Vietnam, Cambodja en Laos

Wij zijn niet in NL

Vietnam, Cambodja en Laos

 

Vier weken backpacken door Zuidoost Azië.

 

 

Reisschema:

 

Thailand

Bangkok

Vietnam

Ho Chi Minh

Mekong delta

Cambodja

Phnom Penh

Battambang

Siem Reap

Laos

Vientiane

Vang Vieng

Luang Prabang

Thailand

Bangkok

 

2010

04.01.10 »

Welcome to Asia

Hier zitten we dan... midden in buzzling Ho Chi Minh City met uitzicht op de Notre Dame kathedraal. Eerste indruk van Azië: druk, warm, vriendelijke mensen en ook wel vermoeiend (of komt dat door de jetlag?).

We vertrokken uit Nederland met temperaturen onder het vriespunt, maar in Bangkok slaat de thermometer uit boven de 30 graden. Pfoei, wat een overgang!! We kunnen niet zonder de liters water, verkoelende biertjes en de zonnebrand.

De eerste middag in Bangkok hebben we rondgezworven door de vele straatjes. Wat een indrukken allemaal! Later nog de boot genomen om snel van punt A naar punt B te komen. En die zon maar branden op onze bleke huidjes..... Na een taxi en de boot, namen we de tuktuk naar Khao San Road, het backpacker walhalla. Hier genoten we heerlijk van een ijskoud biertje en ons eerste Thaise eten. Zalig! De vakantie is nu echt begonnen!

Vanochtend vroeg (5 uur) gaat de wekker. We hebben een vroege vlucht naar Vietnam. Na 2 uur vliegen landen we dan eindelijk. Een nieuw visum en stempel in ons paspoort. De taxi brengt ons naar het hotel. Het eerste wat opvalt als we door de straten rijden?? Brommers, brommers en nog eens brommers! Ontelbaar veel.... Je kan er ook van alles op vervoeren: hele gezinnen, bloemen, bureaustoelen, glasplaten, dozen vol kopieerpapier en ladders. We zullen wat foto`s plaatsen wanneer we daar de kans toe zien.

Na wat teleurstellende uitslagen van de loterijtrekking op oudjaarsavond, zijn we alsnog op 4 januari miljonair geworden... We zijn zijn in het bezit van 2.000.000 dong*!!! En dit is nog maar het maximale wat we per dag kunnen pinnen. Gelukkig zijn we hier redelijk anoniem, dus we kunnen nog wel zonder beveiliging op straat. Maak jullie vooral geen zorgen.

*omgerekend 80 euro

Morgen gaan we naar de Cu Chi tunnels. Maar eerst maar eens even genieten van het ouderwetse sightseeing in een bijzondere stad.

 

05.01.10 »

Tunnels

Vandaag weer eens vroeg op. Het is nu niet de jetlag die ons wekt, maar de wekker, want de tunnels staan op het programma!! We hebben een tour geboekt (voor welgeteld $5 pp) en zijn daarmee een halve dag zoet.

De Cu Chi tunnels liggen zo`n anderhalf uur rijden vanuit Ho Chi Minh (traffic kost je sowieso al 3 kwartier). We rijden langs rijstvelden, rubberplantages en door het alledaagse leventje van de Vietnamezen. Mooi om te zien!!

Bij de tunnels aangekomen, lopen we meteen een stuk jungle in. Op de achtergrond hoor je de geweerschoten van de shooting range al. De setting is gezet. Onze gids Chiang (waar kennen we die toch van?) vertelt veel over het verleden en daarmee de oorlog. Zo vinden we een beschutte ingang van één van de tunnels. Een mannetje demonstreert hoe je verdwijnt onder het bladerdak en ook wij mogen het proberen. De ingangen (en daarmee de tunnels) zijn afgestemd op de tengere bouw van de Vietnamezen. Ik verdwijn onder de grond en doe de deksel dicht. Wat is het hier beneden benauwd, donker en klein. Ik pas er met moeite in. Je zou er bijna claustrofobisch van worden! Alfred probeert het ook, maar tja.... hoe zal ik dit netjes zeggen.... van de gids mag hij niet verder zakken dan zijn middel... uit angst om hem hier te moeten achterlaten...... :-)

We zien voor de rest de boobytraps, wapens en kraters veroorzaakt door B52`s. Ongelofelijk! De Vietcong waren erg ingenieus. Zo maakten ze van Amerikaanse bomscherven weer nieuwe wapens, van autobanden maakten ze slippers en als ze verborgen in de tunnels aan het koken waren, zorgden ze ervoor dat de rook meters verder pas boven de grond kwam om hun schuilplaats niet te verraden. Ongelofelijk allemaal!

Eerdergenoemde shooting range is zeker ook aan ons besteed als echte toeristen... Je kan kiezen uit verschillende wapens: AK47, M16 en een enorm kanonachtig geweer ook wel bekend uit de Rambo films.... Wij gaan voor de M16 en nemen plaats achter het vizier. Wat een machtig gevoel met zo`n ding in je handen. En wat een kabaal! Onze oren suizen nog na als we weer in onze tour aansluiten.

Dan is de tijd aangebroken om ook daadwerkelijk zelf de tunnels te ervaren. Via een trapje komen we in de tunnel. Al bukkend proberen we ons erdoor heen te manouvreren. Na 30 meter is alweer de eerste uitgang, Alfred stapt hier uit, hij krijgt het te benauwd. Ik struikel voort naar de volgende uitgang, maar houd het dan echt voor gezien. Het is bloedheet daar beneden en de tunnels worden steeds smaller en smaller. Als je nog verder gaat, moet je kruipend op je buik het laatste stuk afleggen. Dan liever weer de frisse lucht in...

Rond 2 uur zijn we weer in de stad. Wat een ervaring! Om nog wat meer achtergrond informatie te verkrijgen, bezoeken we het War Museum. Buiten staan Amerikaanse voertuigen: tanks, helicopters en straaljagers. Binnen zien we de verschrikkingen die de Vietnamese bevolking tijdens de oorlog heeft moeten doorstaan terug in zwart/wit foto`s. Heftig!

Op naar wat luchtigers (letterlijk en figuurlijk) lopen we richting een park. We kopen bij een straatventer een kokosnoot, wat hij ter plekke voor ons openhakt, zodat we de melk kunnen drinken (niet met onze billenbloot weliswaar). Heerlijk dorstlessend. Vanaf een bankje verbazen we ons wederom over de brommertjes. Het leukste moment van de dag breekt weer aan: spitsuur in Ho Chi Minh. Inmiddels hebben we de techniek van het oversteken al goed te pakken: niet aarzelen, gewoon doorlopen. Als je stopt of twijfelt, kom je midden op straat vast te staan.

Een ander bijkomend fenomeen in het verkeer in Saigon, is het constante getoeter, na 2 dagen hebben we het al behoorlijk door:

korte toeter = let op ik kom eraan OF hoi!

2x toeteren = ik heb je gezien OF ik wil erbij horen en toeter ook mee, want ik heb al een minuut niet getoeterd

3x toeteren = ik ga tegen het verkeer inrijden en/of ik draai midden op de weg

lange toeter = ik wil er voorbij, dus moven met die hap

extreem lange toeter = nu echt wegwezen, anders rijd ik je plat!

Kortom, als je niet toetert, heb je kans dat je een verkeersovertreding begaat. Dus toeteren maar!!!! TOET TOET!!!!!

Dit hele schouwspel bekijken we vanaf een terrasje onder het genot van een Bia Saigon....

`s Avonds eten we op de 2e verdieping van het Lam Restaurant. Noemenswaardig is dat de kok (lees: moeders) in een keukentje van 1 bij 1 alles kan klaarmaken: Vietnamees, Thais, Mexicaans, Amerikaans en Italiaans. Het menu bestaat uit 30 pagina`s! Toch kiezen we tot nu toe nog steeds voor de lokale keuken: lemon grass chicken en beef! Het smaakt allemaal heerlijk!!!!

06.01.10 »

Slenteren door Saigon

Vandaag maar eens uitslapen, het is namelijk wel vakantie. Rond 11 uur gaan we pas op pad. We hebben het ontbijt in het hotel gemist, dus gaan we naar een nabij gelegen bakkerijtje.

We lopen op ons gemak naar de rivier. We willen misschien een bootje huren, maar als we eenmaal bij de rivier aankomen, houden we dat voor gezien. Het ziet en ruikt er niet erg fris. Dus bekijken we maar de kleurrijke markt die er vlakbij ligt. Op een gegeven moment worden we in een straat tegengehouden door een man. Hij is niet onaardig, maar wil ons er toch echt niet doorlaten. Als we ergens op een bruggetje staan en de straat zien waar de man ons voor tegen hield, snappen we het wel. Het ziet er niet erg aangenaam en gezellig uit.

Naar de wijk Cholon gaan we met de taxi (heerlijk die airco!!). Hier staan mooie, oude (wel slecht onderhouden) gebouwen en vind je Chinese marktjes en winkeltjes. Na twee marktkraampjes met vissen gaan we alweer terug, de lucht is er niet te harden. Het is boven de 30 graden en het vlees en de vissen liggen niet gekoeld, wat ongetwijfeld die stank veroorzaakt...

