Thailand

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

Thailand

 

Ter ere van het 35 jarig huwelijk van mijn ouders, trekken we er met het gehele gezin op uit naar:

 

Bangkok, Ko Phi Phi en Koh Lanta

 

 

2014

Donderdag & Vrijdag 13 & 14.02.2014 »

The Big Mango

We vliegen pas in de middag, dus we gaan dit keer uitgerust op reis. Bepakt en bezakt arriveren we op het afgesproken treinstation. De rest van de familie staat ons al op te wachten.

 

Op Schiphol leveren we onze bagage snel in. Klaar voor een kop koffie en... Olympische Spelen. We zullen de komende dagen veel missen van dit sportspektakel, maar gelukkig biedt Schiphol de kans om tijdens het wachten live mee te kijken. Top!

 

We vliegen met Emirates in 3 films (ofwel 6 uur) naar Dubai. De vlucht gaat razendsnel. We landen in de nacht en kunnen net wat zien van de ontelbaar veel lampjes van Dubai's skyline.

 

Op de luchthaven aldaar, lopen we door de koopgoot met dure kledingmerken, souvernirsshops en koffietentjes. Ook hier hebben we trek in caffeine en we bestellen een grote kop koffie met wat lekkers om de 3 uur wachttijd in te luiden.

 

We vertrekken weer mooi op tijd. Het niet samenwerkende, arrogante en chagrijnige cabinepersoneel doet ons maar besluiten de vlucht zoveel mogelijk slapend door te brengen.

 

En dan landen we eindelijk in The Big Mango (Bangkok)!. We worden uit de rij van de douane geplukt om via de diplomaten- doorgang onze stempels te verkrijgen. De bagage is inmiddels ook al van de bagageband gerold, dus enige is nog een taxi richting het centrum.

 

Via de taxiservice is ook dit snel geregeld en opgepropt met z'n vijven incl bagage snelt de taxichauffeur via o.a. vluchtstroken naar het hotel. Hoppa!

 

We verblijven in een appartement op de 27e etage van het Prince Palace Hotel. Prachtig uitzicht! De 3 kamers in het appartement worden snel verdeeld, zodat we kunnen bijslapen. Zo'n 3 uur moet voldoende zijn om het in ieder geval tvol te houden tot de avond.

 

Zodra we het hotel uitlopen, staan we gelijk in het Bangkokse leven. Er is een kledingmarktje en een drukte van jewelste met voetgangers, taxi's, tuktuks en winkelend publiek. Leuk! Aan de overkant van het water zit een markt met etenswaren. De tropische vruchten, exotisch gevulde barbecues, specerijen en stadse geuren maken indruk.

 

Er komt een processie voorbij waar mannen een piramide dragen die is volgehangen met bankbiljetten. Mensen erom heen proberen ook hun Thaise Bahts eraan te prikken.

 

We vullen onze watervoorraad aan en halen een sappige ananas als snack. Vervolgens regelen we 2 tuktuks en zoeven naar Khao San Road. We komen langs blokkades van prikkeldraden en zandzakken rijden. Ook zien we tentenkampen van de demonstranten. Afgelopen tijd is hier veel over te doen geweest in het nieuws. En nu zitten we er zelf middenin. Maar hopen dat het de komende tijd iets rustiger blijft.

 

De tuktuks zijn na de eerste rit ook favoriet bij de rest van de familie. Voorlopig even geen taxi's meer voor ons.

 

Op Khao San Road worden gelijk de allereerste inkopen gedaan en we eten de eerste Thaise gerechten. Omdat het vandaag Boeddha dag is, wordt er vandaag geen alcohol geschonken of verkocht. Misschien dat het daarom hier zo rustig is?

 

De verleiding van een half uur massage is groot en we geven er maar aan toe. Even de vermoeidheid uit onze lijven kneden. Alleen vergeten we dat het tijdens zo'n Thaise massage het er ruig aan toe kan gaan. We liggen met z'n vijven op een rij en in mijn ooghoeken zie ik mijn ouders, zusje en Alfred de meest onmogelijk kronkels maken. Het hele alfabet komt voorbij, evenals wat pijnkreten. Na afloop delen we onze ervaringen: " Liep hij ook over jou rug?", " Hoorde je mijn botten kraken?" en "Hé, ik kan weer normaal omkijken!" .

 

We besluiten als afsluiter van deze lange dag nog een drankje te doen bij de Pool bar van ons hotel. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over de verlichte skyline van Bangkok.

 

Zaterdag 15.02.2014 »

Good luck in Bangkok

We hebben vandaag een druk programma! Na het ontbijtbuffet gaan we met tuktuks naar Wat Pho. De tempel met de liggende Boeddha. Wij zijn hier een paar jaar geleden hier al geweest, maar toen onwetende dat het complex veel groter is dan alleen die liggende Boeddha.

