Maleisië

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

Maleisië

 

 

In een kleine twee weken bezoeken we zowel het vaste land van Maleisië als de staat Sabah op Maleisisch Borneo en een eiland in de Zuid-Chinese zee dat het land in tweeën verdeelt.

 

Reisschema:

1/2 Amsterdam - Dubai -

Kuala Lumpur - Sandakan

3 Sabah

4 Sabah

5 Sandakan > Kuala Lumpur

6 Kuala Lumpur

7 Kuala Lumpur > Perhentian Islands

8 Perhentian Islands

9 Perhentian Islands

10 Perhentian Islands

11 Perhentian Islands

12 Perhentian Islands > Kuala Lumpur

13 Kuala Lumpur - Dubai - Amsterdam

 

 

2013

 

Vrijdag 29.03.2013 »

24 uurtje

Het sneeuwde zelfs op de vooravond van de vakantie! Hoog tijd om de zon op te zoeken met die winterse lente hier in Nederland.

Het eerste traject naar Dubai vliegen we met de A380. Mooi nieuw toestel en leuk die bar boven. Helaas niet toegankelijk voor de lousy tweede klas passagiers, maar nadat we geland zijn, nemen we wel even vlug een kijkje.

Op Dubai overstappen op de 777 naar Kuala Lumpur. We proberen zoveel mogelijk slaap te pakken om een jetlag te voorkomen, maar helaas niet met zoveel succes.

Eenmaal op Kuala Lumpur moeten we van de internationale naar de nationale luchthaven zien te geraken. Als we uiteindelijk beide tassen op de rug kunnen gooien stappen we al snel in een taxi.

Welcome to Asia: de chauffeur rijdt met plankgas weg. Hoe hard we precies rijden, kunnen we alleen maar raden, want er zit geen wijzer meer in de snelheidsmeter. We racen het Formule 1 circuit voorbij en komen aan bij de chaos van LCCT: de luchthaven voor binnenlandse vluchten.

Knalharde (en daardoor niet te verstane) omroepster, iedereen loopt door elkaar en het is bloedheet. Op een kleine monitor zien we waar we moeten inchecken, maar daar staat een enorme, enorme rij. We maken ons alweer Nederlands druk dat we te laat komen. Maar na een tijdje openen ze meerdere balies. Uiteindelijk zitten we nog op tijd bij onze gate te wachten. Nou gate, het is één grote hal vol met mensen. We houden onze uitgang goed in de gaten en als zich een rij vormt van mensen die de omroep wel verstaan, sluiten ook wij maar aan. Een goedkeurend knikje van de luchthaven medewerker bevestigt dat we inderdaad op de goede vlucht stappen.

We vliegen alweer de avond in en landen op de kleine luchthaven van Sandakan in Oost-Borneo. We hadden iemand bij de uitgang verwacht die op ons staat te wachten, maar er is niemand voor ons. Een medewerker van een taxibedrijf wil best even voor ons bellen en nog geen 5 minuten later komt er een taxichauffeur op ons aflopen met een bordje en de vraag: "Excuse me, are you this?". Op het bordje staat: "Marie & Afolt". Dus ik zeg nee. Hmm, fonetisch zou Afolt misschien toch wel op Alfred kunnen lijken. En het hotel waaar we heengaan is wel onze bestemming. Dus toch maar mee met deze man. Haha! Wat een mooie aankomst hier.

Wat een heerlijkheid, dat geluid van de krekels, die hitte om half 9 `s avonds en het vooruitzicht op een bed. Wat een beauty, dit hotel! We hebben een hutje dat uitkijkt over de jungle met een badkamer in de buitenlucht!

Extra genieten is het op ons mini balkonnetje met twee ijskoude Tiger biertjes. Het is pikkedonker buiten, maar zien nog net de contouren van de bergen voor ons. En het beetje licht dat we zien, komt af van vuurvliegjes. Magisch! Dit alles maakt het zo waard om die 24 uur lange tocht te maken.

 

Zondag 31.03.2013 »

Kinabatangan

We openen de schuifdeuren, zodat we ons uitzicht bij daglicht vanuit ons bed kunnen aanschouwen. Ja, ook overdag is het hier mooi. We ontbijten in het restaurantje en pakken onze spullen voor een dagtrip verder de jungle in. Aan het begin van de middag komt ons busje voorrijden. Twee Zweedse reizigers gaan dezelde tour maken.

Het is twee uur rijden naar het plaatsje Sukau. Van die jungle waar we in hebben overnacht, is onderweg helaas weinig meer over. Palmolieplantages zover het oog reikt...

We overnachten in het mini plaatsje Sukau aan de oevers van de rivier Kinabatangan. Gelukkig hier nog wel ongerepte natuur. We stappen samen met het Zweedse stel de boot op voor een riviercruise. We varen een tijdje stroomopwaarts en nemen dan een zijtak van de grote rivier.

Petje af voor de gids voor het spotten van een knalgroene viper slang op een tak in de oever. De eerste minuten kijken we er alle vier overheen, totdat ik vraag of hij een foto wil maken en wilt aanwijzen waar we nou precies naar moeten kijken. Haha! Mooie schutkleur. We mogen ook even aan wal om het van dichterbij te bekijken. Niet té dichtbij natuurlijk!

Al snel spotten we een prachtig knalblauw ijsvogeltje die razendsnel naar visjes duikt. En daar verderop de eerste apen familie! En we maken ook meteen kennis met het klimaat hier. Eén dikke druppel, twee dikke druppels en een dikke plensbui. Gelukkig waren we voorbereid en hebben de regenponcho`s binnen een paar tellen aan, zodat de schade beperkt blijft. Onze Zweedse medepassagiers zijn al kletsnat voordat ze uberhaupt de regenjas uit de tas hebben gehaald. Na 10 minuten is het alweer gebeurd en kunnen we verder varen. De poncho`s kunnen weer uit en we gaan verder met spotten.