We halen wat bananen bij een vrouwtje die haar fiets ervol mee heeft hangen. Na nog een bezoek aan een straatje vol met kruidenwinkels, nemen we de taxi terug naar het centrum.

Hier stappen we uit bij een mooi kerkje. Een schattig meisje van een jaar of 6 achtervolgt ons bij het complex. Ze is erg verlegen, maar toch ook wel erg nieuwsgierig. Als we zijn uitgekeken, zwaait ze ons hartelijk uit. De mensen zijn hier zo vriendelijk! Ze hebben allemaal wel een glimlach voor je over. Er zijn veel straatverkopers op straat hier, maar opdringerig kan je ze totaal niet noemen. Ze verkopen hier trouwens van alles op straat: van kokosnoten tot boeken en van haarkrullers tot aan scheerschuim.

In de stad moet je wel constant opletten waar je loopt. Niet vanwege de onveiligheid, maar de stoepen zijn óf opengebroken óf ze zitten vol loszittende stoeptegels óf ze staan vol verkopers/brommers/barretjes óf ze worden gebruikt door de brommers om een deel van de weg af te snijden. Als we een straat doorlopen die bestaat uit alleen maar scooter/brommerwinkels wordt de stoep als verlenging van de etalage gebruikt, dus zijn we weer genoodzaakt om op de weg te lopen.

Bij het Rex hotel, nemen we de lift naar de 5e etage. Vanaf het Rooftop Garden hebben we een mooi uitzicht en zitten heerlijk in het zonnetje en een koele breeze. We eten hier nog wat en gaan dan naar de Ben Thanh Market: een overdekte hal met allerlei marktkraampjes. Alfred koopt hier wat tshirts terwijl ik met een Vietnamese verkoopster klets.

Daarna terug naar ons hotel voor een verfrissende douche. Na zo`n dag in de stad plakt alles. Ons hotel ligt in een schattig steegje waar amper verkeer komt (alleen af en toe een brommer, maar die kom je werkelijk overal tegen). Wij zitten ook nog eens op de 5e etage, dus we hebben een mooi uitzicht én het is rustig. Voor ons een ideale locatie.

Morgen verlaten we de stad alweer. Dan gaan we de Mekong delta ontdekken!

07.01.10 »

Mighty Mekong

Weg uit de drukte van de stad en het platteland op!!

De eerste stop is in My Tho, een kleurrijk dorpje langs 1 van de vertakkingen van de Mekong rivier. Hier stappen we gelijk op de boot. Er staat een windje, wat de tocht aangenameer maakt, maar zeker ook natter, door al die golven die overboord slaan. We zien de eerste drijvende huisjes en de woon/werkboten. Deze mensen leven hier van de Mekong.

We lunchen ergens op een eilandje met smakelijke noodles en onze eerste Vietnamese springrolls. Zonder dit gerecht ben je natuurlijk niet echt in Vietnam geweest! Wederom smaakt het allemaal prima (zelfs mij als niet echte fijnproever!).

De volgende stop met de boot is een werkplaats waar dames de hele dag door kokossnoep aan het maken en inpakken zijn. Een tourist trap? Onwaarschijnlijk, maar ook leuk om te zien! We proeven naast de snoepjes (heerlijk!) nog bananenwijn (bocht) en honingthee met limoen.

De gemotoriseerde boot laten we achter ons en stappen over op een roeiboot. Hiermee varen we door de smalle kanalen omgeven door in het water groeiende palmbomen. Om ons een beetje tegen de zon te weren, hebben we echte Vietnamese hoedjes op. Mooi...?!

We luisteren nog naar wat traditionele Zuid-Vietnamese muziek en eten vers fruit: dragon fruit, ananas, mini-bananen en chiku. Vervolgens rijden we door naar het plaatsje Can Tho. We overnachten hier in een echt budgethotel met originele tl lampen en knoerdharde matrassen. Zoals jullie wel weten, is Alfred niet echt van de vreemde luchtjes en zelfs de hotelkamer moet het ontgelden, want de Hugo Boss-parfum wordt half leeg gespoten (de spray is duurder dan de hotelovernachting zelf, wat zeg ik, duurder dan de hele 3 daagse tour!!) Thank God voor de lakenzakken die we hebben meegenomen. De eigenaar van het hotelletje heeft trouwens zijn auto gewoon midden in de lobby geparkeerd...

We eten in een oud koloniaal, Frans pand op het balkonnetje vlak aan de rivier. Ook hier gaan we weer voor de traditionele gerechten: de gebruikelijke rijst gerechten, maar dit keer ook slang! Ze hebben hier namelijk slangen-loempia`s en slangencurry op de menukaart staan. Klinkt goed toch? Bestellen maar! Wij eten fanatiek met stokjes onze gerechten op, als andere toeristen om ons heen pizza bestellen. We voelen ons echt dapper!

De rest van het stadje is niet veel bijzonders. Schoon is het hier niet op straat, maar zeker wel rustiger dan Ho Chi Minh City. Minder kabaal en veel minder verkeer. Het is ons gelukt om over te steken, zonder 1 toeter naar ons hoofd getoeterd te krijgen!

Morgen moeten we weer eens vroeg op, dus we zoeken al snel onze spartaanse kamer op. Internetten doen we nog even op de hal voor onze deur. De enige manier om verbinding te krijgen én te houden is om in een rare bocht op de gang te zitten, in de warme afvoerlucht van de airco (die heeft de kamer dan weer wel). Alsof het zo al niet warm genoeg is...

Tot morgen!

 

08.01.10 »

 

Floating in the sun

 

Inmiddels zitten we op de fastboat vanuit Vietnam naar Cambodja… Maar eerst hebben jullie nog wat andere verhalen van ons tegoed.

 

Met een slechte nacht achter de rug, staan we toch met volle moed weer op. Vandaag staan er leuke dingen op het programma. De auto van de hotel eigenaar is inmiddels naar buiten verplaatst en de lobby is omgetoverd tot ontbijtzaal.

We stappen op de boot en varen op de Bassac rivier, een zijtak van de Mekong. Ook hier in het stadje wonen de mensen boven de rivier. Veel paalwoningen en het dagelijkse leven vaart aan ons voorbij. De mensen zijn vriendelijk en zwaaien constant of ze werpen constant een glimlach toe.

Na twee bruggen komen we aan bij de Floating Market. Supermarkten zijn we de hele reis nog niet tegengekomen. Alles wordt hier op de markt gekocht. En deze floating market kan je zien als een soort groothandel. Op een bamboestok worden de verkoopwaar gespiest, zodat je al van ver kan zien welke boot je moet hebben. Boten vol meloenen, knollen, ananassen, vlees, pompoenen, bloemkolen en andere groentes en fruit. De kleuren van het fruit steken mooi af tegen een achtergrond van de bruine rivier en het verweerde hout van de boten. Kleine boten, grote boten, toeristen boten. Het ziet eruit als één grote ongeorganiseerde bende, maar toch weet iedereen zich er zonder kleerscheuren door heen te wurmen.

In de rivier drijven veel waterhyacinten, maar ook veel zwerfafval. Als je alle slippers uit de rivier vist, kan je een behoorlijke schoenenwinkel beginnen… Het is erg jammer en zonde om te zien hoeveel afval er op de oevers is aangespoeld.

We worden aan wal afgezet en er passeert een smalle, kleine boot vol met roze, dikke varkens. Zo stevig zien de boten er nu ook weer niet uit… We gaan te voet verder richting een noedel fabriekje. Hier maken ze van rijst naast noedels o.a. ook rijstpapier, een fascinerend proces en werkwijze. Leuk om te zien!

We mogen ook nog bij een verderop gelegen boerderijtje genieten van vers fruit, net geplukt uit de boomgaard. Mmm…!

Met de boot varen we verder een klein riviertje op, hier zitten we op het achterdek heerlijk te genieten van het frisse briesje, het uitzicht en de zon. Ondanks dat het nog maar half 10 in de ochtend is, is de zon al genadeloos… Water, cola, wind en zonnebrand maken het voor ons iets dragelijker. Niet dat we klagen hoor! We hebben vernomen dat het in Nederland zo`n beetje het tegenovergestelde weer is… voor ons werkelijk onvoorstelbaar. Jullie gaan ons toch niet vertellen dat we de Elfstedentocht gaan missen?!

We lunchen nog in Can Tho, maar daarna worden we in een bus gepropt (overvol door alle bagage) om weer richting het noorden van de Delta te rijden. We zitten met twee Nederlandse jongens op een bankje. Door het kletsen gaat de tijd snel! We verbazen ons over de rijkunsten van de chauffeur. We moeten een paar keer goed in de remmen om dat hij net op tijd inziet dat zijn inhaalactie toch echt niet gaat lukken. Pfoe! Volgens mij wordt hij per ingehaalde auto/brommer/vrachtwagen betaald.

