Las Vegas & honeymoon

Wij zijn niet in NL

VIVA LAS VEGAS

 

Na 10 jaar samen, zijn we op 10-09-08 getrouwd in the Little White Chapel in Las Vegas!!!

De honeymoon die er op volgde, bracht ons van de Nevada desert naar de Rocky Mountains, via o.a. Mexican Hat, Victor, Silverton en Nederland!

 

 

2008

06.09.08

 

Welcome to Fabulous Las Vegas

Als nog ongetrouwd stel stappen we vol zelfvertrouwen het vliegtuig in! We vliegen vanuit Amsterdam via Chicago en via Denver naar Las Vegas, de trouwhoofdstad van de wereld.

In Chicago moeten we eerst onze koffers ophalen, waarna we ze weer gelijk inchecken op onze connecting flight. Onze vertrek gate hebben we vervolgens snel gevonden. Na een tijdje knippert op het vertrekbord: DELAYED. We zien onze eerste avond achter de gokkasten van Vegas al in rook op gaan. Maar we hebben mazzel. Ik ben één van de eersten die het vervelende bericht heeft opgemerkt en al snel vormt er achter mij aan de balie een onrustige rij. Veel mensen hebben blijkbaar een connecting flight. De vrouwelijke medewerkster is heel behulpzaam en boekt ons op een rechtstreekse vlucht naar Sin City. Als onze koffers ter sprake komen, klinkt al snel het "Don`t tell me there is a wedding dress in there!". Waarop we bijna een beschamend ja knikken.

We rennen van de ene kant naar de andere kant van O`Hare en halen de vlucht net. Nu weten we zeker dat onze koffers ons niet vergezellen op deze vlucht. Het enige voordeel van deze vertraging is, dat we uiteindelijk eerder in Las Vegas aankomen. We kunnen de slotmachines al bijna horen rinkelen.

En dat doen ze al in de aankomsthal van McCarren International Airport. We springen snel een taxi in, die ons afzet bij het Luxor hotel. Zo zonder bagage is het helemaal een makkie.

Het kamernummer 13.345 zegt genoeg over de grootte van het hotel. Op de kamer gooien we gelijk de gordijnen open en we hebben een prachtig uitzicht op The Strip en de woestijn!

Welcome to Vegas!!!

07.09.08

Welcome back koffers!

Pas the morning after, kom je erachter hoe onhandig het is, als je je koffers niet ter beschikking hebt. Maar goed, die zullen vandaag wel aankomen, dus we gaan maar gewoon op stap.

Pfff, het is al vroeg warm hier in de woestijn. Al snel halen we een liter water wat we in no time achterover slaan. We stappen in de bus, die de hele Las Vegas Boulevard afrijdt. We komen langs alle reusachtige hotels en de vele wedding chapels! In 2004 liepen we hier al tussen al die gebouwen. Toen nog zonder trouwplannen weliswaar.

Op Clark Avenue stappen we uit om onze trouwcertificaat op te halen bij het Clark County Office. Trouwen is hier big business, want ze hebben er een aparte opgang voor de trouwlustigen en aan de voorgevormde rijen richting het loket te zien, kan het hier bijhoorlijk druk worden. Na allerlei formulieren invullen en het betalen van de fee, staan we in no time weer buiten en zijn we licensed to get hitched!

Op de terugweg weer richting hotel, maken we nog even een korte stop bij het Little White Chapel, waar we woensdag zullen gaan trouwen. We checken of de reservering goed is doorgekomen en om onze kamernummer in het Luxor door te geven. Ik spot al vele bruidsboeketten in de koelkast, hoeveel zullen er vandaag gaan trouwen??

We slenteren wat door de Fashion Show Mall en doen wat boodschappen voor op de hotelkamer. Eenmaal weer in de Luxor lobby tovert de vrouwelijke bell girl Gloria onze koffers tevoorschijn! Wat heerlijk!

De middag spenderen we in het zwembad. Lekker relaxed...

`s Avonds laten we ons rijden naar Fremont street, het `oude` gokcentrum van Las Vegas. De straat is overdekt en op het dak worden allerlei beelden geprojecteerd. American Pie knalt door de speakers. We lopen nog wat rond, maar dan stappen we toch weer op de Deuce (dubbeldekkerbus) om terug te gaan naar ons hotel. We zijn bekaf. We doen er een uur over om werkelijk het Luxor weer te bereiken. Las Vegas Boulevard: a 24 hour traffic jam.