Dat de orang oetan voor 96,4% overeenkomt met he DNA van de mens bewijst zich maar weer. Ook zij hebben het niet zo op regen en verschuilen zich in het woud. We zien wel echt heel veel verschillende andere apenfamilies: langstaart makaki, lampongaap en de neusaap (hier ook wel Dutch Monkey genoemd, vanwege die neus dus).

Leuk om ze te observeren! Ze maken ruzie en vlooien het weer goed. Ze maken er een hele show van en laten mooie sprongen, maar ook huiveringwekkende valpartijen zien.

Na het avondeten waarbij we af en toe moeten bukken voor een langsrazende vleermuis, klimmen we weer de boot in voor een nachtsafari.

We zijn benieuwd wat we allemaal kunnen verwachten.

Tegenover ons verblijf lichten de ogen op van een krokodil. En hij heeft een strategische plek uitgekozen, want boven hem liggen apen te slapen in de boom. De insecten maken een kabaal alsof er ergens een cirkelzaag overuren draait. Er spotten uilen, een kikker, ijsvogels, flying foxes, een soort rode angry bird en vele vuurvliegjes. Als klap op de vuurpijl ligt er ook nog een dikke python op de oever van zo`n 4 meter lang. We kunnen aardig dichtbij komen. Na een tijdje elkaar geobserveerd te hebben, kiest de slang het hazenpad en zien we pas goed wat voor enorme lengte hij heeft.

De bonus van deze hele tocht is de immense sterrenhemel. We kunnen de Melkweg zien stralen. In de verte onweert het en doet alles mooi oplichten.

 

Maandag 01.04.2013 »

We hebben `m!

6 uur gaat de wekker: tijd voor de ochtendcruise. De mist geeft een mysterieus effect. Verder op de rivier is dit alweer opgeklaard en varen we in een blauwe lucht verder. We zien weer een stel makaken in de boom. Leuk!

Leuker nieuws is dat de gids ook een orang oetan heeft gespot! Met onze verrekijker spot ik toch ook echt wat harigs in de boom. We gaan aan land en lopen op slippers de bebossing in. Wel kriebelig dat gras en opletten voor slangen, maar wat maakt het allemaal uit... want we zien een Orang Oetan!!

Prachtig hoe hij zich door de boom manoevreert. Wat een schatje! En wat een geluk dat we dit mogen aanschouwen. Na een tijdje stappen we toch maar weer terug de boot in en blijven nog een tijdje observeren totdat de orang oetang het genoeg vindt en naar dichtbegroeid gebied klimt en uit beeld verdwijnt.

Verder varen de rivier op naar een soort meertje. Hier zien we weer andere soorten vogels. Niks haalt het meer bij de orang oetan natuurlijk, maar we genieten wel van het zonnetje en de wind in onze haren. Mooi begin van de dag!

Het ontbijt staat al klaar als we weer aan wal stappen. De vriendelijke gastvrouwe Anna heeft voor ons gebakken banaan, roerei en toast met (jawel!) ananasjam klaar gezet. Maar dat je niet ver weg hoeft om wildlife te spotten, blijkt als er voor het restaurant een reusachtige leguaan voorbij komt sjokken. Ook vliegen er neushoornvogels voorbij.

Na het ontbijt pakken we de tassen en installeren ons op de veranda voor een ijskoude cola. Nog voor het middaguur zitten we weer in het busje richting Sepilok.

Als we weer in ons onderkomen zijn, worden we begroet door een mini boomslang. We droppen de spullen in onze kamer (met nóg een mooier uitzicht dan gisteren!) en bestellen een snack in het restaurant. Er ontstaat wat commotie als de eerder ontmoette boomslang een tragische dood sterft door een val in een ventilator. Dood door ventilator: only in Borneo.... :-)

We nemen last minute een shuttlebus naar de Orang oetan Sanctuary van Sepilok. Hier worden apen in nood (wees, gewond of verdwaald) opgevangen en klaargestoomd voor het leven in de jungle.

Bij aankomst zien we twee mensen lopen. Of toch niet?! Het blijkt een verzorger die hand in hand met een orang oetan loopt. We gaan er met z`n tweeën op af en de orang oetan is heel verlegen en kruipt achter de man. Wat een schatje!

De apen worden hier twee maal per dag gevoed en hier komen (uiteraard) massa bezoekers op af. We verwachten een heel toeristencircus, maar bij aankomst is het tegendeel waar. Het is helemaal niet druk en muisstil (op de oerwoudgeluiden na dan) op het observatieplatform. Al snel zien we de touwen bewegen en er komt een aap aangeklommen. De ander loopt achter een van de verzorgers (en dus de mand met fruit) aan.

De eerste steelt gelijk de show en maakt wat fotogenieke poses. Hij heeft gelijk de lachers op de hand. De anderen zijn nog een beetje verlegen en gaan demonstratief met de rug naar de mensen toe zitten. Maar ook de anderen draaien al snel bij. Als ze zich tegoed hebben gedaan aan bananen, sinaasappels en melk, nemen ze een toevlucht tot een boom in de buurt. Voor de meeste mensen is de `show` hierbij dan ook afgelopen en gaan er vandoor. Wij blijven en de apen komen weer terug. Wat een heerlijkheid om naar ze te kijken, wat lijken ze inderdaad toch net op mensen!