 

Wat is het hier aangenaam rustig. Op deze manier kunnen we alles op ons gemak ervaren. De liggende Boeddha ligt er nog nog steeds prachtig glimmend bij. Het blijft indrukwekkend. Mam en Lil vullen hier al lopende 108 kommetjes met muntjes voor geluk. Pap, Alfred en ik wachten ze aan het einde weer op.

 

Verderop lopen we een poort door en we komen bij een galerij met allerlei staande Boeddha's. Bij een aantal zijn kunstig ogende bloemenkransjes over de handen gehangen. Mooi!

 

Lil en mam duiken nog een andere poort door en komen uit bij een grote tempel waar monniken aan het bidden zijn.

We verlaten daarna Wat Pho en gaan lopend naar het Koninklijk Paleis voor een blik om de hoek te werpen. Dan verder naar de amulet markt voor nog meer Good Luck.

 

En geluk is hier a te koop vanaf 10 Baht (zo'n €0,24). Bij een verkoper wagen we ons eraan door een stapel amuletten heen te worstelen. Op zoek naar die ene persoonlijke geluksamulet. Maar de verkoper helpt hier niet bij. Bij elke amulet die ik omhoog houd, zegt hij "Is for good luck!". Hij geeft me vervolgens een loep, zodat ik de amuletten in detail kan bekijken. Als ik vraag waarom, zegt hij " Look for old or new". Aha. Oud geluk of nieuw geluk, daar zit dus het grote verschil in. Ik kan doen of ik er net zoveel verstand van heb, maar zowel Lil, mam als ik vertrouwen gewoon op ons blote oog.

 

Met de geluksaankopen zit ons ochtendprogramma er alweer op. We lopen via een marktje waar een groep monniken van hun lunch genieten naar de pier om de ferry naar het volgende programmapunt te varen. Maar welke boot moeten we nu hebben? Na 20 minuten van pier naar pier gestuurd te worden, geven we het op en pakken onze vertrouwde tuktuks maar weer.

 

We crossen door de stad en vermijden de files door autoloze, smalle zijweggetjes te nemen. We worden netjes voor het kantoor van Co van Kessel gedropt. We halen wat te drinken in het naastgelegen supermarktje en melden ons netjes op tijd voor de geplande fietstocht.

 

Het is druk met fietsfans vanmiddag. Zo druk dat er meerdere groepen zijn voor de middagfietstocht. We zijn ingedeeld in team rood en onze gids is... Amy! Dezelfde gids als we 4 jaar geleden hadden!! Haha, dan weten we zeker dat het een leuke fietstocht gaat worden, want wij zijn 'big fan' van haar!

 

We kunnen niet wachten tot we de fiets op mogen, maar eerst volgt nog een korte briefing:

 

Regel 1: Blijf achter elkaar aan fietsen. We bewegen als een 'slang' door de straten

Regel 2: Blijf ten alle tijde geconcentreerd

Regel 3: Houdt altijd 2 handen aan het stuur

 

Na het afstellen van de hoogte van de zadels en het inrichten van de fietsmandjes (water, camera en zonnebrand) mogen we dan eindelijk vertrekken! We fietsen gelijk de smalste steeg in die er is. Dus regel 1 opvolgen is hier een makkie.

 

Dan door een straat met bergen motor onderdelen. Recycling anno 2014. Het moet minstens een dag kosten voordat je een bepaald onderdeel hebt gevonden. Of zit er een soort van georganiseerde chaos?

 

De oversteek naar Chinatown volgt snel. Over de markt en langs onverwachte binnenplaatsjes. We stoppen bij 1 zo'n binnenplaatsje dat overdag fungeert als tempel en 's avonds als openlucht bioscoop. Om de hoek zit een bakker waar we van dichtbij mogen bekijken hoe ze steamed bread maken.

 

Onze watervoorraad wordt weer aangevuld en we gaan verder langs eetkraampjes en schoenenwinkels. Door een high five met wat enthousiaste kinderen breken we regel 2 en 3. Wat resulteert in een bijna-botsing met een geparkeerde kar. Oeps!

 

We pakken de veerboot naar de overkant van de Chao Phraya rivier. Maar voor we daar weer verdergaan, moeten er eerst nog wat technische handelingen worden verricht. Het zadel van pap's fiets staat zo hoog dat het neigt af te breken. Dus wordt er van fiets gewisseld, hoogtes opnieuw ingesteld en we kunnen weer.

 

We fietsen nu langs straten met houten huisjes en her en der eettentjes waar mensen zich hebben verzameld om de dag door te spreken. Hup, we gaan rechtsaf en fietsen zowaar over een fietspad langs de Chao Phraya.

 

Er doemt weer een tempel op en hier stappen we af. Fietsen worden op een rij geparkeerd (regel 1). Het is druk hier. Mensen luiden klokken, branden wierook en/of een kaarsje en bidden voor wel een heule grote Boeddha. Een zittende dit keer. Ondanks de vele lokalen en de aanwezigheid van ons 'red team', is het hier koel en rustgevend. Amy vindt het tijd voor een "family photo". Met de nog steeds enigszins bezwete voorhoofden van het fietsen, poseren we trots voor één van de vele andere Boeddha's op het complex.