 

08.09.08

Kassa!

De (ontbijt)buffets in Las Vegas zijn wereldberoemd. Mogen we dus niet missen nu we hier zijn!

We gaan vandaag wat hotels ontdekken. New York New York, MGM en Planet Hollywood zijn als eerste aan de beurt. In het New York New York hotel gaan we de rollercoaster in. Deze gaat deels door het hotel, deels buitenlangs. De rit is spectaculair!

In het Paris hotel wagen we onze eerste gok. De $0.01 machines vermaken ons wel een tijdje, maar we winnen niets. Na de lunch bezoeken we het Flamingo hotel, het hotel van de beroemde & beruchte Bugsy Siegel.

Buiten is het heerlijk aan de temperatuur, soms moeten we zelfs even naar buiten lopen om op te warmen, want binnen staan de airco`s op volle kracht te loeien. In de verte zien we donkere wolken! Regen in de woestijn?

In Caesers Palace lopen we langs de Forum Shops. Vegas is echt een shopping paradijs. Eenmaal buiten is de regen los gebarsten. Om daar niet doorheen te hoeven lopen, verdoen we onze tijd met gokken en verliezen wel 2 hele dollars aan een gokkast. Wij zijn niet hun grootste geldschieters, maar de hotels doen goede zaken met die regen!!

Uiteindelijk trotseren de nattigheid buiten (het is gelukkig nog steeds warm) en niet veel later verdwijnt de regen. We kijken naar de dansende fonteinen op het nummer `Singing in the Rain`voor het Bellagio hotel. Echt prachtig om te zien!

De rest van de middag zoeken we weer ons hotel op. Om onze hotel dag af te sluiten, besluiten we `s avonds nog naar het naastgelegen Mandalay Bay te gaan. Hier haal ik zo`n uit de klauwen gelopen mega cocktail. De beker is echt enorm. Op elk moment van de dag zie je mensen met zo`n cocktail lopen, ochtend, middag of avond. Sommige cocktails zijn zo groot en onhandig om te dragen, dat er zelfs een schouderband aan vast zit.

Als we in het Mandalay Bay hotel uitgekeken en gedronken zijn, gaan we in het Luxor gokken. Craps is een spel wat al snel de aandacht trekt, door alle fanatieke spelers. Echt een leuk spel om te kijken, maar snappen doen we er niets van. De medewerkers zien ons met grote vraagtekens kijken en leggen ons de regels uit en we krijgen gelijk folders in onze handen gedrukt. Meespelen doen we toch nog maar niet, misschien later :-)

We gaan achter de Blackjack machines zitten en we winnen! Het gaat niet om enorme bedragen, maar winnen is winnen!!!

09.09.08

Vegas baby!

Onze laatste dag als `vrijgezel`!! We besluiten voor morgen nog even wat laatste dingen te regelen.

Na een ontbijt in Little Italy in het New York New York hotel, stappen we weer op The Deuce naar The Venetian. Dit hotel hadden we nog niet bezocht. Toch echt een rare stad. The Strip is uiteraard het gedeelte waar de meeste toeristen rondhangen. We zien de hotels als attractie. In één dag kan je Venetië, Parijs, Egypte en New York bezoeken. Heel apart.

In The Venetian lijkt het net of je buiten loopt. Het plafond is zo geschilderd, dat het lijkt of de wolken meebewegen. Mooi gedaan!

Het hotel Wynn ligt naast het Venetian. Hier nemen we weer plaats achter de Blackjack machines. Ook hier winnen we weer! Het hotel verdient niets aan ons... De ober komt langs en gokken betekent overal in Las Vegas gratis drinken (op de fooi na dan).

Later gaan we souvenir shoppen (morgen zullen we daar ook niet zoveel tijd voor hebben) en duiken we weer het zwembad in bij het Luxor!

We eten `s avonds wederom in het New York New York hotel. Dit keer bij een Mexicaans tentje. Leuk! De rest van de avond zijn we weer te vinden achter de gokkasten in het Luxor.

We gaan niet te laat slapen, want we willen morgen wel een beetje uitgerust vastgelegd worden op de foto`s. :-)

 

10.09.08

Bright light city gonna set my soul on fire!

10-9-8, onze trouwdatum! `s Ochtends zoeken we de muziek uit voor tijdens de ceremonie en luisteren heel toepasselijk op de ipod nog even: "Going to the chapel... and we`re gonna get married".