We maken de rest van de wandeling af en we lopen nog een nieuwsgierige orang oetan tegen het lijf. Er is een bewaker bij, zodat ze niet door ons enthousiastelingen belaagd worden. Maar deze aap weet zelf heel goed wat hij wil. Hij komt nieuwsgierig dichtbij, maar loopt dan snel hand in hand weg met de bewaker. Met een ietwat jaloerse blik kijken we hem na.

Als afsluiter van deze mooie dag, gaan we chillen in de zon op de veranda. Prachtig uitzicht!

We eten vroeg, zodat we ook vroeg kunnen gaan slapen. Morgen verlaten we deze groene omgeving voor de asfalt jungle van Kuala Lumpur.

 

Dinsdag 02.04.2013 »

Kuala Lumpur

Vannacht werden we gewekt door onweer in de verte. Toch maar even vanaf ons balkon het mooie schouwspel van flitsen aanschouwen. De insecten zijn er zelfs een beetje stil van!

We hebben gister al een taxi geregeld en deze is zelfs Nederlands op tijd. Met het ontbijt net achter de kiezen, springen we dan ook gelijk in de taxi naar de luchthaven. Maar we moeten aansluiten in een lange file. Niet eens gedacht dat files hier voorkomen op Sabah. Hier hebben we met onze tijdsplanning eigenlijk ook geen rekening gehouden. De chauffeur snapt ons probleem maar al te goed en haalt op brutale wijze heel wat auto`s in. Uiteindelijk zijn we zo alsnog netjes op tijd op de luchthaven.

Eeeeenn....al dat gehaast was niet eens nodig, want de vlucht is vertraagd. Twee uur wachten op een kleine luchthaven heeft zo z`n charme. Niet veel toeristen hier dus we vallen enorm op. Alle winkels krijgen een bezoekje van ons, we kopen wat lokale, exotisch klinkende sapjes (guave), lopen langs de heerlijk ruikende frangipani bomen voor het luchthavengebouw en zien de pinautomaat bijgevuld worden onder begeleiding van een bewaker met een geweer van 1,5 meter.

Om 11.15u stappen we dan in het vliegtuig in. Vanuit de lucht zien we nogmaals hoeveel ruimte er is vrijgemaakt voor de palmolie industrie. Zonde! Dit brengt het leefgebied van de o.a. de orang oetan, dwergolifanten en andere diersoorten steeds meer in gevaar.

Gelukkig zien we ook veel mooie dingen vanuit de lucht. Prachtige eilandjes omringd door helderwit strand en turquoise zee. Gelukkig hebben we dit nog in het vooruitzicht!

De vlucht gaat redelijk snel en ook onze bagage is vliegensvlug. Dus we regelen een taxi naar het centrum. Voor we het weten zitten we aan de complimentary cocktail in de rooftop bar van ons hotel. Dat is inclusief uitzicht op de Petronas Towers.

Met wat tips van een hotelmedewerker gaan we op pad. Kuala Lumpur of kortweg KL doet ondanks de wereldnaam niet heel groots aan. We dwalen wat rond in de `Gouden Driehoek`-wijk en besluiten toe te geven aan half uur ontspanning. We kiezen één van de vele massage tentjes uit en worden goed onderhanden genomen. We stappen met ontspannen schouders weer de warme buitenlucht in.

Na nog een ontspannen drankje gaan we de straat Jalan Alor in. Inmiddels is het donker geworden en de rode lampionnetjes in de straat springen aan. We hebben zin in een hapje eten en laten ze hier nu meer dan genoeg eetstandjes hebben. We schuiven aan bij een Thais tentje. Onze bestelling is er binnen 5 minuten. Mijn bestelde gerecht is iets te pittig, dus ik geef 'm met een roodaangelopen hoofd door aan Alfred en bestel een nieuw gerecht. Dat blijkt een betere keuze. De Maleisische meisjes naast ons giechelen wat naar ons. Leuk om zo lokaal te eten op straat.

Na het eten zoeken we opnieuw de rooftopbar van het hotel op voor een nightview over de stad. Mooi al die lichtjes! Voor morgen hebben we de plannen ook al op een rijtje gezet, we kunnen niet wachten om de stad verder te verkennen!

 

Woensdag 03.04.2013 »

Selamat Malam from Kuala Lumpur

We starten de dag met tropische regen. Dus we stellen onze geplande wandeling nog even uit. Als het eindelijk weer droog is, gaan we wandelend richting het bekendste kenmerk van de stad: de Petronas Towers. We kopen een toegangskaartje, maar kunnen niet eerder dan `s middags de torens op. Geen probleem! Dan maar met de metro naar de andere kant van het centrum, want dat lopen hier is best een inspanning met die hitte en hoge luchtvochtigheidsgraad. En de metro is snel en goedkoop (40 cent p.p.).

Onze halte? Little India. We worden gelijk begroet door vrolijke kleuren en vele kraampjes. We halen een verfrissend (bijna fluorescerend groen) meloendrankje bij een tentje en lopen de markt over. Zonnebrillen, sokken, iphones, horloges, stekkers, tshirts, sieraden, stoffen, tassen en prullaria. Geen enkel standje wordt overgeslagen. Vriendelijke sfeer hier.

Bij bepaalde eetkraampjes staat een rij. Hier moet het goed eten zijn en de kleurrijk, gesluierde dames zijn druk aan het koken. We worden nieuwsgierig naar dit schijnbaar populaire etenswaar en kopen twee in bananenblad verpakte pakketjes. Verrassend lekkere zoetigheid, hadden we nu maar onthouden hoe het heet...

