha Bali Villas, ligt aan het strand. Komende dagen genieten we van een gedeelde villa met bijbehorend zwembadje. De frangipani's bloeien hier in de tuin en het strand ligt op 20 stappen van het huisje. Alle strandbedjes staan in de schaduw en dat is nodig goed. Want man, wat een hitte hier... Dus dat hutje met ligbedden aan ons eigen zwembad mét ventilator wordt vast een favoriet plekje de komende dagen.

 

Uiteraard lopen we die eerste middag die 20 stappen naar het strand voor een snorretje. Er wordt hier duidelijk aangegeven waar je hier het water in mag, want het rif begint al gelijk. Het water voelt aan alsof je een warm bad in stapt, het lijkt wel een subtropisch zwembad. Al gelijk bij de eerste onderwaterblik zien we een knalblauwe zeester, ogenschijnlijk chillend op het koraal. Wow! Dit is al een uitstekende eerste indruk!

 

Het naastgelegen hotel (Reef Seen Diver's resort) heeft een duikschool én ook een broedcentrum voor schildpadden. We zijn hier erg benieuwd naar.

We krijgen een 'rondleiding'. Hier worden schildpadeieren naar toe gebracht als er een nest is gevonden. Dit doen ze om de overlevingskansen van de eitjes te verhogen. De lokale bevolking krijgt hier zelfs een vergoeding voor, zodat de nesten niet leeggegeten, vernietigd of leeggeroofd worden.

 

In de verschillende bassins zwemmen schildpadjes van verschillende groottes. Als ze groot genoeg zijn om uit te zwemmen, laten ze ze hier vóór de hatchery weer uit. Als bezoeker krijg je hier ook de kans toe. Met een financiële bijdrage mag je je eigen 'dobbertje' vrijlaten. Die kans laten we ons niet ontnemen. Vroeg in de ochtend is hiervoor de beste tijd. Het kost je dan wel een vroege wekker en wat slaperige ogen, maar hopelijk dragen we hier bij aan een grote, gezonde, sterke schildpad in de Balizee.

 

In Permuteran zijn er meer mensen zich bewust van de bijzondere natuur die zich hier bevindt. En dat vinden we best opvallend als je de rest van Bali doorkruist. Het zwerfafval hoopt zich grotendeels op langs de kant van de weg.

 

Verderop op het strand bevindt zich namelijk Biorock. Een initiatief waar ze koraal weer laten teruggroeien. Er staan enorme stallages onder water waar koraal inderdaad zo langzamerhand weer de overhand neemt. Een proces van jaren en jaren, maar uiteindelijk wordt dit dan weer een mooi, groot, nieuw rif. De vissen voelen zich hier al helemaal thuis, want ze zwemmen zwierig tussen de bijzondere vormen door.

 

Verderop zit de Atlas Pearl Farm. Hier volgen we een rondleiding waar we zien hoe de parels hele proces van kweek tot winkel doorlopen. Interessant om te zien!

 

Menjangan Island »

Bij één van de duikscholen die Pemuteran rijk is, regelen we een dagtocht naar Menjangan Island, een duikers- en snorkelparadijs. Die ene van één van de mooiste, zo niet dé mooiste van de wereld dus.

 

We varen ruim een uur voordat we bij de eerste snorkelplek aankomen. Geen straf, want we worden onderweg voorzien van mooie uitzichten op de vulkanen van buureiland Java.

 

Ik 'klaag' tegen 1 van de bootmannen dat we al zo snel weg moeten van de eerste snorkellokatie, omdat ik het er zo mooi vindt. Hij lacht me gewoon uit! 'But lady, I promise, there is so much more to see!' Ha! Nou, kom maar op dan...

 

We lunchen op een plek waar het water zo helder is, dat we de vissen onder de boot door zien zwemmen. En de bootman komt zijn belofte na... zo mooi heb ik het nog nooit ergens gezien! Het rif is redelijk dicht aan de oppervlakte, dus je hoeft er niet eens moeite voor te doen. En dat is met zo'n bolle buik ook best lekker, want dat ademen door zo'n smalle pijp vergt me toch wel wat meer moeite dan normaal gesproken.

 

Aan de rand van het rif is een enorme afgrond. Ik kan niet wachten op de verhalen van de duikers die hier uit ons zicht verdwijnen.

 

Alfred en ik treuzelen enorm als we het sein krijgen dat we verder moeten zwemmen. De boot dobbert een eindje verderop om zich klaar te maken voor de terugtocht. We gaan als laatste aan boord.

 

Dit was echt de snorkeltrip van ons leven. Ik kan het niet eens uitleggen waarom, je moet het gewoon zelf beleven! Wat ons betreft mogen ze dit zeker met recht de mooiste snorkelplek ter wereld noemen!