We ontbijten aan het "Less is not more, but more is more"- ontbijtbuffet in het Luxor. We eten een stevig ontbijt, zodat we er een poosje mee kunnen uitzingen.

Lilian en Jessica bellen op dat ze de auto voor het Luxor geparkeerd hebben en eraan komen! Alfred haalt ze op uit de lobby en ik maak me verder klaar. De limo driver belt plosteling al, vééls te vroeg! Paniek!! Maar gelukkig staat hij niet al op ons te wachten, maar hij informeert alleen of we misschien eerder kunnen trouwen. Uiteraard doen we dat niet, want we zouden nooit het thuisfront op tijd kunnen informeren!

Alfred, Lilian en Jessica komen binnen en we toasten gezamelijk op vandaag. De zenuwen slaan nu echt toe en het enige wat we kunnen doen is wachten tot de limo voorrijdt. We gaan naar beneden en slaan nog even onze slag in het casino om mijn zenuwen wat te bedaren. En dan komt Curtis, onze limo driver aanrijden!! Als hij vraagt of we over The Strip willen rijden, hoeven we niet twee keer na te denken: Natuurlijk!!!!

In de Little White Chapel moeten we eerst -heel romantisch- nog even de financiën regelen. En ik krijg mijn witte wristlet-boekt aangereikt. We nemen alle `bestellingen` nogmaals door en dan is het weer wachten.....

We kunnen de chapel alvast bekijken, omdat er niemand voor ons is ingepland om te trouwen. Het is precies zoals we ons voorgesteld hadden: witte bankjes, spiegels, verschillende nepbloemen, glimmend behangetje en een namaak glas-in-lood raam. In de hoek, staat de muziekinstallatie en de computer. Boven aan de muur zijn twee camera`s bevestigd: "één cam voor de live internetuitzending en één om een opname te maken (alles tegen betaling uiteraard). Zelf opnames maken is niet toegestaan.

De man die ons zal trouwen, staat in de file en is later. We informeren het thuisfront/publiek dat er wat vertraging is. In Nederland is het huis van Bart en Ineke inmiddels in een soort telefooncentrale veranderd. Iedereen belt onze ouders voor allerlei vragen: Hoe werkt de site? Welke naam moeten we intypen? Ze zouden toch om 10 uur al trouwen? Gaat het wel door? Trouwen ze wel vandaag? Hebben we het gemist? Enzovoort...

En dan... Elvis has entered the building! Met zijn blue suede shoes stelt hij ons op ons gemak en legt een beetje uit wat er zo gaat komen. Dan komt ook eindelijk onze met dreadlocks behangen priester binnen lopen. Fantastisch!!! Wij zijn er klaar voor!

Lilian heeft inmiddels getekend als getuige en zal mij ook weggeven. Na een overwachte generale repetitie (minister was vergeten de webcam te activeren) klinkt er toch echt 'Tátatataaa, tátatataaaaa....` Lilian en ik lopen de korte weg naar het altaar. Vervolgens zwaaien we stiekem naar de webcam naar onze familie en vrienden thuis.

Plotseling springt Elvis voor ons in het beeld en trakteert ons op een swingend `All Shook Up`. We zien de lachende gezichten thuis al voor ons... :-)

De minister neemt het over van Elvis en we moeten allerlei dingen nazeggen en dan mogen we de ringen om onze vingers schuiven. Daarna leggen we onze `vows` af. Na deze geloftes `pronounced` hij ons officieel tot man en vrouw en dat vieren we met een kus en een luide 'YES!!!!'.

Elvis start zijn band weer. Viva Las Vegas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! En we staan met z`n allen te swingen en mee te zingen. Als Elvis zijn beroemde 'Thank you, thank you very much' uitspreekt, gaat de webcam op zwart.

Jeetje wat ging alles snel! Met een grote glimlach beginnen we aan de fotoreportage en maken kennis met de bruidsparen in de gang, die als volgende aan de beurt zijn om te trouwen. We nemen afscheid van Elvis en onze minister en stappen weer onze limo in.

We bellen naar huis en nemen de felicitaties van harte in ontvangst. Iedereen heeft het uiteindelijk gewoon kunnen volgen. De limo zet ons weer voor het Luxor af en dan pakken we de auto van Lil en Jes om naar het 49 jarige Vegas sign te rijden voor de ultieme Vegas-trouwfoto.