We lopen via het Merdeka Square (Onafhankelijksplein) richting Central Market vlakbij Chinatown. Ook hier kan je overdekt shoppen tot je erbij neervalt, maar zijn hier snel uitgekeken.

Hier in Kuala Lumpur kan je overal wat te eten halen en het (meeste) ruikt heerlijk. Dus de verleiding van een Indonesische rolletjes met kokos en iets siroopachtigs kunnen we niet weerstaan en smikkelen we al wandelend op.

Dat tropische klimaat snel kan veranderen, blijkt wel weer als het na zoveel zonneschijn weer begint te regenen. Ons tijdelijk toevluchtsoord wordt een Indisch eettentje. Omdat we al zoveel gesnoept hebben, willen we in eerste instantie alleen wat drinken. Maar het ruikt allemaal zo lekker. En we hebben nog geen Indisch gegeten deze vakantie. Dus... bestellen we toch maar wat naan-brood met wat curry om te delen. Hmmmm!!

In Chinatown staan prachtige oude panden, de meeste jammergenoeg wel verwaarloosd. Leuk om zo in één dag zoveel verschillende gezichten van de stad te zien. De stad vertegenwoordigt veel verschillende culturenen religies: voornamelijk Maleisiërs (Moslims), Chinezen (Boeddhisten) en Indiërs (Hindoestanen). En ze leven allemaal in goede vrede naast elkaar.

Dat zien we ook weer terug in een straat waar een Chinese tempel schuintegenover een Hindoeistische tempel staat. Een Hindoeistische tempel hebben we nog niet eerder bezocht, dus lopen hier naar binnen. Onze slippers moeten we afgeven bij een schoenen depot. Er wordt muziek gespeeld en vele offers gebracht in de vorm van mooie bloemen en kaarsen.

Met de metro gaan we weer terug naar de Petronas torens. Leuke gadgets worden tijdens de tour gebruikt: we krijgen een safety/ inleidingsvideo te zien voordat we de lift in gaan. Dit wordt vertoont dmv een beamer op een rookgordijn.

Eerst mogen we de loopbrug op die de twee torens verbindt. De zon gaat onder en de lichtjes springen weer aan. 86 verdiepingen en twee liften verder bereiken we het observatie dek. Vanaf hier nog een veel beter uitzicht. En hier zie je ook de tweelingtoren schitteren. Het gebouw lijkt wel ondergedompeld in zilver, zo sprankelt het.

Het bezoek is goed georganiseerd. Per groepje krijg je hangtag met een bepaalde kleur en als je kleur wordt omgeroepen, moet je weer volgen. Voor elke stop (brug en observatie dek) is een beperkte tijd opgelegd, maar je hebt meer dan voldoende tijd om rond te kijken. Boven op het observatiedek kan je je toegangskaartje gebruiken voor een interactief scherm. Als je het kaartje voor het oog van de camera houdt, dan zie je de torens virtueel opgebouwd worden. Hoe cool?!

We hebben al zoveel gesnackt vandaag, dat we niet echt zin meer hebben in een traditionele avondmaaltijd. Daarnaast zijn we te vermoeid om nog weer een stuk naar de eetstraat te lopen. We houden het bij een Maleisische en Libanese snack en lopen alleen nog het kleine stuk naar het hotel terug. Vanaf morgenmiddag kunnen we echt gaan uitrusten. Want daar was het ons eigenlijk allemaal om te doen...

 

Donderdag 04.04.2013 »

Stop de tijd!

Het is deze vakantie al de derde keer dat we op LCC-terminal aankomen. Dit keer is niet druk en niet zo warm. Het oogt allemaal een stuk vriendelijker dan de andere keren. We planten ons weer in de vertrekhal en maken gretig gebruik van de gratis WiFi.

Eenmaal in het vliegtuig blijkt dat we vertraging hebben. Ze roepen om dat dit komt omdat we een slottijd hebben opgekregen van de verkeersleiding. Dat zal allemaal wel, maar dat de piloot gewoon dik te laat aan komt sjokken, zal zeker niet meehelpen.

We vliegen zo`n half uurtje als we alweer de daling inzetten voor Kota Bharu. Dat schiet lekker op. Hier aan de noordoost kust voelt hier minder klam aan dan in de stad én een stuk warmer. We zijn er alleen nog niet. We rijden een dik uur naar het zuiden naar de plaats Kuala Besut. Hier vandaan moeten we 40 minuten op de boot om uiteindelijk op de Perhentian Islands te komen. We hebben dit van te voren allemaal geregeld bij het hotel waar we gaan overnachten. Dat scheelt heel wat regelwerk hier.

Bij de haven leggen verschillende bootjes aan en we wachten op een teken dat wij aan boord van één van die boten kunnen stappen. Uiteindelijk komt er een wit gevaarte aanvaren en we krijgen het teken dat dit `m is. We kletsen nog wat met de gesluierde lokale bevolking aan boord waarvan blijkt dat die in het vissersdorp op het eiland tegenover ons hotel wonen.

Ons hotel/ resort ziet er goed uit. Het strand is oogverblindend wit en de zee ziet er aantrekkelijk uit. Ons hutje bevindt zich pal aan het strand. Als we eenmaal factor 50-proof zijn ingesmeerd, wagen wij het om een duik te maken. De snorkelsets komen goed van pas, want er ligt een rif vlak voor het strand. Helaas blijkt niet veel later dat Alfred`s duikbril de reis niet goed heeft doorstaan en waterdoorlatend is geworden (lees: het hele glas ligt eruit).

We hebben begrepen dat `perhentian` stop betekent en hopen dat dit effect heeft op de tijd die we hier gaan spenderen. Als we vanaf ons ligbedje de omgeving aanschouwen, is het in ieder geval wel even een `stop de tijd` momentje. Zouden we dan al door het Perhentian-gevoel bevangen zijn?