We doen nog een krokodillen-farm aan, maar hier is eigenlijk niets bijzonders over te vertellen.

Eenmaal in het grensplaatsje Chau Doc, stoppen we bij Sam Mountain voor een spectaculair uitzicht vanuit een tempel over de knalgroene rijstvelden, palmbomen en….. Cambodja! Morgen gaan we de grens alweer over. We hebben van mede reizigers vernomen dat het daar echt bijzonder moet zijn en dat de mensen daar vriendelijker zijn als hier in Vietnam. Wij vinden de mensen hier al heel vriendelijk, dus het komt er op neer dat we het gewoon zelf moeten ervaren.

Chau Doc is een plaatsje dat al vroeg gaat slapen, de meeste winkels zijn al gesloten. De eetstandjes zijn, zoals Vietnamees gebruik, weer alom vertegenwoordigd! En ook hier zwaaien en roepen de kinderen ‘Hello’ alsof hun leven er vanaf hangt. Aandoenlijk! We eten uiteindelijk in het hotel met lekkere spring rolls!

 

09.01.10 »

Cambodja

We ontbijten weer met stokbroden in plaats van noedels (met dank aan de Fransen). De meeste van onze tour gaan vandaag de grens over naar Cambodja, maar wij zijn de enigen die extra betaald hebben voor een fastboat. De slowboat doet er zo`n 5 uur langer over. Die extra tijd is ons heel kostbaar.

 

De rivier wordt steeds breder naar mate we verder het land in varen. De paspoorten moeten we afgeven aan een mannetje van de boot. We maken twee stops ivm grensformaliteiten. De eerste is om ons Vietnamese uitreispapier in te leveren en de tweede om een Cambodjaans visum in ons paspoort geplakt te krijgen. Het mannetje van de boot regelt alles, we moeten alleen nog zelf even een stempel ophalen bij een streng ogende douanebeambte.

 

En dan… Welcome to Cambodia! We varen en varen… Zo af en toe spotten we een dorpje aan het water, vissersbootjes, zwaluwen en een glimmende pagode.

 

Rond half 2 zijn we dan in Phnom Penh. We worden welkom geheten door zo`n beetje de gehele tuk-tuk-bestuurders vereniging. Wat een chaos. Waar gaan we heen? Hebben we al een hotel? Sjemig, geef ons even wat tijd en ruimte om ons te oriënteren! Maar wij trappen in alle praatjes en stappen in de tuktuk bij een mannetje. We spreken een prijs af (uiteraard 3x teveel) en rijden een rondje om het blok... en stoppen weer bij de aanlegsteiger van de boot. Ons hotel blijkt er zowat tegen over te liggen. Goed, we hebben gelijk ons lesje geleerd.

 

In het hotel nuttigen we onze lunch en drinken ons eerste Angkor biertje. Om de middag niet helemaal in de airco van een bar te verspillen, gaan we lopend naar het Koninklijk Paleis. Onderweg komen we weer de nodige verkopers en tuktukbestuurders tegen.

 

Het koninklijk paleis ligt er werkelijk prachtig bij. Alleen de daken zijn al een kunstwerk opzich. We lopen er een uur rond te dwalen totdat we oververhit en vermoeid zijn. Na de Zilveren Pagode gaan we lopend weer naar het hotel terug. We houden halt bij een koel uitziend terras in de schaduw. Hier lezen we wat in de Lonely Planet en de Trotter, wat we allemaal kunnen gaan doen hier in Phnom Penh en de volgende dagen. Opeens zie ik in mijn ooghoek een grote, grijze vlek. Ik kijk op en zie een olifant voorbij lopen!!!!!!!! Alfred ziet hem gelukkig ook, dus het is geen hallucinatie door de hitte.

 

Eten doen we ook op het terras. Dan.... bekaf. We komen amper nog naar het hotel gelopen. Morgen laten we ons maar rondrijden. We zien het wel. Ons motto is `rustig aan` geworden. Kortom, we zijn al helemaal in het Aziatische ritme.

 

10.01.10»

Phnom Penh

We moeten eerst een beslissing maken over wat de komende dagen gaan doen. Omdat vandaag onze laatste dag in Phnom Penh is in plaats van morgen, moeten we knopen doorhakken! Gaan we naar het zuiden, naar het noorden of naar het westen? Het wordt het westen, dus we boeken gelijk een hotel via internet en regelen een busticket bij een agentschap. Nu dit allemaal geregeld is, kunnen we met een gerust hart nog een dag gaan sightseeing.

We regelen een `vaste` tuktuk voor een halve dag. Onze eerste stop ligt 15 kilometer buiten het centrum: de Killing Fields. Hier werden vele mensen onder het Pol Pot regime omgebracht. De pagode met vele schedels en andere menselijke restanten zijn erg heftig om te zien. We lopen rond en worden er stil van.

Stil worden we ook van het Tuol Sleng museum. Dit museum was een gevangenis tijdens het regime, waar vreselijke, onmenselijke ondervragingen werden gedaan. Cambodja heeft een tragische geschiedenis...

Na onze lunch gaan we naar de Russische Markt om eens goed geld te spenden. In deze overdekte markt is het binnen bloedheet en we lopen van ventilator naar ventilator tussen de kleurrijke kraampjes.

Met de tuktuk gaan we bepakt en bezakt naar de Wat Phnom: de heuvel waar de stad zijn naam aan heeft ontleent. Er lopen apen in het park! Al lopend gaan we naar het Boeng Kak meer. Hier genieten we van een koud biertje tijdens een langzaam ondergaande zon.

Tegen de avond gaan we naar de FCC (Foreigners Correspondent Club) terug in de stad. Een oud, koloniale setting met een goede sfeer. Maar eten doen we in het restaurantje onder het motto 'we feed you, we feed them'. De opbrengsten van dit restaurant komen namelijk ten goede van het plaatselijke weeshuis.

 

11.01.10 »

Karaokebus

Om 9 uur vertrekt de bus vanuit Phnom Penh, dus we hoeven ons niet te haasten deze ochtend. We stappen de bus in waar de Cambodjaanse karaoke al uit de tv-speakers knalt. Prachtige roze gordijntjes met blauwe kwastjes dragen bij aan de sfeer. Wij zijn behalve nog 1 man, de enige toeristen aan boord. Haha, dit wordt een leuke rit! We rijden over het platteland met de vele palmbomen. Zo hebben we ons Cambodja voorgesteld...

We stoppen onderweg twee keer en de Cambodjanen vliegen de bus uit om van elke stop zo culinair mogelijk te genieten. Krekels en kakkerlakken worden hier als lekkernij gezien. Wij bestellen alleen een colaatje en wat kokosnotenmelk...

Rond 3 uur komen we aan in Battambang. De tuktuks heten ons hier ook al weer welkom. Dit keer wel gemakkelijk, want zo zijn we snel op pad. Na het inchecken bij het hotel, gaan we te voet de stad in. Hier is niet veel te beleven, dat hebben we al snel door. Wel mooie koloniale gebouwen hier. Er komen hier wel toeristen, maar nog niet zo heel veel.

We regelen een boottocht en een tuktuk voor de komende dagen en sluiten de dag af in het Gecko Café.

 

12.01.10 »

TukTuk

Tuktukchauffeur Boren (spreek uit: bowreen) staat ons al op te wachten voor het hotel met zijn tuktuk. Vandaag gaan we het platteland op, waar we hier voor gekomen zijn. Hij heeft beloofd ons de hele dag rond te touren en de mooiste plekjes te laten zien.

Dat betekent ook stof happen op de onverharde wegen, want die mooiste plekjes vind je hier niet langs de geasfalteerde weg. Ondanks dat het droge seizoen begonnen is, blijft het hier in de omgeving groen, door de Sangker rivier. De mensen verbouwen hier op de oevers allerlei gewassen.

We gaan een touwbrug over (denk Golden Gate, maar dan kleiner en minder stabiel), als er scooters willen passeren (en dat past net), wiebelt de brug aan alle kanten.

De mensen wonen hier in paalwoningen. Dit is mede doordat de rivier in het natte seizoen behoorlijk buiten de oevers kan treden, maar ook om de koelte onder het huis vast te houden. We zien dan ook veel mensen hier in hun hangmat rusten, te eten en te kletsen. De meeste kinderen rennen het huis uit om naar ons te kunnen zwaaien, zie je dat al voor je in Nederland? Ze roepen ons toe, zodat we ze niet missen. We voelen ons de koning te rijk.

Wat Banan is de eerste stop en ook meteen de eerste beproeving van vandaag. Want om er te komen, moeten we een steile trap omhoog in deze hitte. We krijgen een gids mee, vrijwillig verplicht. We hebben inmiddels een nieuwe identiteit aangenomen, want die Hollandse namen kunnen ze niet onthouden (wij hun Cambodjaanse naam trouwens ook niet hoor): Al & Lily, aangenaam!