 

We fietsen nu verder naar een kleine aanlegsteiger. De longtailboot laat nog even op zich wachten, dus zoeken wij verkoeling in de schaduw. Als de boot eenmaal arriveert, worden de fietsen vakkundig in de boot geladen. Dan mogen ook wij plaatsnemen. De enorme motor op dit smalle bootje begint te brullen en doet denken aan een vrachtwagen.

 

We varen nu door de kanalen van Noord-Bangkok. Langs huisjes die half over het water hellen, wapperend wasgoed, aanlegsteigers en ontelbaar veel tempels.

 

We stappen uit bij een voor ons nietszeggende steiger. Verder op de fiets! Weer een tempel op rechts en plots trappen we door een nieuwbouwwijk. Hier heerst rust en kalmte. De mensen zijn hier een stuk vriendelijker dan in het centrum. Er wordt hier volop gezwaaid en gelachten naar ons (dus we breken -als Amy niet kijkt- regelmatig regel 3).

 

We komen aan bij een rivier waar vanochtend de drijvende markt is geweest. Alle bootjes en kraampjes zijn inmiddels al weg, maar Any regelt bananen en een blauwkleurig, plantaardig drankje voor ons. We passeren smalle kanalen, bruggen en betonnen paden.

 

Tijd voor lunch! Dit doen we in een houten etablissement zonder muren of ramen dat gelegen is aan een van de vele kanalen die Bangkok rijk is. De eigenaresse heeft net alles op tafel gezet, dus we kunnen gelijk aanschuiven. Ze houdt goed in de gaten of iedereen wel eet en niet met een leeg bord komt te zitten. Lilian maakt indruk met haar lengte op de vrouw, want wil heel graag met haar op de foto.

 

Dan het fietszadel weer in. Voor het groene gedeelte van Bangkok, maken we nog een korte stop om een donatie te doen voor een wederopbouw van een afgebrande tempel. Dan het groen in. En het groen hier bestaat ui rijstvelden, bananenbomen, morning glory en bomen vol papaya's.

 

De fietsen worden weer de boot ingetild. We zetten koers naar het centrum. We spotten onderweg verschillende varanen langs de kant van het kanaal. De zon gaat bijna onder. We moeten nog een sluis door en dan doemt het Koninklijk Paleis alweer op. Met volle vaart varen we naar Chinatown.

 

Achter de pier staat een podium waar regelmatig Chinese opera's worden gehouden. We zien achter het podium de acteurs zich voorbereiden op de show van vanavond.

 

Helaas moeten we de fietsen weer inleveren. We nemen afscheid van Amy en nemen nu wel de ferry terug naar de andere kant van het centrum. We varen van pier 3 naar pier 13 (om weer richting Khao San Road te komen). De boot is overvol en betalen doen we bij een vrouwtje wiens stem door merg en been snijdt. Luidsprekers op deze boot zijn daardoor overbodig.

 

We volgen vanaf pier 13 de stroom met mensen naar de toeristen straatjes. Wat een gezelligheid hier met die restaurantjes, lampjes, muziek en terrasjes. We eten en drinken in de openlucht. Bij alle 5 heeft inmiddels de vermoeidheid toegeslagen. Aan het einde van de straat regelen we weer 2 tuktuks. De goedlachse chauffeurs racen door de straten van Bangkok om ons zo snel mogelijk bij het hotel af te ztten. De tuktuks zijn altijd al heel kleurrijk, maar 's avonds is het helemaal mooi met al die lampjes en ledverlichtingen die ze hebben toegevoegd.

 

Na nog een allerlaatste drankje op de hotelkamer, pakken we de koffers en gaan slapen.

 

Zondag 16.02.2014 »

Go Ko Phi Phi

De motor van onze minivan staat al te ronken als we het hotel uitstappen. De chauffeur vermijdt alle tolwegen die er zijn, maar de uiteindelijke rit naar Don Mueang airport is een korte.

 

We doen bij het boarden van de vlucht rustig aan. Per bus worden we naar het vliegtuig gebracht. De vlucht is bij lange na niet vol en we stappen als één van de laatsten het vliegtuig in. En daarom hebben we de kans om alle 5 een eigen rij te pakken. Kunnen we onderweg allemaal van het landschap genieten. Maar we zien pas wat weer bij de landing op Krabi.

 

Het is maar een uur vliegen. Na het uitstappen worden we ook weer met de bus naar het luchthavengebouw gebracht. Dit gebouw ligt maar liefst 15 meter verderop. Je zou het hele stuk maar moeten lopen in die hitte :-)

 

Met alle bagage lopen we de aankomsthal binnen. We worden netjes opgewacht door onze vooraf geregelde taxi chauffeur. Het is maar een half uurtje rijden naar de haven van Krabi. Omdat de ferryboten naar Ko Phi Phi voor ons op ongunstige tijden vertrekken, hebben we dus maar eigen vervoer geregeld. En dat is in de vorm van een speedboot!