Als de zon onder gaat, maken wij nog een korte wandeling over het strand en bekijken wat er allemaal te beleven is de komende dagen. Tijdens het avondeten begint het (alweer) in de verte te onweren. Ook dit keer behouden wij gelukkig onze mooie sterrenhemel en blijft de onweersbui op afstand.

Vrijdag 05.04.2013 »

 

En niets meer...

De planning voor vandaag is duidelijk: we doen zo weinig mogelijk. We hebben gelukkig nog wat bedjes in de schaduw te pakken, anders verbranden we levend. Het belooft een warme en zonnige dag te worden. Zelfs het water is warm, alsof de warmwaterkraam constant loopt.

Nu we maar één snorkelset ter beschikking hebben, moeten we creatief zijn. Nu drijven erwat pontons in het water en vanaf hier kan je zo het kristalheldere water in kijken. Dan zien we allebei nog wat van de onderwaterwereld. Nadeel is wel dat het zo heet is op het ponton, dat het vel onder je voeten vandaan smeult :-)

Gisteren was het ons nog niet echt opgevallen, maar een aantal vissen hier zijn redelijk agressief. Er is een witte vissoort die als een pijl op je afschiet als je voorbij komt zwemmen en ook een zwarte vis verdedigt zijn nest met alle snelheid dat in zijn vermogen ligt. Oef! Gister voelde ik al een hapje aan mn been (wat niet gelooft werd overigens), maar we zien nu welke vissen dit veroorzaken. Voor mij betekent dit: snel zwemmen en veel plonsen, dan blijven ze een beetje uit de buurt.

Alfred haalt wat eten op bij een eetstandje verder op aan het strand. We eten de curry op ons balkonnetje in de schaduw. Later nog wat spring rolls in het restaurantje. We zijn inmiddels gewend om de hele dag door te snacken, dus zetten de Kuala Lumpur-traditie voort.

Die factor 50 en 30 vinden gretig aftrek bij ons. M'n meegebrachte boek is al bijna uit! De tijd vliegt voorbij vandaag. Voor morgen dan toch maar weer een activiteit plannen.

De avond sluiten we weer af op ons balkonnetje met -jawel- alweer een onweersbui in de verte. Het lijkt alsof er constant iemand foto`s maakt vanaf een boot in de verte.

Zaterdag 06.04.2013 »

Snorkeltrip

Na het ontbijt met toast en een croissant pakken we onze spullen voor de snorkel tour. We hebben gekozen voor de tour rond het grote eiland (waar wij verblijven) Perhentian Besar maar als we eenmaal vertrekken met drie andere Engelsen gaan we toch op en rond het kleine eiland Perhentian Kecil (aan de overkant) wat snorkel stops maken. Ach ja, maakt niet uit. De andere tour maken we misschien nog wel een andere keer.

Als eerste gaan we voor anker bij de Sea Bell. Deze ligt aan de westkant van het Kecil. Het ziet er naar uit dat het hier behoorlijk diep is aan de helder donkerblauwe kleur te zien. We laten ons van de boot vallen en gelijk komen er allemaal gestreepte visjes naar ons toe gezwommen. Er ligt inderdaad een rif verderop. De vissen hebben het maar druk met hun dagelijkse bezigheden van koraal knagen, zwemmen, rondhangen en territorium afbakenen.

Het waait hier behoorlijk, dus we zijn blij dat we met het zwemvest aanzwemmen. Dat maakt het iets minder vermoeiend. Maar we zijn klaar voor de volgende halte. We varen weer rond het zuidelijkste punt van Kecil en spotten andere resorts en hotels langs de kust.

De volgende stop is bij Turtle Point en de naam laadt weinig te raden over... Bij aankomst zien we een donkere vlek in het nu zachtblauwe water zwemmen. Dat moet er één zijn! Dus weer laten we ons achterover vallen en nu zonder zwemvest, want in deze baai staat bijna geen wind.

De reusachtige leatherback snoept hier heerlijk van het zeegras en geeft geen moer om die enthousiaste flipperaars aan het wateroppervlak. Wat een enorme kop heeft dit beest. Machtig om te zien! Zeker als hij dichterbij komt om een hap lucht te nemen. Iedereen blijft mooi op een afstandje naar hem kijken.

Bij de laatste snorkelstop (Teluk KK) snorkelen we ook weer beschut en dus zwemvest vrij. De man uit de boot vindt het nodig om de vissen te voeren en ze dwarrelen om ons heen. We zien bijna geen hand meer voor ogen. Wegwezen hier! Verderop vinden we weer de rust en zwemmen tussen het koraal. Als het weer tijd is om te gaan, hang ik aan de boot en voel wat gekriebel aan mijn been. En ja, daar heb je weer zo`n `vleesetende` vis. Zodra je je voeten stil hangt, slaan ze gelijk hun slag. Grappig!

Nu we toch nog in de activiteiten-modus zitten, pakken we de tas, een fles water en trekken de wandelschoenen aan. We gaan het eiland te voet oversteken. Als je geen boot beschikt, dan is dit de enige manier om aan de andere kant van het eiland te komen. Het is ook niet zo dat er nu een duidelijk pad ergens begint, maar na een paar keer vragen, zitten we toch goed.

De luchtvochtigheid stijgt gelijk weer met een behoorlijk percentage als we in het begroeide gedeelte lopen. Zweet gutst van onze voorhoofden af. Na een kwartiertje zien we alweer zee door de bomen en komen aan bij het volgende strand. Bij het eerste restaurantje wat we zien, ploffen we neer en genieten van een ijskoude cola. We bestellen ook maar gelijk wat te eten, want het is alweer lunchtijd. Het wordt red curry en gebakken rijst met ananas. Lekker hoor!