Na een helse beklimming met verschillende pauzes, komen we op de top. Wat een prachtlokatie!! Het uitzicht is subliem en de tempels indrukwekkend. Helaas hebben de Rode Khmer hier flink huisgehouden en vele beelden verminkt door de gezichten uit te hakken. Maar ondanks dat, is het zeker een bezoek waard. We lopen rond en komen langzaam weer op adem.

Onze vrouwelijke gids doet een poging ons wat Cambodjaans te leren op de weg terug. Daarnaast is ze ook nog eens overbezorgd en klemt zich aan me vast, zodat ik niet die 270 treden naar beneden donder. Lief hoor, maar ze is zo ielig en klein dat ik beter haar kan vasthouden...

De lotusbloemen staan prachtig in bloei. Het is hier een heilige bloem en je ziet ze veelal terug als offers bij de Boeddhabeelden in tempels.

Tweede stop: Phnom Sampeu. Phnom betekent berg en dat belooft ons niet veel goeds. Terwijl Boren een tukkie gaat doen in de hangmat, krijgen wij wederom vrijwillig verplicht een gids mee. Dit keer een jongen van 14 met de naam Man. Volgens ons is hij veel jonger (jaar of 8), maar goed.. hij zegt klein voor zijn leeftijd te zijn. Hij leidt de weg. We zien er blijkbaar fitter uit dan we denken, want Man denkt dat wij over een superconditie beschikken en sprint de berg op. Nu komen de lessen van het Cambodjaanse vrouwtje toch van pas: `Moi moi!` oftwel langzaam, langzaam! Het wordt pas echt genant als ik met een roodaangelopen hoofd in de schaduw zit en Man een waaier uit zijn broekzak tovert en me koele lucht begint toe te wapperen. Opgeven is nu helemaal geen optie meer.

Zoals eerder gezegd heeft de Rode Khmer in dit gebied veel invloed gehad. Op deze berg bezoeken we een Killing Cave, in tegenstelling tot de Killing Fields in Phnom Penh. Wederom een keiharde confrontatie met de geschiedenis.

We redden het tot aan de top. Dat geeft toch wel voldoening. De tempel op de top doet kitscherig en naïef aan. Dus genieten we van het uitzicht. We kunnen Battambang zien liggen. De weg ernaar toe is rood van het stof, zo ook de bomen en gebouwen. Mooi gezicht.

De weg naar beneden is een lange, onregelmatige trap. Man huppelt er van af op zijn gladde slippers. Onderweg vraagt een monnik aan Alfred of hij met hem mag praten. Tuurlijk mag dat! Hij wil graag zijn Engels oefenen. Hij vertelt over zijn studie en stelt veel vragen. Op zijn afsluitende vraag: 'Do you think Cambodian people are friendly, yes or no?' kunnen wij nu helemaal alleen nog maar volmondig met "YES" beantwoorden...

Na de lunch vertrekken we weer, Boren is ook weer helemaal fit na zo`n lang middagslaapje. We nemen dezelfde route terug richting Battambang. Maar plots slaan we tussen een uitgaande school en een tempel een kronkelige en hobbelige weg in. We stoppen bij de treinrails.

De bamboo trains zijn geïmproviseerde treinen waar ongeveer 25 man op kunnen (exclusief bagage uiteraard). Ze bestaan uit een grasmaaier motor, twee wielopleggers en wat planken van bamboe. En wij gaan er een ritje op maken! Je zit laag bij de grond en de treintjes maken behoorlijk wat vaart. Dus dat ik me even zorgmaakte over de kromliggende en niet altijd perfect op elkaar aansluitende rails mag toch?

Er komt een andere bamboo train ons tegemoet, tja, wie gaat de trein uit elkaar halen? In dit geval wij, want naast behoorlijk wat mensen liggen er ook zakken met hooi op de planken van de tegenligger. Dat uit elkaar halen is in mum van tijd geregeld. We wachten in de berm tot de trein ons passeert, bouwen de boel weer op en zijn back on track.

Dit proces herhaalt zich nog 2 keer en dan komen we bij onze tussenstop: een drinkstalletje. De kinderen bedelen om een cola, maar als we ons uit Nederland meegebrachte snoep tevoorschijn halen, is het duidelijk dat ze dit ook wel accepteren.

Vervolgens nemen we hetzelfde traject weer terug en we hebben nu meer passagiers aan boord. Ook omdat we onderweg nog wat lifters meenemen. Hierdoor mogen we nu bij een tegenliggende trein blijven zitten. Ongeschreven regel is namelijk dat degene met de minste vracht moet afbouwen.

Dit was voor vandaag de laatste activiteit. Boren tuktukt ons terug naar downtown Battambang. Wat een leuke dag vandaag!

 

13.01.10»

Tonle Sap

Bye Bye Battambang. We verlaten het stadje per boot. Om 7 uur is het vertrek, althans dat is ons verteld. Maar ja, vol is nooit vol genoeg, want er kunnen nog best wat mensen op het dak en ja hoor laadt die bananen, kokosnoten, dekbedden, broden en die kip ook nog maar in!

Er is ons verteld dat we 6 uur over de boottocht gaan doen (ook dit klopt niet: want we doen er uiteindelijk 8 uur over), veel langer dan per bus. Maar er is ons ook verteld dat dit de mooiste boottocht in Cambodja moet zijn. Niet zeuren, maar genieten. En dat doen we zeker. We hebben bijna spierpijn in onze armen van al dat gezwaai naar de immer lachende bevolking.

De Sangker rivier is soms zo smal en kronkelig dat ook de boot aan het toeteren slaat om onze aankomst te verkondigen. We kunnen niet full speed, omdat anders de golven die we veroorzaken, de kleine vissersbootjes van de bevolking doet kapseizen. Dit gebeurt helaas ook 1 keer.

Zagen we eerder al het leven op het water, hier dan nog een keer uitvergroot. Veel vissers. Drijvende dorpjes, drijvende woningen en drijvende winkels. We kunnen zo bij de mensen naar binnen kijken...

Onderweg stappen nog wat meer mensen op en er stappen wat mensen af (enkel lokale bevolking, de toeristen gaan allemaal naar de eindbestemming). Wij vermoeden dat hier de vertraging zijn oorzaak heeft. Maar het is werkelijk een prachtig schouwspel.

Uiteindelijk verlaten we de rivier en komen het Tonle Sap meer opvaren. Hier gaan we full speed. Nu duurt het niet lang meer voordat we in Siem Reap aankomen.

Bij aankomst (ook weer in een drijvend dorpje) springen we -ervaren dat we nu zijn- in een tuktuk. Het hotel waar we de komende dagen verblijven, ziet er uit als een paradijsje. We hebben dit keer namelijk een hotel met zwembad, dus een verfrissende duik is al snel genomen. We zwemmen onder de palmbomen en de rode/roze frangipani...

`s Avonds het stadje in, waar we ondergedompeld worden in de sfeer van Pub Street. Siem Reap is een toeristisch stadje. Zes kilometer verder ligt namelijk het mythische Angkor... Maar dit maakt het stadje zeker niet minder leuk. Er hangt een goede sfeer.

Bij Dr. Fish Massage laten we de dode huid van onze voeten eten door vele, vele visjes. IEK!!! Vreselijk gevoel, maar wel heel erg grappig. We delen ons plezier met een stel Japanners.

Wederom een fantastische dag!!!

 

14.01.10 »

Relax!

Wat heerlijk! Over vandaag kan ik niet veel vertellen, want we hebben amper wat gedaan. Beetje aan het zwembad gehangen, geluncht, geshopt, geborreld, gedineerd...

 

15.01.10 »

Hoofdstad

In tegenstelling tot gisteren staat er vandaag heel wat op het programma en hebben we heel wat te vertellen!

Welke reiziger droomt niet van een bezoek aan Angkor?? Geloof me, als je het gezien hebt, droom je er nog van! Wat een bizarre, mythische en fantastische plek!

We hebben weer een tuktuk geregeld voor de hele dag. Nats, een man met een keurige scheiding in zijn glimmende haar, is onze driver. Voor ons is dit vervoermiddel echt een openbaring! Het is redelijk snel, je ziet veel en geeft verkoeling! Wat nou lopen, wat nou fietsen, wat nou taxi? Tuktuk is het helemaal (het stofhappen en de uitlaatgassen nemen we voor lief).

We zien de beroemde torens opdoemen door de bomen. We springen zowat uit de tuktuk om erheen te gaan, want je wordt er werkelijk tot aangetrokken. De torens staan op de nationale vlag afgebeeld, maar in het echt zijn ze toch mooier, ;-) Na elke tien meter staan we even stil om te kijken (of komt dat door de hitte?!).

Binnen verwonderen we ons over het kunstige reliëf in de gangen. Wat een mooie doorkijkjes allemaal! Helaas kunnen we de torens zelf niet op, maar ronddwalen door het complex geeft ook voldoening.

Na een tijd keren we terug naar Nats om naar Ta Prohm te tuktukken. Kan het nog mooier dan Angkor Wat itself? Jazeker!! Ta Prohm: o.a. bekend van de film Tomb Raider. Deze tempel is overwoekert door de jungle... Werkelijk prachtig. Je waant je (ondanks de mede toeristen) een ontdekkingsreiziger. Elke hoek geeft weer nieuwe gezichten. Draai 360 graden en je krijgt 360 nieuwe invalshoeken. We wijzen elkaar constant op details: "Heb je dat gezien?", "Kijk hier eens!", enz.