 

Ondanks de speedboot is het alsnog zo'n anderhalf uur varen naar Ko Phi Phi Don. Het eerste stuk begint rustig, maar later klappen we over de golven. We zien de kenmerkende kust van Krabi met de kalksteenrotsen aan ons voorbij trekken. In de verte zien we al de eerste eilandjes. De rest van de familie zijn net zulke landrotten als ik ben. Met z'n vijven turen we de horizon af en hopen dat de tijd voorbij vliegt.

 

Dichterbij Phi Phi wordt de zee eindelijk kalmer. We zijn gelijk onder de indruk van de omgeving. Het water is helder en superblauw. Hoe dichter we bij ons hotel komen, hoe turquoiser het water lijkt te worden. Wij worden dan eindelijk met bagage en al op het witte privé strandje gedropt.

 

De lobby is zo wonderlijk ingericht, dat het veel goeds beloofd voor de twee hutten die we hebben geboekt. Die van Alfred en mij is helaas nog niet klaar, maar we kunnen de 'bruidssuite' wel al in. Het is een behoorlijke klim, maar eenmaal in het huisje krijgen we gelijk onze energie weer terug. Wat een plaatje! De houten hutjes zijn sfeervol ingericht en vanaf de veranda (inclusief hangmat) hebben we een top uitzicht! Speciaal voor mijn ouders is het bed versierd met rozenblaadjes en handdoekkunst.

 

Ter ere van dit uitzicht, trekken we een koud blikje bier open. Proost! Even genieten van al dat moois om ons heen. Als we langgenoeg naar de zee hebben gestaard, kleden we ons om voor een duik in dat uitnodigende water.

 

De snorkel en flippers gaan gelijk mee natuurlijk. Want van een afstandje hebben we allang gezien dat dit hier goed te doen moet zijn. Qua koraal is hier niet veel meer te vinden, maar gelukkig zijn er nog genoeg gekleurde visjes. We spotten zelfs een rog!

 

Hebben we dan nog wat te klagen? Tja, het is wel bloody hot. Daardoor kunnen we nog niet direct in de zon zitten. Het zand is té wit en daardoor té fel aan de ogen. En probeer met deze temperaturen maar eens blootsvoets er overheen te lopen. Tijd voor een vers ananassapje als troost. :-)

 

Inmiddels is ook het hutje van Alfred en mij klaar. Deze hut kost ons ook aardig wat zweetdruppels. Het is namelijk ook nu weer een hoogteverschil. Onze hut bestaat uit 2 verdiepingen. Op de begane grond (dat alleen al 5 meter boven de grond ligt) zit de badkamer en een trap verder is de slaapkamer en het dakterras. Ook weer inclusief die hangmat. Deze hut is net zo sfeervol ingericht. Na een verfrissende douche trekken we ons terug in de hangmat op het dakterras. Even weer op adem komen.

 

Het dorpje Ko Phi Phi Don, Ton Sai Village, ligt een eindje verderop op een smalle landtong dat 2 delen van het eiland met elkaar verbindt. Als de zon onder gaat, gaan we met z'n allen op pad naar het dorpje. Nu het eb is, kunnen we makkelijk een stuk afsnijden over het strand. Maar verderop moeten we toch echt het aangelegde pad volgen.

 

Het dorpje is een aaneenschakeling van restaurantjes, barretjes, hotels, hostels, winkeltjes en supermarkten. Ton Sai is tijdens de tsunami van 2005 compleet weggevaagd en vervolgens weer opgebouwd. Wij eten verderop met de voeten in het zand een onvervalste Pad Thai. We blijven niet heel lang hangen, want die wandeling terug blijft in ons hoofd hangen.

 

Op de veranda van de grote hut van m'n ouders en zus drinken we nog een drankje. In 11 uur houden we het voor gezien en maken wij eerst de afdaling om vervolgens weer de klim naar onze eigen hut te maken.

Maandag 17.02.2014 »

Go Ko Phi Phi

We zijn vroeg wakker. Dat heb je met een hutje zonder gordijnen voor de ramen. De boten varen alweer af en aan richting Ton Sai Village. De strakblauwe lucht vandaag komt vast ten goede van ons bruiningsschema van vandaag.

 

We ontbijten in het restaurantje met gebakken eieren, toast, fruit, yoghurt en muesli. Een goede bodem voor een dagje nietsen.

 

Het strand lonkt en we zoeken een plekje in de schaduw. Het strand voor dit hotel is niet groot, maar verlengt zicht automatisch zodra het eb wordt, Nu het nog vloed is, is het een goed moment om de hoek om te snorkelen. Het rif hier voor de kust is, zoals eerder gezegd, niet heel bijzonder. Maar bij de rotsen is altijd veel te zien. Lil en ik achtervolgen vissen, duiken en spartelen totdat we duizelig zijn van het ademen door zo'n smalle pijp. Tijd weer voor een ananassapje om die zoutsmaak weg te spoelen!