Het is warm en na de foto sessie, gaan Lil en Jes inchecken in hun eigen hotel en gaan wij luieren en afkoelen in het zwembad. Geen wolkje aan de lucht en door de speakers knalt "From Jamaica to the world...: This is Love!". Wat een heerlijke dag!

We trekken onze trouwkleding weer aan en gaan uiteten in een restaurantje nabij. We hebben niet al te veel tijd om uitgebreid te dineren, want we hebben een helicoptervlucht geboekt!

Na de safety instruction en een goedkoop gls champagne worden we met een busje naar het helicopter platform gebracht. Mensen stappen uit, wij stappen in. Wat een wind komt er van die wieken af!

Het opstijgen is een raar gevoel. Al gauw doemen de vele lichten die de stad rijk is op. Alfred en ik zitten perfect! We vliegen heen en weer over de Strip en zien alle hotels nu in miniatuur. Freemont Street Experience is ook fantastisch om uit de lucht te zien. Vanuit de lucht zie je pas hoe groot de stad werkelijk is, oneindig veel lichten!

Na de vlucht hebben we met Lilian en Jessica afgesproken voor een drankje in New York New York. Uiteraard wordt er ook weer gegokt, het blijft Las Vegas... We komen nog een ander bruidspaar tegen... Alsof wij de enigen waren vandaag.

In Las Vegas worden er gemiddeld zo`n 328 huwelijken per dag gesloten ofwel één om de 4,30 minuten!!!!

 

11.09.08

Just married

The morning after the day before... We gaan vandaag Las Vegas verlaten. De huurauto halen we van de de luchthaven op. We hebben echt zin om te gaan rijden! In de parkeergarage mogen we zelf onze auto uitzoeken en er wordt uiteindelijk voor een stoere Dodge Journey gekozen.

Bij de Walmart gaan we gelijk wat boodschappen doen voor onderweg. We halen onder andere een piepschuimen koelbox, waar we onze broodjes en drinken e.d. in kunnen bewaren. In ieder hotel kan je altijd wel ijsblokjes halen, dus zo houden we alles koel.

Binnen no time hebben we de stad verlaten en rijden we in de woestijn. Een eindje verderop zit een tankstation waar we onze eerste stop maken. Dit tankstation wordt gerund door de Moapa Indianen. Binnen zit een winkel vol met..... vuurwerk! Alles kan je hier krijgen; ze hebben zelfs anderhalve meter hoge pakketten. Lekker gevaarlijk met al die benzine om de hoek!

We volgen de scenic route naar Zion National Park. We rijden het park in en stoppen hier en daar. Het is prachtig weer en de rode rotsen steken mooi af tegen de felblauwe lucht. Als we het park uitrijden, spotten we bizons in de wei! Wat een joekels! We lopen door het gras naar het hek en ontelbaar veel sprinkhanen maken zich uit de voeten! Wow!

We rijden door en hopen dat we vanavond in Page `ons kamp` kunnen opslaan. Bij Wahweap View stoppen we en genieten van het uitzicht. Je kijkt mijlenver! We zien Wahweap Marina en rechts zien we Page en de Glen Canyon Dam.

De zon gaat bijna onder en een mooie lokatie om dat in alle rust te bekijken, is bij Horseshoe Bend. De rivier maakt hier een bocht in de vorm van een hoefijzer. Het uitzicht is ook hier weer prachtig!

Page heeft een soort kerk-wijk met tientallen verschillende kerken naast elkaar. We stoppen op advies van de Trotter-gids bij Bob`s Motel. Helaas zit het motel vol. Ook bij de volgende hotels krijgen we nul op het rekest. Wat is hier aan de hand??? De moed zakt ons in de schoenen als we bij het laatste hotel ook 'vol' te horen krijgen. We hebben nu nog twee opties: in de auto slapen of 2 uur naar Flagstaff rijden. Het is inmiddels al 8 uur `s avonds!

We hakken snel de knoop door en springen in de auto. We rijden door een pikdonkere woestijn. Als ook nog de benzinetank leeg begint te raken en we geen bereik met onze mobieltjes hebben, beginnen we ons echt zorgen te maken.

Gelukkig vinden we in een gat een tankstation (letterlijk een gat, want het plaatsje heet 'The Gap'). We zijn een stuk opgeluchter, maar nu nog een slaapplaats.

Ein-de-lijk zien we lichtjes opdoemen: Flagstaff! Als welkom worden we door een trein begroet met een enorme harde `toeter`. Ook hier zijn veel hotels/motels vol, maar de eerste de beste die beschikbaar is nemen we.