We zijn weer wat aangesterkt en vragen de weg weer aan de restaurant eigenaar. Hij loopt wel even met ons mee om ons het begin van het pad te laten zien. In ons eentje hadden we dit nooit gevonden. Het pad is best heuvelachtig en het duurt niet lang of we echt tussen de dichte begroeiing lopen. De zee zien of horen we niet meer. De insecten loeien weer in alle glorie, het is zo`n hoge toon dat het bijna oorverdovend is.

We lopen langs een riviertje en stijgen en dalen weer wat. Uiteindelijk lopen we op een smal paadje door hoog gras, nu is het niet ver meer. We zijn inmiddels rood aangelopen, handig ook zo`n jungle trekking op het heetst van de dag...

In een beekje verderop zien we ze dan toch nog: de monitor lizards. Deze griezelige beesten is een soort varaan ofwel een uit de klauwen gegroeide reuzesalamander. Ze zijn (gelukkig) wel mensenschuw, want zodra we een dappere poging doen om dichterbij te komen, rent de eerste weg. De ander houdt zich stil in het water en hoopt onzichtbaar te zijn voor ons.

En dan... weer de zee! Linea recta de zee in voor een verkoelende duik. Dit strand in het uiterste zuiden van Besar is een stuk rustiger dan bij ons. Het water hier is net zo helder en blauw als bij ons hotel voor de deur. Maar het eerste stuk is ondiep en loopt geleidelijk af.

Ook hier drinken we bij een strandtentje een verkoelende fruitsapje onder de parasol. Om het hele stuk weer terug te lopen, is ons een beetje teveel van het goede. We nemen daarom wel een taxibootje. De lange wandeling duurde ongeveer een uur en de totale wandeling misschien anderhalf uur, met de boot zijn we binnen 10 minuten weer terug bij ons hotel. We snappen nu de lokale bevolking wel dat ze alleen maar de boot nemen.

De rest van de middag liggen we weer onder onze palmboom en wisselen het lezen af met gedobber in zee. We sluiten de dag weer af in het restaurant met een lekkere satay en spicy beef maaltijd.

 

Zondag 07.04.2013 »

Strandwandeling

Vanochtend doen we het maar weer eens zonder planning. In de schaduw van de palmen is het goed vertoeven deze ochtend. We zwemmen en snorkelen zelfs weinig aan het begin van de ochtend. Van niets doen wordt je ook moe, dus we trekken er maar weer eens op uit. We pakken de waterdichte tas met onze spulletjes, snorkelset en wandelen richting de andere kant van het strand. Met de snorkeltocht hebben we gezien dat we toch een eind moeten komen over het strand.

Onder de pier door en we komen bij de volgende accomodatie uit. Hier gaan we gelijk maar even lunchen. Een andere menukaart is voor de afwisseling wel eens goed. Ook scoren we hier zwemsuits dat ons tijdens het snorkelen bescherming biedt tegen de brandende zon.

Weer een pier over en een aangelegd pad over de rotsen. Uiteindelijk komen we zelfs langs een camping (!) waar voornamelijk duikers overnachten aan de hoeveelheid duikuitrusting op de waslijnen te zien.

Vlak bij de camping ligt een baai waar we onmogelijk nog verder kunnen. En ondanks dat het hier er verlaten en ansichtkaart-achtig eruit ziet, gaan we hier niet het water in. Er ligt hier namelijk enorm veel zwerfafval op het strand en in het water. De keerzijde van het toerisme op de Perhentians?

In het water drijft een soort vlot waar vuilniszakken gedumpt kunnen worden. Zo te zien zijn deze al een tijdje niet opgehaald (voor zover dat überhaupt gebeurt). Gevolg is dat veel van die zakken in zee terecht komen. Bij het verlaten van het vaste land, moesten we een toeslag betalen omdat de eilanden als natuurreservaat zijn uitgeroepen. Dat stelt dus niet meer zo voor. Erg triest om dit zo te moeten zien en frustrerend dat we niets kunnen doen om het te veranderen.

We willen onze dag er niet door laten verpesten, dus pakken een ander bijna verlaten strandje om te gaan snorkelen/ zwemmen. Die zwempakken moeten dezelfde bescherming bieden als factor 50, dus we gaan onbezorgd de zee in. Ook hier enorme, ronde, grote rotsen in het water. We zien de krabbetjes er overheen lopen en dat gaan we even van dichtbij bekijken... Al snel worden we achtervolgd door nieuwsgierige visjes. Als zwaan-kleef-aan blijven ze ons achtervolgen, je wordt er bijna paranoïde van...

We gaan omstebeurten snorkelen. We vermoeden dat een rots verder in zee een goede snorkelplek is, omdat hier net een boot vol Chinese snorkels zijn losgelaten. Vanaf het strand is het makkelijk bereiken en onderweg zie je allerlei mooi gekleurde visjes voorbij zwemmen.

Bij de rots veel clownvissen die hun anemoon zonder vrees bewaken. Aandoenlijk om te zien dat als je voorbij komt zwemmen, ze eerst in de anemoon schieten en vervolgens brutaal naar buiten komen om je weg te jagen.