Nats zet ons af bij het Olifantenterras. De naam doet al vermoeden dat het plateau versierd is met olifantenreliëf. We lopen nog een gangenstelsel door met weer allerlei versiersels, ook weer prachtig, maar we sluiten de dag af in Bayon. Als je snel kijkt, denk je: “Niets bijzonders”, maar als je dichterbij komt, zie je allemaal gezichten met een mysterieuze glimlach. De zon gaat langzaam onder, waardoor ze een warme gloed krijgen. We krijgen er geen genoeg van, je blijft kijken naar die gezichten…

Terug in Siem Reap, eten we bij Khmer BBQ. We bestellen rundvlees, kip, struisvogel, kangoeroe en krokodil. De slang slaan we dit keer over. Been there, done that! Het blijft heerlijk, eten in de buitenlucht!! Daar kunnen we wel aan wennen!!!

 

16.01.10 »

Encore Angkor

Ja hoor, nóg een dag Angkor!! Je kunt met gemak hier een week ronddwalen, maar wij houden het bij een bescheiden 2 dagen.

De eerste tempel van de dag ligt 37 kilometer buiten Siem Reap. De tocht ernaar toe leidt over het platteland. Zo af en toe steekt er een koe de weg over of we zien enorme varkens achterop een brommer vervoerd worden.

We vragen ons af of we ook tempel-moe kunnen worden op zo`n tweede dag. Maar bij aankomst van Banteay Srei verbazen we ons weer over de nu zeer gedetailleerde ingraveringen, dit alles in roze zandsteen. Wonderbaarlijk! Het antwoord is dus nee, tempel-moe wordt je hier niet, want elke tempel is weer anders.

De terugweg houden we halt bij een kraampje, waar we palmsuiker snoepjes en palmsap proeven. Lekker, maar mierzoet!!

Het is vandaag een goede varken verkoop/aankoop dag, want de brommers met de varkens achterop, sjeesen ons ook nu weer voorbij…

Preah Khan is de tweede en laatste tempel van vandaag. Ook deze is weer compleet anders. Het is hier erg rustig. We lopen dan ook op ons gemak rond. Weer prachtige doorkijkjes, het lijken wel spiegels, zo perfect. Wat ons ook is opgevallen, is dat alle ingangen van de tempels tot in de perfectie in de windrichtingen zijn doorgevoerd: oost ingang ligt perfect in het oosten, enz. Dit is bij alle tempels zo. We gebruiken namelijk af en toe onze kompas om ons te oriënteren (echte avonturiers!), zo veel gangstelsels. Hier in Preah Khan heeft ook de natuur nog de overhand zo hier en daar. De echte jungle geluiden en de rust maken ook dit bezoek weer compleet. Wow!

Conclusie van 2 dagen Angkor is dat dit echt een wereldwonder is en het is zeker het mooiste wat we ooit gezien hebben!! Dit in combinatie met de natuur en de mensen is Cambodja echt een land geworden waar we verliefd op zijn geworden.

`s Avonds eten we weer in Pub street en gaan later in een achteraf straatje nog wat drinken. Een barjongen van de overkant wil overduidelijk met ons kletsen, zijn Engels oefenen... Hij heet Pich Poc en is 28 jaar. Engels leert hij door te luisteren naar de radio. Hij werkt 7 dagen in de week en zijn familie, die in de buurt van Battambang woont, ziet hij 1 keer in de zoveel tijd als het gemis niet meer dragelijk is en hij vrij krijgt van de manager. Hij heeft geen vriendin of vrouw, maar zou dit dolgraag willen. Wat hij ook graag zou willen, is een keer in de sneeuw lopen of op het ijs staan. Dit alles wordt verteld met een grote, brede glimlach en met dichtgeknepen oogjes. Hij vertelt dit niet om zielig gevonden te worden, maar gewoon om te kletsen… Als we nog een foto nemen en daarna echt afscheid nemen, geven we hem nog een (voor ons) kleine bijdrage voor de busreis naar zijn familie. Hij springt bijna op van geluk en zwaait ons uit tot we hem echt niet meer zien… Dit soort ontmoetingen zijn zo typerend voor hier. De mensen hier raken je gewoon, helemaal met zo`n verhaal…

We willen niet als weldoeners het land rondreizen en met geld smijten, maar als we een (klein) gebaar kunnen maken, doen we dat. Kinderen geven we uit principe geen geld als ze bedelen, maar iets te snoepen of te eten of drinken, net zoals Heng van gisteravond... Hij verkoopt boeken na schooltijd (vaak tot middernacht); wij willen de (Franstalige) boeken écht niet hebben, maar als ik hem iets te knabbelen aanbied, zegt hij dat hij best wel zin in eten heeft. Dus laten we hem aanschuiven en bestellen fried rice with chicken als wij aan onze cocktail op het terras zitten. Hij laat ons zien wat hij op dit moment op school allemaal leert (staartdelingen).

Met een verdrietig, maar ook een dankbaar gevoel gaan we slapen. Reizen in dit soort landen, doet je beseffen hoe goed wij het hebben.

 

17.01.10 »

Relax part II

 

Ook vandaag doen we het lekker rustig aan. Om 4 weken lang elke dag fanatiek de toerist uit te hangen, is niet vol te houden. Dus ook vandaag hangen, zwemmen, lunchen en drinken we weer aan het zwembad van de Golden Banana. In de middag lopen we weer naar het stadje voor de laatste souvenir inkopen en pakken het laatste zonnetje op het terras. `s Avonds eten we beide traditionele Khmer maaltijd en nemen nog een cocktail om te proosten op een geslaagde tijd in Cambodja!!

 

18.01.10 »

Laos

 

Iets voor 8-en worden we opgehaald door… Nats. Hebben we een dedicated tuktukdriver? Hij brengt ons naar de luchthaven van Siem Reap.

 

Het inchecken voor de vlucht is zo gebeurd. We hebben vervroeging van de vlucht! We vertrekken 15 minuten eerder dan gepland! Er is een tussenlanding in Zuid-Laos en wij gaan in transit. Kunnen we gelijk ons visum voor Laos halen. Wel zo makkelijk. We vervolgen onze vlucht met Lao Airlines en landen na het middag uur in Vientiane, de hoofdstad van Laos.

 

Ons hotel is midden in het centrum gelegen en bestaat uit verschillende bungalows. Erg leuk! Maar het stadje zelf …? Wat gelijk opvalt, is dat er hier niet getoeterd wordt. Ook rijden hier minder brommers, maar veel grote, luxe, glanzende auto`s. Het is erg rustig op straat. Is dit echt de hoofdstad van het land?

 

We lopen inmiddels met zo`n 50.000 kippen op zak. Let wel: kip = de lokale munteenheid. En nemen een terrasje en lopen nog wat rond. Aparte stad. De enige levendigheid vinden we in een bar aan de Mekong. Aan de overkant ligt Thailand.

 

19.01.10 »

Boeddha

 

Ze zeggen dat Laos het land is van de miljoenen olifanten, volgens ons is Laos het land van de duizend Boeddha`s.

 

We hebben inmiddels beslist dat vandaag sowieso onze laatste dag in de stad wordt, dus we regelen een busticket richting het noorden. We mogen een stad niet veroordelen zonder er werkelijk wat van gezien te hebben, dus….

 

Een tuktuk zet ons af voor het Pha That Luang. De eyecatcher van Vientiane. Dit is een gouden stoepa, waar een restant van Boeddha zou liggen. Vele bedevaartstoeristen voeren hier rituelen uit. Wij als `normale` toeristen schieten alleen maar foto`s van het gebouw…

 

Dan 27 kilometer rijden. Buiten de stad ligt een Boeddha park, wat ons wel wat lijkt. Als we na een uur en 15 minuten per tuktuk aankomen, weten we gelijk dat ons bezoek niet langer zal duren dan een half uur. Het park is mooi, maar zeker niet groot. Er zijn onwijs veel verschillende Boeddha beelden. Het meest opvallende beeld, is die van een reusachtige, liggende Boeddha. Weer een uur en 15 minuten terug rijden via een industrie weg: Beer Lao brouwerij, Frisdrank (Pepsi) fabriek en olie opslagterreinen.

 

Patuxai is een ander opvallend gebouw in de stad. Het lijkt een beetje op de Arc de Triomphe van Parijs, maar dan met Laotiaanse versieringen. Vanaf de top heb je uitzicht over de stad. We lopen een soort Champs Elysees uit en zien het Presidentiële Paleis. Straks gaan we nog wat drinken aan de Mekong. Hopelijk geven de komende dagen meer te ontdekken.

 

`s Avonds drinken we wat bij een geïmproviseerd restaurantje/barretje langs de Mekong. De `keuken` staat gewoon langs de kant van de weg.