We trekken een fles rosé open, die na zo`n dag nog lekkerder smaakt! Daarna vallen we in een welverdiende slaap.

 

12.09.08

Canyons

De dag begint vroeg. Braaf rijden we weer die 200 kilometer terug naar Page. We laten ons niet zomaar uit het veld slaan! We zien vanochtend eindelijk de weg waar we gisteren over hebben gereden.

In Page halen we weer de boodschappen voor de dag bij Walmart en dan rijden we naar Antelope Canyon. We gaan hier een wandeling maken door de Lower Canyon! We bevinden ons op Navajo grondgebied en we worden met de wandeling dan ook begeleid door een gitaarspelende native!

Bij de ingang van de kloof moeten we een smal trappetje af. We houden ons in evenwicht met behulp van de rotswanden. Als we helemaal zijn afgedaald en op de bodem van de kloof staan, klinken er gelijk al 'oooh' en 'aaah's. Dit wordt een prachtige wandeling! Onze gids speelt ondertussen gitaar en de muziek galmt goed door.

De kleuren variëren van zacht roze tot oranje. Elke bocht biedt weer andere perspectieven. Een rugzak is hier echt onhandig, want soms zijn de doorgangen erg nauw. We lopen heerlijk op ons gemak en genieten. Na 400 meter moeten we wat steile trappen op en hiermee verlaten we de kloof alweer. Deze wandeling hadden we voor geen goud willen missen!

De auto maar weer in. Het kwik is alweer gestegen.

In de middag komen we aan bij Monument Valley. Onderweg hiernaar toe zagen we al wat mittens en die vergezichten waren veelbelovend.

Na het betalen van de entree mogen we met onze eigen auto het park inrijden. We stoppen als eerste bij het Visitor`s Center. John Wayne fans kunnen hier hun hart ophalen. Er is een hele hoek met souvenirs aan hem besteed. Ook heb je vanaf het center een mooi overzicht over Monument Valley.

Dan besluiten we met de auto de weg af te zakken om tussen de mittens door te rijden. Prachtig! Raar om op een plek te staan, bekend van al die commercials en films!

We gaan vandaag maar wat eerder op zoek naar een slaapplek. We willen niet weer 200 kilometer omrijden. En bovendien zitten we ook hier weer midden in de woestijn, dus weinig omringende plaatsen.

Bij het binnenrijden van het plaatsje Mexican Hat, beginnen onze stress aders alweer op te zetten als we de eerste 'no vacancy' borden alweer zien knipperen. Gelukkig heb ik in het tweede motel waar we stoppen beet. De vrouw heeft geen kamers in het motel meer vrij, maar wel nog een kamer beschikbaar in haar eigen huis. En die nemen we erg graag aan! Voor $50 liggen we weer warm vannacht!

We dumpen onze bagage en gaan kijken bij de rotsformatie waar dit plaatsje zijn naam aan dankt: een Mexicaanse sombrero.

We eten in een naast het hotel gelegen diner 'Old Bridge Grill' aan de San Juan River met burgers en shakes. `s Avonds zitten we aan de picknicktafel op de binnenplaats van ons motel, heerlijk aan de rosé onder de sterrenhemel.

 

13.09.08

Eén dag, vier staten

Door wat verwarring met de tijdszone staan we later op dan gepland.

Mexican Hat is een plaatsje dat zo`n beetje uit 1 straat bestaat, dus we rijden al snel weer door de woestijn. Nadat we de staat Colorado inrijden, slaan we alweer rechtsaf richting New Mexico.

Het Four Corners Monument is een unieke plek in the States. Het is de enige plek waar je de mogelijkheid hebt om in vier staten tegelijkertijd te staan: Colorado, New Mexico, Arizona en Utah. Zo`n kans laten we natuurlijk niet voorbij gaan.

Colorado is een welkome afwisseling na het stoffige Arizona en Utah. We rijden de woestijn uit, de bergen in; er ligt zelfs sneeuw op de bergtoppen. En de huizen hebben een andere bouwstijl.

We rijden richting eerst naar het plaatsje Telluride, midden in de Rocky Mountains. Bij het binnenrijden van het stadje, stemmen we de radio af op de lokale zender, want dit weekend is het Blues & Brews-festival!