De Chinese snorkels hebben al drijvend een cirkel gevormd en houden nog nét niet elkaars handjes vast. Maar plezier hebben ze wel en daar gaat het toch om. Alfred en ik lossen de snorkelbeurt weer af. Helemaal enthousiast komt hij terug. Of ik die afgrond wel heb gezien en al die bijzondere vissen. Uhhh... nee eigenlijk niet. Dus ik weer al snorkelend heen. Sjemig! Wat een afgrond! Ik kan me goed voorstellen dat mensen met hoogtevrees zich van schrik zouden vastklampen aan de rots, want wat een diepte! Prachtig om te zien en ook een beetje beangstigend!

Ik ben bijna weer terug op het strand als ik nog een bonus spot: een zeeschildpad! Alfred is er ook snel bij om de bril over te nemen en zo zien we hem allebei nog even. Wat een coole snorkellokatie hier!

Terug in het hotel zoeken we weer een strandbedje op en genieten van de namiddagse zon met wat geleend leesvoer uit het restaurant. Bij de laatste snorkelduik van de dag (in het huisrif) spot Alfred ook nog een (niet opgezwollen) puffervis.

We eten `s avonds allebei een tandoori schotel van de barbeque, dat heerlijk smaakt. Morgen is alweer onze laatste dag hier op het eiland!

 

Maandag 08.04.2013 »

Haai baai

Deze ochtend regelen we een private snorkeltrip naar Shark Point. De enige snorkelplek die we nog moeten aandoen voordat we het eiland verlaten.

De jonge booteigenaar begroet ons hartelijk. Gewapend met onze maskers, flippers en zwempakken stappen we de kleine boot in. We lijken wel professionals!

Heerlijk zo`n bootritje in de volle zon! Midden op zee minderen we plots vaart. Worden we nu voor de gek gehouden?! Hier is het nog lang niet... Maar de jongen wijst op zijn motor... benzine op! Daar dobberen we, haha! Gelukkig hoeft één van ons zich niet op te offeren en naar land te zwemmen om hulp in te schakelen, de mobiele techniek anno 2013 laat ons niet in de steek. De jongen tovert een modern telefoontje uit de zak en een bevriende booteigenaar is geïnformeerd. We hebben nog wel wat benzine in een ander jerrycan en dat proberen we over te gieten, maar door de golven gieten we er meer naast dan erin. Dit is net voldoende om naar Shark Point te varen.

De vriend van de jongen heeft zich inmiddels ook bij ons gevoegd, zodat wij onbezorgd kunnen snorkelen terwijl zij zich met de tank bezig houden.

We plonsen het water in. We vallen een beetje in herhaling, maar wat is het hier helder en wat is het hier diep! Gisteren konden we de bodem van die diepte niet eens meer zien, waardoor we niet verder durfden te zwemmen, maar omdat we hier de bodem wel heel duidelijk kunnen zien, snorkelen we zonder angst verder.

Prachtig diepblauwe kleur water met veel koraal en er is ook weer een blik gekleurde vissen losgetrokken. Dit is toch wel echt de mooiste snorkellokatie van allemaal! We volgen de kust en komen af en toe in minder diep water, waar we het leven in het koraal van gepaste afstand kunnen observeren. Maar we komen natuurlijk maar voor één ding: en dat is om haaien te spotten. De jongen in de boot haalt ons alweer in (de tank is weer gevuld) en zegt dat we nog verder moeten zwemmen. Dat is zeker geen straf, dus we volgen braaf zijn advies.

Langs de rotsen is een doorgang alsof het is gemaakt voor ons snorkelaars. En wat zwemt daar? Weer een schildpad! Ze laten zich wel van hun mooie kant zien. We hadden dit graag als bewijs in vorm van een foto aan jullie willen tonen, maar helaas is onze onderwatercamera nooit meer helemaal onze zwemavonturen in Miami en Panama te boven gekomen.

We zwemmen verder en verder en ja hoor, zoals beloofd door de bootjongen: een haai! Wij dolenthousiast, maar de haai kijkt niet op of om van ons gespartel. Yes! Nu vindt de bootjongen het ook wel weer mooi geweest. We klimmen voldaan de boot weer in.

We lunchen voor de afwisseling bij Abdul`s Chalets (ligt naast ons hotel), maar zoeken snel daarna onze ligbedjes weer op. Met twee Engelse meisjes (die we hebben leren kennen tijdens onze eerste snorkeltrip) maak ik nog een onderwater-kunstwerk van koraal en schelpen. Alfred is door al ons leesvoer heen, maar heeft nog de hand weten te liggen op een Fins jagersblad (je moet toch wat?). En zo komen we onze laatste stranduurtjes door.

De rugzakken zijn alweer ingepakt en klaar voor de lange terugreis naar Nederland. Morgen onze laatste dag in Maleisië...

 

Dinsdag 09.04.2013 »

24 uurtje II

Vlug nog even ontbijten, ondertussen inchecken en dan als een malle de laatste dingen inpakken voor vertrek. En dan... een mega regenbui zoals dat alleen in de tropen kan. Flits hier, donder daar. Hmmm en wij moeten zo de boot op. En we zijn niet zulke helden op zee. Maar aan de andere kant maakt dat het weggaan een stuk makkelijker. Daarnaast hebben we nog een leuke laatste dag in het vooruitzicht, dus zo erg is het allemaal ook weer niet.

De bui vertrekt net zo snel als deze aan kwam waaien en op zee is het gelukkig rustig. Vanaf de pier moeten we lopend naar het kantoor van het hotel (5 minuten), de bagage volgt later. Perfect geregeld allemaal. In het kantoor is het wachten op de taxi. De overige wachtenden worden één voor één naar een busje gewezen en voor ons komt een oude Mercedes voorrijden. We krijgen een privé-chauffeur!