 

Lilian wordt intussen omgedoopt tot Jacqueline Cousteau, aangezien ze meer onder dan boven water te vinden is. Verschillende andere familieleden vinden rust in lezen, luieren en Thaise massages, Er staat voor dat laatste een speciale hut op het strand. Dus terwijl die ene vastzittende spier onderhanden wordt genomen, kan je nog wel van het uitzicht genieten. We kijken namelijk uit op het buureiland Ko Phi Phi Ley.

 

Na de lunch van vers fruit gaan we toch weer wat actiefs doen. Tijd voor een wandeling naar het nabij gelegen Long Beach. Ons strandje ligt in een baai, dus om er te komen kan je gaan zwemmen of over de grote rotsen lopen. Wij besluiten voor het laatste te gaan.

 

Binnen 10 minuten staan we al op Long Beach. Een lang, breed strand. Ook hier kun je goed zien hoe hoog de vloedlijn komt. Nu het eb begint te worden, hebben we alle ruimte voor onze strandwandeling. Alhoewel het op sommige stukken een hordeloop lijkt, met al die touwen die de longtailboten in het water in bedwang proberen te houden.

 

Nadat we het einde van het strand hebben bereikt, maken we dezelfde wandeling weer terug. Onderweg regelen we nog een privé boot naar Phi Phi Ley. We turen de hele dag al naar dat eiland en het wordt tijd om van dichtbij te gaan bekijken. We worden morgen om half 9 afgehaald van ons strandje.

 

Vandaag is een heerlijk, relaxte dag met een leuk vooruitzicht! 's Avonds eten we in het restaurantje van het hotel. Ook dit keer weer met de voeten in het zand én met Pad Thai. Genieten met een hoofdletter G!

 

De afsluitende borrel drinken we weer op het grote terras van de hut. We komen erachter dat we al die tijd niet alleen zijn geweest. Aan het dak van de veranda hangt een vleermuis die fruit aan het oppeuzelen is. En er loopt een muis langs de muur. Later nog een rat over de balken. Niet lang erna rennen er ook nog een paar kakkerlakken door de badkamer. Welcome to the tropics!!

 

Dinsdag 18.02.2014 »

Phi Phi Ley

Half 9 vertrek, dus om 8 uur zitten we braaf aan het ontbijt. We hebben zin in vandaag! We gaan vandaag 6 uur lang rondvaren langs alle mooie plekjes van Ko Phi Phi Ley. Juist ja, het eiland van de film The Beach.

 

Voordat we hét strand bezoeken, varen we tegen de klok in rond het eiland. De kalksteenrotsen schieten hier loodrecht uit het water. Wat voelen we ons klein in die smalle longtailboot.

 

En dan... Maya Bay!! Met hét ultieme strand. Vanuit de boot klinken er plots veel 'ooohs' en 'aaahs'. En terecht, want wat een plaatje! Wit strand met tropische beplanting, omringd door grijze rotsen en gevuld met blauw water. Wow!

 

De schoonheid heeft hier een keerzijde, het strand is bezaait met dagjesmensen. De vele Russen poseren wulps op het strand. Het lijkt wel een fotoshoot voor een goedkoop mannenblad.

 

We blijven hier niet al te lang. De bootman adviseert ons om verderop in de baai te gaan snorkelen. Daar hebben wij wel oren naar. Het water is ook hier weer helder, waardoor je aan de oppervlakte al heel veel ziet. De visjes zweven onder ons door in hun dagelijkse bezigheden. Net alsof je in een aquarium zwemt.

 

De volgende snorkelstop is aan de andere kant van het eiland. De snorkelomstandigheden zijn ook hier weer ideaal. We zwemmen van de boot naar een verderop gelegen verlaten strandje. Maar het strandje is wel heel verlaten, dus plonsen we weer het water in om gezelschap te zoeken. Mam is inmiddels een echte onderwater- spotter geworden en wijst ons op de squid (inktvisjes) die voorbij komen zwemmen.

 

Dit waren nog maar twee stops en we hebben er nog een aantal te gaan. De derde is een baai met zachtblauw water. Het snorkelen laten we even voor wat het is en gaan gewoon zwemmen en dobberen. Lil (aka Jacqueline Cousteau) heeft haar snorkelmasker wel meegenomen, maar vraagt zich na een paar minuten af waar dat masker eigenlijk is gebleven. No worries, want met dat heldere water zien we het snorkelmasker verderop op de bodem liggen. Dus dat masker is zo weer opgevist.

 

We varen langs Viking Cave en door naar Monkey Beach. Zoals de naam al doet vermoeden, zijn hier apen te vinden. De toeristen hier voeren ze maar al te graag bananen voor een zo dichtbij mogelijke ontmoeting. Niet heel erg leuk om te zien. Snel door naar de volgende ankerplek.

 

Ook de naam van deze plek laat weinig te raden over: Shark Point. "Geen haar op mijn hoofd die denkt daar te gaan snorkelen", aldus mijn bijna kale vader. Maar hij springt dapper met de rest van de familie overboord. En er komt gelijk een haai voorbij zwemmen. Wow! En daar nog één! Lil en ik proberen met ze mee te zwemmen, maar zelfs met flippers aan redden we die snelheid niet.