Werkelijk een schitterend, pittoresk dorp met een cowboy sfeer. Het schijnt dat Oprah Winfrey hier een optrekje heeft. In de winter is dit plaatsje helemaal een trekpleister, vanwege de ski pistes. Geen cowboy dorp compleet zonder saloon, in Telluride heet deze de 'Fly me to the moon' saloon.

We vervolgen onze weg over de San Juan Highway. De weg is erg scenic, zoals beloofd in de reisboeken. We rijden door het dorpje Ouray, waar de cowboys elk moment vanuit de saloon kunnen komen lopen om vervolgens op hun paard te stappen.

Het dorpje Silverton rijden we voorbij, want dat staat later nog op het programma. Onze uitvalbasis voor de komende nachten is het verderop gelegen Durango. Hier slapen we in `the best kept secret in Durango': het Siesta Motel.

Op het plaatselijke stationnetje boeken we voor morgen twee zitplaatsen op een bijzondere treinreis. Dan gaan we het stadje in en gaan heerlijk eten. Daarna nemen we plaats aan één van de meest fantastische barren allertijden: The Diamond Belle.

In de saloon dragen de serveersters netkousen, danspakje en een veer in het haar. Fluweel behang, cocktails en pianomuziek dragen bij aan de sfeer. De man met witte haren en zwarte vingers achter de piano, is de enige echte levende legende 'King of Ragtime' Johnny Maddox! De hele saloon komt tot leven met zijn pianospel. Achteraf horen we dat hij 2x per jaar naar Durango komt om speciaal in de Diamond Belle te spelen.

Lucky us!

 

14.09.08

A trip to yesterday

Om 8 uur gaan we met de trolley naar Main Street. We halen rijk belegde bagels als ontbijt. En vervolgens stappen we op de Narrow Gauge Silverton Train! Dit is een ouderwetse stoomtrein die door de bergen leidt van Durango naar Silverton.

We zitten in een open treinstel samen met o.a. een stel Amishe toeristen in traditionele kledij. We vertrekken met veel lawaai uit Durango. We zien vissers midden in de rivier staan en prairie dogs in de velden. Ook passeren we de rivier de Rio Grande. Inmiddels zitten we al onder het roet en we houden onze zonnebrillen daarom dan maar ook noodgedwongen op, alhoewel we aan de schaduwkant zitten.

De omgeving is echt prachtig. We volgen de Mineral Creek en stoppen twee keer voor een waterstop. We worden erop attent gemaakt dat hier ook beren rondlopen, dus we turen een hele poos de omgeving af, tevergeefs helaas.

In Silverton komen we aan, zoals we in Durango vertrokken zijn: met veel lawaai. De rails eindigen midden in de straat. De tocht is echt prachtig geweest, maar toch hopen we dat we terug met de bus mee kunnen. Hiervoor moeten we onze namen laten noteren op een lijst. Als de buschauffeur onze namen noteert op die inmiddels gewilde lijst, is het tijd om het stadje te verkennen.

De hoofdstraat is unpaved. Ook hier verwacht je weer ieder moment een cowboy de straat in komt lopen/rijden. We gaan eten in de Handlebar`s Saloon. Binnen kijk je je ogen uit. Overal mijnwerktuigen en opgezette dieren: beren, deer, elk, een lynx en een bighorn sheep. De buffalo burger is uitverkocht, dus Alfred gaat dan voor de elk burger. We zitten hier leuk en het eten is lekker.

We bekijken nog een antiek winkel waar ze oude nummerborden, ansichtkaarten en foto`s uit de tijd van cowboys en indianen en hoefijzers verkopen.

Veel tijd hebben we hier helaas niet, we lopen nog een rondje door het fotogenieke stadje en daarna richting de bus. In de winter wonen hier maar 400 mensen, terwijl er in de zomer dit zo`n 2500 zijn. Tot 1915 waren hier de mijnen nog actief.

De bus zit vol met Amerikaanse toeristen, erg grappig. De buschauffeur neemt zijn rol als gids erg serieus en vertelt veel van de omgeving: wel anderhalf uur lang. Twee deer steken plotseling de weg over, maar de buschauffeur/gids is niet van zijn roeping te weerhouden en praat stug door.

We hebben door de bus terug te nemen, tijdwinst gemaakt, dus we kunnen nog even genieten van de namiddagzon voor de deur van onze motelkamer met een drankje. Het was een erg leuke dag! We zitten onder het roet, dus voor dat we de stad in gaan om te eten, maar eens goed schrobben onder de douche.