 

20.01.10 »

Vientiane - Vang Vieng

Onze pick up laat op zich wachten. Wij kunnen niet wachten om hier weg te gaan, dus we willen zeker de bus niet missen! Met zo`n 25 minuten vertraging komt de pick up toch voorrijden.

We hebben een VIP bus geboekt, zodat we wel rechtstreeks naar de eindbestemming rijden. Hier geen bordjes met waarschuwingen als "If the driver stops too much, please call 020-87487090", zoals in de Cambodjaanse bus werd aangegeven.

Vanuit de bus is het leuk om het Laotiaanse leven te aanschouwen. Hier minder brommers, geen getoeter en lopen alle vrouwen in traditionele rokken. In plaats van koeien, lopen hier veel geiten, varkens en eenden langs de weg.

Het is 4 uur rijden van Vientiane naar Vang Vieng. Qua kilometers is het maar zo`n 160 kilometer!

Rond 2-en komen we aan in Vang Vieng. Dit is een echt backpackers stadje met als hoofdattractie met een tractor-binnenband (ook wel tube) de rivier afdrijven, waarbij je onderweg kan aanmeren bij verschillende bars om het op een zuipen te zetten of een `happy` pizza (lees: cannabis ipv salami) te eten. Écht wat voor ons dus!

Grapje natuurlijk. De omgeving is hier echt prachtig en doet ons denken aan het zuiden van China met het Karstgebergte. Wij komen hier voor een ander soort avontuur, alhoewel al die lounge café`s met Friends-afleveringen op de tv`s best leuk zijn... Het lijkt wel of ze hier geen stoelen kennen, alles doe je hier zittend/liggend. Valt best aan te wennen. En als het restaurant een Friends aflevering uitzendt die je al kent, ga je gewoon naar de buren, want ook daar zenden ze Friends uit.

Voor morgen boeken we een dagtour en de rest van de avond lachen we hartelijk om en met Joey, Chandler, Phoebe, Monica, Rachel en Ross.

 

21.01.10 »

Tubing in Vang Vieng

En toch kunnen we het niet laten. We zijn tenslotte in Vang Vieng! Ook wij gaan vandaag tuben! Omdat het droge seizoen is begonnen, is de waterstand van de rivier te laag en de stroming te langzaam om het op gebruikelijke manier te doen. Wij gaan daarom naar een grot!

In grote rubberen binnenbanden is het best comfortabel vertoeven. Eén voor één gaan we in een band de grot in. Per touwtje trekken we ons voort. We hebben allemaal een hoofdzaklamp gekregen (inclusief enorme batterij die je om je nek moet hangen). Hopelijk geeft het geen kortsluiting. Met deze koplampen hebben we nog enig zicht binnen, want het is -zoals je van een grot mag verwachten- pikkedonker. Het water is niet eens zo koud! De tocht is hartstikke leuk! We horen (maar zien ze niet:) vleermuizen.

Na de tubing-in-the-cave gaan we lunchen en krijgen letterlijk een lunchpakketje: rijst verpakt in een bananenblad. Wat kippenspiesjes, mango en bananen erbij en onze magen zijn weer gevuld.

Het R-woord valt letterlijk uit delucht: REGEN!!! Waarom? We zijn in Azië ja!! Dit schrikt de helft van onze dagtocht-genoten zo af, dat ze gelijk het busje terug naar de stad nemen. Wij zijn toch al nat, dus beginnen fanatiek aan onze geplande 10 kilometer-kajaktocht.

Bij de eerste stroomversnelling vallen er gelijk al twee boten om, wij lachen van een veilig afstandje de mensen toe. Later draaien we de rollen om. Bij de tweede `waterval` kiepen wij om! Door de regen is het in het water warmer dan er buiten. We krijgen het uiteindelijk voor elkaar in rustiger vaarwater weer aan boord te klimmen. Ondanks de regen, is de toch echt prachtig. Zo af en toe is er een stroomversnelling/watervalletje en anders is het water rustig. Prima te doen!!!

Later peddelen we langs het backpacker-circus. Jonge backpackers duidelijk met een biertje of pizzaatje teveel op, genieten van een eigen soort vakantie. Na nog eens 4 kilometer peddelen en zijn wij ook zat. Ik bedoel natuurlijk: HÉT zat: zat van het roeien. Een warme douche doet wonderen en we zijn weer klaar voor het grote relaxen: lounchen, eten, drinken en Friends kijken....

Morgen weer een reisdag. Op naar onze eindbestemming van Laos: Luang Prabang.

 

22.01.10 »

Vang Vieng-Luang Prabang

Vlug nog even ontbijten en dan de bus in. We hebben dit keer stoelen gereserveerd in een minivan. De 200 kilometer die we vandaag voor de boeg hebben, gaat over bergweggetjes, dus zo`n minibusje is sneller dan zo`n grote bus.

Wat een chaos op het busstation! Wij waren niet de enigen die bovenstaand plan bedacht hadden. Verschillende minibussen worden volgepropt. Bagage moet op het dak. Lekker in die regen! Want ja, het regent ook nog steeds.

6 uur later staan we éindelijk in Luang Prabang, maar wel met natte bagage. De zon heeft ons hier gelukkig wel opgewacht, heerlijk na die misselijkmakende bergetappes. Maar daarmee zijn we er nog niet. Ons geboekte hotel schijnt geen tuktukker te kennen. Twee tuktuks en een verkeerd hotel later, worden we uiteindelijk door de eigenaar van ons hotel opgehaald en weggebracht. Het is nu 5 uur en gaan wat eten in de stad. De hele dag op een ontbijt, 2 bananen en een halve liter water kan je niet leven. Zometeen maar lekker neerploffen in een barretje/restaurant!

Lao Lao Garden is daarvoor een aangewezen plek. In een mooi verlichte tuin komen we tot rust met een Beer Lao en een stevige maaltijd. De Lao Lao gooien we stiekem weg, wat een bocht die plaatselijke likeur!

Morgen gaan we eindelijk een paar van die spreekwoordelijke miljoenen olifanten hier in Laos ontmoeten!

 

23.01.10 »

Olifanten

Wat een superdag! Op het moment zit ik op het terras van onze hotelkamer met een fantastisch en om nooit te vergeten uitzicht. Ik kijk uit op de rivier met op de achtergrond de jungle en de bergen. In tegenstelling tot eerdere dagen is er vandaag geen spatje regen gevallen en zweten we als vanouds als otters door de hitte.

Na een ontbijt –met uitzicht op de rivier- in Luang Prabang wachten we op onze pick-up. Want vandaag gaan we naar het lang uitgekeken Elephant Camp! In Nederland hebben we deze boeking al gemaakt om er zeker van te zijn dit mee te maken. De komende twee dagen leren we hoe het is een mahout te zijn. Oftewel: een olifantenverzorger!!!

Kam is onze gids deze twee dagen. Hij vertelt wat over de olifanten. In plaats van het land met de miljoenen olifanten, kan je eigenlijk tegenwoordig spreken van het land met de 2000 olifanten, waarvan er nog 200 in het wild leven. De meeste olifanten die hier leefden, zijn door oorlogen naar buurlanden gevlucht. In het kamp zullen we 9 dikke dames van die 2000 ontmoeten.

Bij aankomst spotten we de eerste dikhuiden al! Wat een lieverds! Eerst aan de studie en de commando`s leren! Tja, de olifanten spreken geen Nederlands. Met wat ezelsbruggetjes komen we een eind. En dan… onze eerste rit! En dan niet in een stoeltje, maar gewoon gelijk `zonder zadel`, zoals een echte mahout betaamt… Het opklimmen doen we door ons op te trekken aan een oor en als opstapje gebruiken we één van de poten. Daar zit je dan als lompe Nederlanders op zo`n machtig beest. De bedoeling is om zo dicht mogelijk op de kop te gaan zitten, maar we hebben het idee dan voorover te kukelen. Toch maar proberen... Je wordt heen en weer geschud en je voelt de spieren van de olifant bewegen. Niet verwacht, maar toch redelijk eng! Want je zit best hoog!!!

Met mijn laatste rit mag ik de olifant nog wat voeren (al zittend op haar kop) en Alfred denkt: een olifant vergeet nooit wat, dus vraagt of hij ook wat mag voeren om wat goodwill te kweken. Voor ons gevoel maken we zo vrienden en dekken we ons alvast in voor toekomstige tochten.

De omgeving is werkelijk adembenemend! En dat nodigt uit voor een tochtje. We nemen nu wel plaats in de stoeltje en gaan op pad. Ja hoor, ook nog even de rivier doorwaden! Niet alleen wij genieten, maar de olifanten slaan aan het tetteren en brommen, zo heerlijk vinden ze het!

We blijven hier ook overnachten en droppen onze bagage in kamernummer 2 van het Elephant Lodge. Een primitieve kamer, maar toch mooi en met een veranda en dito uitzicht waar we u tegen zeggen!

We komen even weer op adem en worden dan alweer gehaald door Kam. Het is tijd om de olifanten naar hun slaapplek in de jungle te brengen, want dat is onze laatste taak van vandaag.