 

Zo'n halve dag snorkelen hakt erin. We hebben de rest van de middag nodig om onze energie weer op te laden. En waar kan dat beter dan op ons eigen strandje voor het hotel? Een tukje in de schaduw en een oliemassage doen wonderen.

 

Als de zon bijna onder is, lopen we over het strand (want het is weer extreem eb) naar het dorpje voor een avondmaaltijd. Op de terugweg is het te donker geworden om over het strand te lopen en volgen weer het steile pad terug naar het hotel. Pffff, wat is het toch warm hier!

 

Geen groter contrast dan in je zomerkleding en blote voeten de 10 kilometer schaatsen van de Olympische Winterspelen te kijken. Via FaceTime welteverstaan, want we kunnen via de NOS niet live meekijken vanuit Thailand (dus zover de slogan: 'Altijd. Overal. NOS.'). We facetimen mijn schoonzusje in Nederland die tot kramp in haar arm aan toe haar telefoon voor de televisie houdt. We zien Sven verliezen en Jorrit winnen. Naar afloop drinken we er maar een verkoelend biertje op.

 

De vleermuis is in de tussentijd alweer aan zijn vruchtenmaaltijd begonnen, de muis balanceert weer over de raamkozijnen en de kakkerlakken zijn inmiddels gevangen met onze eigen geïmproviseerde val. We voelen ons hier helemaal thuis.

 

Woensdag 19.02.2014 »

Koh Lanta

We vertrekken alweer naar het volgende eiland. Gistermiddag hebben we een plek geboekt op de ferry van Ko Phi Phi naar Koh Lanta. Een veel gebruikte ferryverbinding. We worden om 11 uur per longtailboot naar het stadje gevaren.

 

We worden afgezet op de pier en worden een kant opgewezen waar verschillende boten liggen te wachten. Tja, welke is nu voor ons? Je wordt hier omver gestoten door backpacks en overreden door trolleys. Kortom, het krioelt van de mensen. We krijgen een sticker opgeplakt om aan te geven welke bestemming we hebben. Om half 12 vertrekt dan de boot met bestemming Koh Lanta.

 

Pap en mam zitten binnen en Lil, Alfred en ik zitten op het buitendek in de schaduw. Met dat frisse zeebriesje en goede muziek is de 70 minuten heel erg goed te doen.

 

Bij aankomst op de pier in Koh Lanta is het nog drukker dan bij vertrek van Phi Phi. Iedereen die van boord komt, duikt op de grote bagage-stapel. Ondertussen staan de tuktuk drivers om aandacht te vragen. We hebben al een pick up geregeld via het hotel, dus een eindje verderop -uit de drukte- staat de goede man al op ons te wachten.

 

Ons vervoersmiddel is een pick up truck, waarvan de laadbak verbouwd is met een kap en bankjes. Ons hotel zit halverwege het eiland en onderweg krijgen we gelijk al een goede indruk van het eiland. De tuktuks zien er hier weer anders uit dan in Bangkok. Hier hebben ze allemaal een zijspan. En er zitten zelfs vrouwen achter het stuur.

 

Ondanks dat ons hotel halverwege het eiland ligt, is het niet heel ver rijden. We rijden langs alle bungalows naar de receptie. Als we zijn ingecheckt, moeten we met de bagage weer helemaal naar het begin lopen, aangezien onze bungalows daar liggen. Goed, dat zijn we inmiddels wel gewend op de vakantie.

 

Omdat we nu dichtbij de hoofdweg zitten, gaan we gelijk wat drinken halen en geld pinnen bij de 7 eleven verderop. Voordat we ons aan het strand wagen, eten we nog wat in het leuke restaurantje aan de overkant. Een vriendelijke vrouw wijst ons haar beste tafel. Die onder de ventilator. Best een goed idee met deze temperaturen.

 

Na het eten gaan we afkoelen in zee. Het strand loopt hier geleidelijk af. Nadeel is wel dat het hier bezaaid is met grote rotsen, dus het is opletten waar je loopt. Al zwemmend is het een stuk beter te doen.

 

Verbazingwekkend hoe snel de zee zich terugtrekt tijdens eb. De rotsen liggen nu helemaal bloot. Het water bij vloed ligt wel 3 meter hoger. Dus je kan je voorstellen wat voor verschillende gezichten dit Klong Khong -strand heeft.

 

Na een wandeling over het strand ben ik nu al nieuwsgierig hoe het hier in het donker eruit moet zien, want alle strandtentjes zijn aangekleed met lampionnen en fakkels.

 

Mam en ik lezen een boekje op de ligstoelen, terwijl Alfred en Lilian het strand afstruinen voor een beschikbare massage. Die bij het hotel is bezet namelijk. Pap doet een dutje op de kamer.