Helaas heeft Mr. Maddox de avond vrij, dus geen pianomuziek in de Diamond Belle vanavond. Daarentegen speelt er een band, gewapend met banjo, viool, contrabas en gitaar.

`s Avonds nemen we weer de gratis trolley service richting het hotel. Er steken plotseling twee wasberen de weg over. Wij zijn te langzaam of de racoons zijn te snel, want alleen de chauffeur ziet ze. Zal wel door de cocktails komen....

 

15.09.08

Speeltuin

Het is tijd om kilometers te gaan maken. Vandaag stappen we weer in de auto. We halen boodschappen in de plaatselijke supermarkt en we zijn weer op weg.

We rijden verder Colorado in. Mooie vergezichten. Ons doel van vandaag is het Sand Dunes NP. Een rare lokatie in deze bergachtige staat. Na een hele ochtend rijden, komen we daar aan. We lijken wel of we de enige zijn die het NP bezoeken, we komen geen enkele andere auto tegen. We hebben gehoord dat je hier van de duinen kan skiën, maar bij navraag moet je wel je eigen uitrusting meenemen. Helaas... Maar uit betrouwbare bron horen we dat van de duinen springen veel leuker is!

We parkeren de auto op de parkeerplaats en gaan lopend verder. Het zand is zo zacht, dat het zwaar lopen is. Na de eerste duin hebben we het idee dat we er al een hele wandeling op hebben zitten, maar als we boven zijn, zien we dat we nog een lange weg te gaan hebben.

Het springen is echt superleuk! Het kost wel veel energie, maar we hebben veel plezier. We hebben onze slippers boven op de duin laten liggen en het vel brand onder onze voetzolen vandaan, zo heet is het zand.

We verlaten het `speelparadijs` en rijden langs het gehucht Hooper. Net als Sugar Lee... is het niet om aan te zien!

We rijden verder langs een krokodillen farm, waar ze o.a. albino pythons verkopen (??) en een UFO Watch Center (ET Rocks... volgens het reclame bord).

Later steken er 2 coyotes de weg over. In 2004 hebben we ze wel al gehoord, in 2008 zien we ze dus!

We passeren mega rijen brievenbussen, waar Alfred uiteraard wordt gedwongen om te stoppen. Mooi!

In Cañon City gaan we overnachten. Om een beetje te relaxen ploffen we op bed neer en kijken een nieuwe aflevering van CSI.

Main Street ligt achter ons hotel en stelt niet veel voor, maar er zitten mooie gebouwen tussen, zoals de bioscoop. Bij één tent vinden we wat levendigheid, de rest van de stad is uitgestorven. De tent heet Pizza Madness en hier nuttigen we ons avondeten. Ook hier zijn weer Amish te bekennen. Het is geen bruisende tent, maar toch heeft het wel wat. We zitten tussen de locals, wij zijn overduidelijk de enige toeristen. De pizza`s zijn werkelijk voortreffelijk. Ook het lokale biertje met de aparte naam Fat Tire smaakt prima.

Op weg naar het hotel lopen we langs een schoenmaker. Op de werkbank liggen alleen maar cowboy laarzen!!! In het hotel zien we op ABC dat Barack Obama in het plaatsje Pueblo is voor zijn presidentscampagne. Pueblo ligt niet ver van Cañon City vandaan.

 

In alle plaatsen waar we op deze reis zijn geweest, heerst het van de presidentsverkiezingen koorts. We zien meer Barack aanhangers dan McCain aanhangers. Wat dat betreft is het een uitgemaakte zaak.

 

16.09.08

Goudkoorts!

Er is nog zoveel meer te zien van Colorado! We nemen een alternatieve route naar plaatsjes als Victor en Cripple Creek. Het stikt van de prairie dogs in de velden!

De route die we rijden, heet de Golden Belt tour. De naam komt van de vele goudzoekers die in deze omgeving hun geluk beproefden. Op een gegeven moment houdt de geasfalteerde weg op en rijden we op een dirt road. Af en toe komen we wat kampeerders tegen, maar na een tijdje zijn we echt alleen. De weg wordt ook steeds ruiger, smaller en heftiger. Vroeger liep hier een spoorlijn in plaats van een weg.

Het hunting season is geopend. Ze jagen hier zelfs op black bear! Niet alleen dieren, ook verkeersborden moeten eraan geloven. We komen er een paar tegen die bijna niet meer leesbaar zijn, zoveel kogelgaten.