Per boot worden we naar de overkant van de rivier gebracht en de olifanten komen net vers gewassen uit de rivier lopen. Ik mag als eerste er op klimmen, tot hilariteit van de lokalen die ons komen checken. Mijn olifant gaat er gelijk vandoor en heeft het voorzien op een boom met verse groene blaadjes. De olifant schudt heen en weer om wat takken los te wrikken (zonder moeite) en vergeet dat zij een bange toeriste op haar kop heeft zitten, wederom tot hilariteit van de lokalen. Mijn olifant pakt elke kans om wat groens naar binnen te werken aan en blijkbaar beheers ik de Laotiaanse commando`s nog niet in de perfectie, want ze gaat haar eigen gang. Een ervaren mahout schiet me te hulp en komt achter mij zitten. Maar zo heeft elke olifant wel wat. Die van Alfred is de jongste van de dikke dames-club en zet een sprint in. Alfred weet zich nog net aan een oor vast te klampen. De mahouts lachen en roepen nog eens `Run, Elephant, Run!`. Gelukkig verstaat ook deze olifant geen Engels!

We lopen door het bos: wat een ervaring! We lopen door rijstvelden, modderpoelen en langs de planten die wij in de huiskamer hebben staan (die ene onder de luis), het olifantenoor. Hier groeien ze gewoon in het wild. Ons was verteld dat deze plant giftig is, maar Kam vertelt dat deze plant als medicijn dient tegen malaria. Weer wat geleerd!

Ondanks dat het nog maar 3 uur in de middag is, wensen we de olifanten al een fijne verdere dag toe. Ze eten zo`n 250 kilo aan bamboe, suikerriet en zacht hout, dit komt neer op zo`n 16 uur per dag eten. Daar hebben ze nu mooi de tijd voor. Wij mogen ook gaan chillen en wel in het resort. Wat een rust en wat een uitzicht: ik kan het niet vaak genoeg benadrukken.

Lopend gaan we weer terug naar de Elephant Village voor wat Lao-maaltijden. Na het eten, pakken we weer de boot. Het is inmiddels pikkedonker en de sterrenhemel straalt. We kruipen vanavond vroeg onder de klamboe, want morgen om 7 uur hebben we namelijk alweer een date met de olifanten!

 

24.01.10 »

Kleine wasjes, grote wasjes

Vroeg op vandaag: 6 uur! Ondanks de vermoeidheid, springen we uit bed, want we weten wat komen gaat!

Met de boot steken we de rivier weer over en lopen een heel stuk het bos in om op de olifanten te wachten. En daar komen ze met zingende mahouts op hun rug. Alfred en ik kruipen weer op de rug van dezelfde olifanten als gisteren: Mae Pua en Mae Uak.

Wederom lopen we door modderpoelen, struiken en van steile hellingen af. We weten de rivier te halen zonder kleerscheuren. In de rivier krijgen we beiden een borstel uitgereikt en we worden ondergedompeld in het bruine, verfrissende water. Wat een superervaring!! We schrobben er op los en de olifanten genieten, net als wij!

Eenmaal weer frisgewassen op de kant, voeren we ze heerlijke bamboestengels. Hier krijgen ze ook al geen genoeg van! Duurde deze dag maar een eeuwigheid.

Maar ontbijten en een warme douche klinken ook best al muziek in de oren, dus we geven er aan toe. Afscheid nemen valt altijd zwaar...

Na het ontbijt staat een trekking-tocht op het programma. Met Kam nog steeds als gids, lopen we door het bos richting de droge waterval (droog vanwege het droge seizoen). De tocht is er niet minder om. Ondanks onze conditie lopen we door teakvelden, glibbere paden, passeren we spinnen, een slang en een rivier waarin jonge krabvissers druk in de weer zijn. Ze hebben al aardig wat gevangen.

Eenmaal weer bij de rivier nemen we de boot terug naar het kamp om onze bagage op te halen. We gaan weer terug naar Luang Prabang.

Hier zetten we onze hiking-tocht nog even voort om een hotel voor de komende nachten te vinden. Als dit is gelukt en we zijn helemaaal gesetteld, lopen we het stadje in. Dit is een perfecte stad om onze laatste dagen in Laos door te brengen. Leuke eettentjes, mooie gebouwen, supersfeer en markten waar je wel alles wilt kopen, omdat het zo mooi wordt gepresenteerd en de mensen zo lief lachen.

Maar morgen meer over dit stadje...

 

25.01.10 »

Werelderfgoed

Dat uitslapen kunnen we vergeten met de werkmannen buiten onze hoteldeur die om 8 uur al aan het zagen zijn. We blijven stug liggen om nog niet die spierpijn te hoeven voelen. Dat olifanten-rijden gaat je niet in de koude kleren zitten!

We eten ontbijt aan de Mekong. Niet alleen het stadje is mooi, de omgeving is ook prachtig met al die bergen! We stippelen een wandelroute uit. In het verlengde van de Mekong lopen we naar het punt waar de Mekong en de Nam Khan samenkomen. Nam Khan is de rivier waar het olifantenkamp aanligt.

Vanaf daar lopen we de hoofdstraat in. Vele monniken hier in de stad, maar ook evenveel tempels. Tijdens deze wandeling komen we alleen al 5 tempels tegen. De ene nog mooier dan de andere. Het is erg warm, dus veel tempo kan je niet verwachten van ons. Op die manier nemen we wel alles goed in ons op. En dat sightseeing-tempo wat we begin januari nog hadden, trekken we nu echt niet meer...

Ondanks de warmte besluiten we de berg Phousi te beklimmmen door middel van 350 trappen. Boven genieten we van het uitzicht en de welverdiende rust. Zoals ik al zei, is de ligging van Luang Prabang echt prachtig.

We doen een middagdutje en beslissen wat we vanavond en morgen gaan doen. Als de avond valt, betekent dat de start van de avondmarkt. En dat betekent: shoppen!!! We slagen in tshirts, tas en verschillende souvenirs. We mogen nu eindelijk, want we hebben ons behoorlijk ingehouden afgelopen weken.

Na het eten besluiten toch nog een dagtour te boeken voor morgen. We drinken nog wat in een tentje dat idyllisch de Coconut Garden heet. Mooie afsluiting van de dag. Weer veel gezien en weer moe...

 

26.01.10 »

Grot & Waterval

We melden ons weer vroeg bij het reisbureau. Maar het wordt bijna normaal dat we niet op tijd vertrekken. Vanuit het reisbureau lopen we door smalle straatjes en via een tempel naar de boten toe. Hier weer wachten, want alles gaat op nummer. Een uur later zitten we dan eindelijk in de boot en gaan we met volle kracht tegen de stroming van de Mekong in. Maar er moet ook nog even onderweg getankd worden.

Na anderhalf uur varen, meren we aan bij een dorpje. Wel erg toeristisch: de `hoofdstraat`bestaat uit alleen maar kraampjes waar ze (zijden) sjaals verkopen en/ of flessen met Lao Lao, de lokale rijstlikeur. Hier hebben we het al snel gezien.

De boot stopt niet veel later bij onze eindbestemming van de ochtend: de Pak Ou grotten. Hier staan 4000 tot 6000 Boeddha beelden. Via een helse klim bereiken we de eerste grot en zien geen hand voor ogen. Met het flitslicht van mijn camera zien we inderdaad aardig wat Boeddha-beelden, maar zijn niet onder de indruk. De tweede grot heeft er nog meer staan. Maar ook hier weet het onze aandacht niet echt te trekken.

Met het gevoel van `je zou het maar niet gezien hebben`, stappen we de boot weer in. We hebben nu stroom mee, maar het is nog best lastig bevaren die Mekong. We zigzaggen terug naar Luang Prabang.

We hebben ook de middagexcursie geboekt, dus we melden ons weer bij het reisbureau. We krijgen 5 minuten om nog wat lunch te scoren. We bestellen wat broodjes-to-go en nog maar net op tijd springen we in de minivan voor het middagprogramma.

We hopen maar dat de Kuang Si watervallen niet droog staan. Maar bij aankomst blijkt dit gelukkig niet het geval. Wat een paradijsje! Het blauw/groene water nodigt uit om te zwemmen! En dat doen we ook met veel plezier. We slingeren aan een liaan en onder luid applaus landen we in het water.

Er zijn meerdere watervallen en daardoor ook meer natuurlijke zwembaden. We zoeken een zwembadje voor onszelf en zwemmen hier onze tijd vol. Hier hadden we ons de hele dag wel kunnen vermaken!

Op de terugweg stoppen we bij een Hmong-dorpje. De Hmong zijn één van de vele stammen in Laos met mooie traditionele kleding. Maar ook hier vallen we in een tourist-trap! Er is één geasfalteerd weggetje door het dorp, langs allerlei kraampjes en verkopende kinderen die een riedeltje opzeggen. We schamen ons de ogen uit ons kop. Ja, de kindjes zijn hartstikke lief en de oude vrouwtjes prachtig, maar we voelen ons hier niet op ons gemak.