 

Na bijna een uur besluiten mam en ik ze toch maar te gaan zoeken. We vinden ze op een bamboeplatform onder de bomen, waar ze genieten van een Thaise massage. Als het uur om is, verruilen we van plek. Terwijl de Thaise dames onze kuitspieren beginnen te kneden, gaat de zon onder. Vanuit dit bamboeplatform hebben we een goed zicht.

 

Verderop zitten Alfred en Lilian van dezelfde zonsondergang te genieten. En van het happy hour dat zojuist gestart is. Na een uur lopen we met z'n vieren terug naar onze bungalows. De verwachting van een mooi verlicht strand komt uit. Al die verschillende kleuren lampionnetjes nodigen uit voor een borrel. Maar eerst even het zout, zand, zonnebrand en massageolie van ons afspoelen.

 

Het maakt niet uit bij welke van de strandtentjes je gaat zitten. Het is allemaal leuk. Bij de buren staan 2 jongens te jongleren met brandende fakkels. We doen ons ondertussen goed aan het Thaise eten. Dat niet iedereen het prettig vindt om in het donker op het strand te eten, wordt duidelijk als een tafel naast ons een man met een hoofdzaklamp op gaat eten. Erg praktisch, maar niet voor z'n date. Zij wordt telkens verblind als ze elkaar aankijken. Liefde maakt hier letterlijk blind of was het een blind date?

 

Donderdag 20.02.2014 »

Scooteren

We willen graag meer zien van het eiland. We huren alle 5 een scooter met een 125cc motor. Met dit vermogen moeten de heuvels wel opkomen. Pothelm op en niet vergeten links te rijden.

 

Bij vertrek checken we eerst het benzinepeil. Die van mij is zo goed als leeg. Gelukkig staat er buiten de poort van het hotel een benzinepompje.

 

Alles staat in het Thais beschreven, maar het spreekt allemaal voor zich. We gooien geld in het apparaat en de tank wordt gevuld. Andere optie om te tanken hier is om een literfles benzine te kopen en zelf handmatig te vullen.

 

Met 0 scooter ervaring crossen we de bergen door. Onderweg voelen we de warme en koude luchtstromingen. We hebben vandaag 2 bestemmingen in gedachten: het zuidelijkste puntje van het eiland en Lanta Old Town. We besluiten eerst naar het zuiden te rijden.

 

We genieten volop van de tocht en de uitzichten. Met die tropische temperaturen moeten we regelmatig stoppen om zonnebrand te smeren en water te drinken. Bij één van die stops komen we er achter dat toch meer scooters om benzine verlegen zitten. Die benzinemeter moeten we andersom lezen. Vol is niet vol, maar leeg. We zijn er net op tijd bij.

Als we plots een bord zien staan met dat we bijna in Lanta Old Town zijn, beseffen we pas dat we hartstikke verkeerd gereden zijn. Haha! We moeten ergens een bord hebben gemist.

 

Dat verklaart veel over de tocht die we gemaakt hebben. Veel bergen en weinig zee. Inmiddels zitten we aan de oostkant van het eiland. Goed, dit stond toch al op het programma, dus we rijden het stadje in. Vanaf de pier zien we de vele paalwoningen die het dorp rijk is. Het ziet er gemoedelijk uit. We drinken verderop verse limoenshake en cola om ons vocht aan te vullen. We kijken in de hangmatten winkel, waar zelfs de huiskat de voordelen van dit ultieme luiermiddel heeft ontdekt. De mannen wachten aan de overkant in de schaduw.

 

We gaan weer richting de westkust en nemen dezelfde (en enige) weg terug. We hebben op de heenweg al een tuincentrum gezien en hopen hier plumeria ofwel frangipani stekjes te kunnen vinden. De vriendelijke man kan geen Engels en schakelt een hulplijn in. Hij belt een vriend en geeft de telefoon gelijk door aan Alfred. Alfred legt uit wat we zoeken, maar ook deze man snapt niets van ons. Gelukkig groeit er een enorme frangipani achter het huisje en met gebarentaal komen we een heel stuk verder.

 

De man zoekt tussen het snoeiafval en vindt precies wat wij zoeken. Zelfs een stek met wortels. We onderhandelen niet eens over de prijs voor die paar takken. Die man moet denken dat we gek zijn. Maffe toeristen met een pothelm die snoeiafval kopen. Mooi verhaal voor in de kroeg.

 

We scooteren vlug terug naar het hotel om de stekjes te droppen. En dan zetten we echt koers richting het zuiden. Op de kaart lijkt het 1 rechte weg rechtdoor, maar er is een afslag. En die zijn we vanochtend knoerthard voorbij gereden. We besluiten zonder te stoppen door te rijden, zodat we het op de terugweg rustig aan kunnen doen.

 

Ook deze rit is prachtig. Steile heuvels en mooie uitzichten over zee en baaien. We komen aan in het Mo Koh Lanta National Park. We betalen toegang bij het tolpoortje en parkeren de scooters verderop. De parkwachters wijzen ons erop dat we geen losse spullen moeten laten liggen bij de scooters, in verband met apen. Hmmm, dan toch maar die pothelm aan het zadel vastklikken.