Onderweg spotten we een enorme, witte Boeddha die boven de bomen uittorent. Deze hebben we op de heenreis gemist (en toen hadden we ook geen tijd). Onze chauffeur wil ons er met alle liefde even langs rijden. De bijbehorende tempel is voorzien van felle kleuren, veel beelden en de grote boom op het middenplein is volgehangen met slingers en kaarsen.

Een leuke extra stop.

Tijdens de rit naar de luchthaven is er sowieso genoeg te zien. Langs de weg liggen de kraampjes langs de weg vol met kaalgeplukte kippen en sappige meloenen. Ook populair is de pisang goreng (gebakken banaan), die bij elke eetgelegenheid op borden is geschilderd.

Op de luchthaven van Kota Bharu is best nog wat levendigheid te vinden. Taxichauffeurs zijn gek op de massagestoelen die hier overal staan. Ook wij wagen ons aan een massage van 3 minuten voor 25 eurocent en snappen best waarom die stoelen big business zijn. Bij de hot and roll bestellen we een lunchsnack in de vorm van een soort kniepertjes gemixt met kaas, kip en kruiden. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

De vlucht vertrekt op tijd en voor we het weten staan we alweer op de LCC-terminal. Ze begroeten ons nog net niet persoonlijk, haha! Dit keer gaan we met de express bus naar het centraal station van Kuala Lumpur (KL Sentral). Om het gesjouw met de backpacks tot een minumum te beperken, slaan we ze in lockers op en kunnen we vanavond gemakkelijk vanaf hier weer op de trein richting de internationale luchthaven (KLIA) stappen.

We nemen nog een vlugge burger als maagvuller en nemen dan de trein richting de Batu Caves, 13 kilometer buiten het centrum. Voor 1 ringit per persoon (25 eurocent) hebben we een enkeltje daar naartoe. We zijn erg blij met deze tip die we van een taxichauffeur kregen. Alle stations zien er redelijk nieuw uit, dus vandaar dat deze verbinding (nog) niet in de reisgidsen is vermeld.

Opvallend is dat alles goed georganiseerd is. Het in- en uitstappen wordt met behulp van stickers op het perron handig gedirigeerd. Ook hebben ze hier in elke trein een wagon waar alleen vrouwen mogen plaatsnemen, ook dit staat al op het perron duidelijk aangegeven. Binnen een half uur zijn we bij de halte Batu Caves en de entree ligt op 5 minuten lopen van het station af.

Hindoe God Lord Murugan wordt hier vereerd en is vertegenwoordigd in een 42,7 meter groot, goudkleurig beeld aan de voet van 272 trappen die leiden naar de grootste tempelgrot. Eerlijk gezegd hebben we het al snel gezien, maar we lopen toch even die steile trap naar boven. We worden vergezeld door vele makaken, die naar lekkernijen speuren bij de beklimmers. We hebben geen zin in een confrontatie met deze territoriale apen, dus klimmen stug door.

In de Cathedral Cave krijgen we dan een beetje een idee van hoe het eruit ziet, maar we willen de volgende trein niet missen, omdat deze maar 1x per half uur gaat. We hebben ten slotte nog meer op het programma staan.

Vanuit de trein pakken we de metro weer en belanden in spitsuur. Een drukte van jewelste op de perrons en in de metro`s, maar geen gedrang of geduw. De mensen staan netjes in rijen op het perron op hun beurt te kunnen instappen te wachten. Grappig!

In een shoppingmall bij de Petronas Towers kopen we een paar slippers en een mini ipad. We laten ons informeren over de nieuwste snufjes op camera gebied en drinken een kop koffie. We hebben nog een paar uurtjes te spenderen in de stad en gaan terug naar Chinatown voor een maaltijd en laatste shopkans.

We begonnen de dag met noodweer, maar het ziet er naar uit dat we er ook mee gaan eindigen. De onweer heeft zich gecentreerd boven het centrum van Kuala Lumpur en laat luid en duidelijk van zich zien en horen. We staan op een bovengronds metrostation te kijken naar dit schouwspel.

We lopen de (overdekte) Chinese markt over. Wat is het hier rustig, komt dit echt door de regen? Bij verschillende kraampjes moeten we weer hartelijk lachen om de redenen waarmee ze tijdens de onderhandeling de prijzen opvoeren. Zo leren we dat zonnebrillen "good for concerts" zijn, spullen die het `made in China`-label dragen "no good" zijn, want "made in Taiwan is better!". En wordt Alfred`s nieuw gekochte horloge 3 kraampjes verder alweer als `oud` bestempeld en spreuken als "Sir, please say yes!" en "Same, same, but different" komen langsvliegen. Haha! Door de regen mogen we het doen met een extra `rain discount` en weten daarmee toch weer onze tassen te vullen.

We eten weer bij het tl-verlichtte en met witte badkamertegels beklede tentje van Youssef. Op KL Sentral halen we onze bagage weer op en nemen de express-trein naar de luchthaven. Je kan hier zelfs al inchecken en je bagage afgeven, mocht je dat willen. Goed geregeld!

Een half uur later staan we weer op KLIA, klaar voor de terugvlucht. Op het toilet wassen de viezigheid van de stad van ons af en kleden ons vluchtproof.

De eerste vlucht naar Dubai verloopt vlotjes en we weten zowaar wat te slapen. In Dubai hebben we nog wat tijd om rond te dwalen, maar als je eenmaal aan de terugreis begonnen bent, wil je toch altijd zo snel mogelijk naar huis.

De tweede vlucht naar Amsterdam komen we al filmkijkend door. Bij de Balai Ketibaan (aankomsthal) worden we zelfs door omstanders bestempeld als `dat zijn de echten`. Goed, dat betekent dat we toe zijn aan een douche en goede nachtrust, haha!