Terug in Luang Prabang springen we onder de douche en gaan de stad weer in. We wonen een modeshow bij van Laotiaanse klederdracht, superleuk om te zien! We sluiten de dag af in een supertent: Utopia, langs de rivier. Hier dineren en loungen we onder het genot van onze laatste Beer Lao.

 

27.01.10 »

Bangkok, Oriental City

Ik kan Luang Prabang niet verlaten om toch een keer de bedelronde van de monniken te zien. Dus dat betekent om 05.45u op. Alfred blijft liggen, dus ik ga alleen op pad. In de hoofdstraat zie ik al wat mensen op de stoep zitten, dus hier moeten ze langs komen. Het is een mooi ritueel, maar we hebben gehoord dat het is ontaard in een toeristische attractie. De meeste mensen die op de stoep aan het wachten zijn, zijn inderdaad toeristen. Ze betalen geld aan een verkoopstertje en zij rolt een mat voor ze uit en voorziet ze van kleefrijst, bananen en bloemen, zodat ze dat aan de monniken kunnen geven. Als niet-Boeddhist hoor je hier eigenlijk niet aan mee te doen. Het is nog donker en hoe laat ze langskomen, weet ik niet precies. Maar als het flitsen van de camera`s non-stop afgaat, weet ik dat het zover is. De oranje geklede monniken komen langzaam voorbij lopen... en worden voor de voeten gelopen door overenthousiaste Japanners die ze met overgrote camera`s in het gezicht flitsen. Plaatsvervangende schaamte! Daarom ga ik alweer snel weg. Zo hoort het niet te gaan, zo`n kermis had ik nou ook weer niet verwacht...

Vlug weer het bed in om nog wat slaap te pakken, want vandaag vliegen we naar Bangkok. We halen nog weer wat stokbroodjes als ontbijt en pakken dan een tuktuk naar de luchthaven. Vandaag vertrekken er 10 vluchten. Het luchthaven gebouw is ook superklein en behalve een wisselkantoortje, 3 incheckbalies en een kleine souvenirwinkel, is er maar 1 gate.

Het wachten op de vlucht duurt dan ook niet lang en voor dat we het weten, hebben we Laos officieel verlaten en vliegen we in Thais luchtruim.

Rond 3 uur zijn we alweer op Khao San Road in Bangkok en kunnen we inchecken in ons hotel. We hebben een heerlijke kamer mét balkon. Vanaf aangrenzend terras hebben we een prachtig uitzicht op de drukke backpackers-straat en over Bangkok zelf: tempels en antennes. We lopen wat rond, drinken een biertje, gaan wat eten én laten ons een maatpak/jurk aanmeten!

Voor ons genoeg actie weer op deze dag.

 

28.01.10 »

Fietsen door Bangkok

Vandaag weer om 6 uur op, want we gaan fietsen door Bangkok!! Niet echt de eerste stad waar je aan denkt voor een fietstocht, maar het tegendeel is waar... Rond 7 uur springen we op de fiets samen met Ami, onze gids, en nog een Nederlands echtpaar.

De eerste lekke band vindt plaats om de hoek, dus we kunnen nog snel even een andere fiets regelen. Maar dan écht op pad. We fietsen Chinatown in, bekend om zijn smalle straatjes en veel rumoer op straat. Wij fietsen gewoon tussen alles door. Wat een grap! We slaan weggetjes in, waarvan we niet eens vermoedden dat het überhaupt een weg was. Wat een avontuur!! Op een marktje stappen we toch maar even af, omdat het te druk wordt. Geuren vliegen ons tegemoet en we kijken onze ogen uit. De lokale bevolking trouwens ook, die 4 blanken op een fiets.

Onze gids is Thaise, maar heeft wat Nederlands opgepikt. De commando`s worden dan ook in het Nederlands gegeven: "Rechts!", "Afstappen!", "Gat in de weg!", enzovoort. Onwijs grappig.

We steken nog een kanaal over en dan stappen we alweer in de trein. Na een uur treinen, laden we de fietsen uit en rijden over het platteland. We rijden over een betonnen weggetje met aan weerskanten water! Oppassen geblazen. De zon brandt genadeloos en de vele drinkpauzes die worden ingelast zijn dan ook noodzakelijk. We fietsen langs bananenbomen en door rijstvelden. We zitten nog steeds binnen de Bangkok-grenzen!

Ami stopt ook om ons dingen over de route te vertellen. Bij één zo`n stop, vliegt de ketting van Alfred`s fiets eraf. Paniek? Verder lopen? Nee hoor, een mannetje komt uit zijn huis lopen en probeert ons te helpen. Als de fiets niet te repareren valt, dan mogen we op zijn fiets verder. Maar niet eerst voordat hij zijn padden- en vissenkwekerij aan ons heeft laten zien.

We komen bij een tempel aan, waar we meervallen voeren met brood. Schijnt geluk te brengen. De tempel is prachtig! We komen steeds meer weer het centrum in, want het wordt alweer drukker. Tegen het verkeer in fietsend, komen we aan bij onze lunch-stop. Voor mij komt dit als een opluchting, want ik voel me niet zo lekker. In het uurtje dat we daar zitten, voel ik me zelfs zo beroerd dat ik niet meer kan verder fietsen. Balen als een stekker natuurlijk, maar het is niet anders. Met de taxi gaan we terug naar het hotel, de fietsen laten we achter in het restaurant.

De rest van de middag, verdoe ik met slapen. Alfred vermaakt zich in zijn eentje door op het balkon een biertje te drinken en op straat rond te lopen. Zo zonder vrouw Khao San Road op, is toch anders. Om de haverklap worden hem `happy endings` en PingPong-shows aangeboden. Alfred heeft het gevraagd, PingPong-shows zijn géén tafeltenniswedstrijden! :-)

Aan het einde van de middag kom ik alleen nog mijn bed uit om bij de tailor mijn jurk te passen en Alfred zijn pak. Dit belooft veel goeds voor morgen als het af is! Hopelijk voel ik me dan ook een stuk beter!

 

29.01.10 »

Bangkokse tempels

De laatste dag van onze vakantie is aangebroken! Ik voel me veel beter, dus laten we nog maar deze laatste dag optimaal benutten. Lopend gaan we richting het paleis en naar Wat Pho. Onderweg worden we door een Thaise leraar aangesproken dat deze pas om 1 uur weer open gaan en voelt zich zo vrij onze kaart onder te krassen met tips. Hij stippelt een hele route uit en houdt vervolgens een tuktuk aan, onderhandelt de prijs en laat ons instappen. Willen we dit wel? Nou toe maar dan.

Wij tuktukken naar de tempel van de Lucky Boeddha. De enige witte Boeddha in het land, omdat hij gemaakt is van marmer. Het is hier heerlijk rustig en ook weer prachtig met al die handbeschilderde muren.

Volgende stop is de export-markt. Deze markt met juwelen schijnt maar 7 dagen per jaar open te zijn voor publiek. De rest van het jaar is het een groothandel. We krijgen netjes wat te drinken aangeboden en worden rondgeleid door een hal van glimmende en blinkende edelstenen. Werkelijk mooi allemaal, maar ook vreselijk duur. Zodra de fanatieke verkopers doorhebben dat we niets gaan kopen en zélfs niets gaan kopen in de `promotion` hoek, houden ze het voor gezien en wijzen ons de exit.

Hetzelfde gebeurd zo`n beetje bij een tailor. De enige reden waarom we hier stoppen, is omdat de tuktuk-man een benzine coupon ontvangt als hij hier ons voor 10 minuten afzet.

Dan op naar de volgende tempel, de marmeren tempel. Ook hier is het weer mooi. Dit keer is de Boeddha van goud. Hoe mooi het hier ook is, tempels hebben we nu eigenlijk wel genoeg gezien deze vakantie. We gaan een ijsje halen.

Nou, nog eentje dan om het af te leren: de Wat Pho. Een enorme liggende Boeddha van goud huist hier. Dit is een mooie afsluiter van onze sight seeing-dag. We lopen alleen nog naar de amulet-markt voor onze ultieme souvenir: een Boeddha-beeld. Nu nog maar kijken hoe we hem het vliegtuig inkrijgen...

In het hotel gaan we zwemmen en later gaan we onze op maat gemaakte kleding ophalen. Nog meer extra bagage...

We zijn er klaar voor om naar huis te gaan. We verlangen naar onze eigen douche, ons eigen bed, nachtlampjes (want die kennen ze niet in hotels in Azië), kaas, boerenkool, geen DEET meer, rust, euro`s en een kledingkast ipv een rugzak. Wat we gaan missen? Zon, avontuur, vrijheid, spontane ontmoetingen, uiteten gaan, Aziatische biertjes, immer lachende bevolking (alhoewel in Bangkok stukken minder), tuktuks, zwaaiende kindjes, gastvrijheid en onze slippers. Met eelt tussen de tenen nemen we afscheid van Azië. Voor nu dan...

Gelukkig hebben we de foto`s, filmpjes, souvenirs en de boeken nog.......