 

We halen een cola. Dat we gelijk in de gaten worden gehouden door een stel brutale apen, hebben we niet eens in de gaten. We ploffen neer op het strand onder een boom met rode vruchten. Even zwemmen. Onze halfvolle blikjes laten we staan. Net als onze tassen.

 

Pap en mam schrikken zich wild als er vanuit de boom plots een aap komt aangesprongen om een blikje cola meester te maken. Aha, de waarschuwing van de parkwachter geldt dus voor het gehele park. De aap gaat verderop een hoge tak zitten. Hij krijgt te weinig uit het blikje, dus scheurt het blikje open met zijn tanden. Als de aap er genoeg van heeft, gooit hij het blikje achteloos op de grond. Ik pak het op en zie hoe gehavend het er nu uit ziet door de scherpe tanden van de aap. Ai, maar verder geen ruzie mee zoeken.

 

We vinden een lege autoband en wat touw tussen de bomen. We stoppen onze tassen in de band en draperen het touw erom heen. De slippers verstoppen we ook en de overige blikjes drinken we leeg. Ha! Dat zal ze leren. Vanuit zee zien we nu verschillende apen in de bomen zitten. Het was ons niet eens opgevallen. Onze herkenbare, rode blikjes zijn dus al vanaf mijlenver opgemerkt.

 

We lopen naar de vuurtoren verderop op de heuvel. Vanaf dit punt zie je hoe uniek dit stukje eiland is. Aan de ene kant een rotsstrand en aan de andere kant een zandstrand waar pap en mam nog altijd onder de boom liggen.

 

Op de terugweg rijden we de bergen weer door en spotten opnieuw apen langs de kant van de weg. Terug bij het hotel leveren we de scooters in, behalve Lil. Zij wil later nog verder rijden. Wij gaan eerst naar het strand voor een duik. We blijven vandaag net zo lang op het strand liggen tot het pikkedonker is en de lampionnen weer branden. Lil heeft inmiddels de 2e scootertocht achter de rug.

 

Voor het avondeten gaan we naar het Where Else-restaurantje. De laatste avond met zand tussen de tenen. We bestellen eten bij de lacherige ober en hebben het erover hoe lang geleden het voelt dat we op de fiets door Bangkok reden. Morgen vertrekken we alweer richting de hoofdstad en is het einde van de vakantie alweer in zicht.

Vrijdag 21.02.2014 »

Laatste dag

We ontbijten met uitzicht op het strand. De minivan die ons naar de luchthaven van Krabi brengt, staat al op ons te wachten bij de receptie. Koh Lanta bestaat uit 2 eilanden, Koh Lanta Noi (klein eiland) en Koh Lanta Yai (groot eiland). En om vanuit Yai naar Noi te rijden, moeten we met de veerboot. Onze minivan is de laatste die erop past.

 

De volgende ferry van Koh Lanta Noi naar het vaste land is groter. Er staat een lange stoet met auto's, vrachtwagens en scooters te wachten op de oversteek. Ook deze ferry is hartstikke vol. Eenmaal op de ferry kunnen we de auto niet uit, zo dicht staat alles op elkaar.

 

Het is totaal zo'n 2 uur rijden naar de luchthaven. We rijden langs palmolie- en rubberplantages. En in anderhalf uur vliegen we terug naar Bangkok.

 

Vanaf luchthaven Don Muang is er geen minivan beschikbaar, dus we moeten het doen met 2 taxi's. We raken elkaar al snel kwijt in de verkeersdrukte van Bangkok. Maar bij het hotel stappen we bijna gelijktijdig weer uit.

 

We droppen de bagage en springen om de hoek van het hotel geroutineerd in een tuktuk. Tot nu toe hebben we geen hinder ondervonden van de huidige demonstraties, maar nu staat er grote file, omdat verderop alles geblokt wordt. Dit tot frustratie van de tuktuk bestuurder. Maar de chauffeurs hier zijn zo behendig en ervaren. Ze glippen overal tussendoor. We stappen met iets vertraging uit in de buurt van Khao San Road. Parallel aan de beroemde straat loopt een veel leuker straatje met restaurantjes en winkeltjes.

 

We blijven plakken op een sfeervol terras, omdat de sateetjes hier goed smaken, het bier koud is en omdat er genoeg te zien is. Een bont gezelschap van net gearriveerde backpackers tot gebruinde reizigers en verkopers met karren vol gedroogde inktvisjes tot houten-kikker-souvenirs-verkoopsters trekken aan ons voorbij.

 

Uiteindelijk weten we ons dan toch te motiveren om op zoek te gaan naar een restaurantje. Onderweg struinen we langs de marktkraampkes voor de laatste souvenirs. We eten onder het toeziend oog van een grote Boeddha. We zijn het er allemaal over eens dat we veel langer hadden willen blijven. Maar ook dat het een mooie ervaring is om zo'n reis met z'n allen te maken.

 

Pap en mam, heel erg bedankt voor deze reis!