Na een tijdje zien we dat we weer de bewoonde wereld inrijden. Toch geldt dat bewoond niet helemaal voor het stadje Victor. Het stadje lijkt wel uitgestorven. Het lijkt wel dat na de mijnindustrie er hier mee op hield, ook het dorp ophield te bestaan. Het is bijna verlaten en veel panden staan te koop en hebben een opknapbeurt nodig. Maar wat een uitstraling! We spieken naar binnen; er staan zelfs nog prachtige, oude, Lucky Luke-achtige kassa`s op de toonbank!

In het nabij gelegen Cripple Creek vind je vandaag de dag nog steeds veel goudzoekers... in de vele casino`s die het stadje rijk is! Toch heeft het daardoor zijn ziel verloren en kan het niet opboksen tegen Victor volgens ons. Hier bevindt zich wel een nog werkende goudmijn: de Mollie Kathleen Mine! Hier geven ze rondleidingen, dus de weg ernaar toe is al snel gevonden.

Gewapend met een helm en een dikke jas klimmen we met 6 man in een hele krappe lift. 1000 feet dieper in de grond stappen we weer uit. De gids vertelt over het werk in de mijn en over de (oude) machines. We lopen door nauwe gangen, die amper verlicht zijn. We zien mineralen en zelfs een echte goudader!

Het belsysteem dat hier gebruikt werd om met `boven` te communiceren is wereldwijd overgenomen. Als souvenir krijgen we allemaal een steen met echte goudschilfers erin. Leuk!

De lift brengt ons snel weer omhoog. Het felle licht doet pijn aan de ogen!

Na al dat goud rijden we naar het bekende wintersportplaatsje Vail. We checken daar in het Austria House in. Voor ons één van de meest luxueuze hotels van deze vakantie. De kamer is inclusief vloerverwarming, open haard, badjassen, dvd speler en kingsize bed.

Het is heerlijk weer dus we pakken heerlijk een terrasje. We zitten zo lekker in het zonnetje, dat we blijven plakken voor het avondeten. Daarna besluiten we van al het luxe dat ons hotel rijk is te genieten en gaan zwemmen in het buitenbad onder de inmiddels glinsterende sterrenhemel. Prachtig, maar ook steenkoud! Na een warme douche bekijken we onze trouwceremonie op DVD op de hotelkamer met een roseetje! Een leuke souvenir van de trouwdag!

17.09.08

Nederland, Colorado

We slapen heerlijk uit en nemen het er goed van bij het ontbijtbuffet. Vandaag hebben we geen lange rit voor de boeg naar Denver. De autoradio stellen we af op een lokale muziekzender met cowboymuziek om nog even van het ultieme Colorado te genieten.

Voordat we in de state capitol aankomen, gaan we eerst nog langs Nederland! Nederland, Colorado wel te verstaan! Wij zijn echt niet de eerste Nederlanders die het plaatsje bezoeken, blijkt wel in het visitors center. In 2007 waren er 357 Nederlanders die hier een bezoek brachten en de teller voor 2008 (inclusief wij) staat op 210.

Het stadje is mooi gelegen aan een meer, maar we blijven niet lang. Na wat souvenirs, vertrekken we weer. Op naar Denver!

Het motel dat we van te voren al hadden besproken, is snel gevonden. We dumpen de bagage en gaan met de bus (the ride) naar hartje centrum. We doen er drie kwartier over en zien zo veel van de vele wijken.

In het centrum rijden er gratis bussen, waar we op over stappen naar LoDo (Lower Downtown). We nemen een biertje en later gaan we eten op een terras in Larimer Square. Hier stikt het van de restaurantjes en barretjes. De straat is mooi verlicht en er hangen staatsvlaggen over de weg. Erg sfeervol.

Als we zijn uitgegeten, zoeken we de bus weer op.

 

18.09.08

Mile High

Sightseeing in Denver vandaag! Zo fotograferen we de blauwe beer bij het Convention Center vanaf buiten én vanaf binnen. Dat laatste mag alleen van de bewaker op voorwaarde dat we op de witte tegels blijven (??). Ook bezoeken we het State Capitol met zijn gouden dak, waaraan de stad zijn bijnaam (Mile High City) aan heeft te danken: hier sta je op één van de tredes namelijk precies 1 mijl boven zeeniveau. We lopen langs het huis van de `unsinkable` Molly Brown, een overleefster van de Titanic ramp en later langs het Denver Art Museum.

Bij de US Mint houden we halt. Hier wordt o.a. al het Amerikaanse muntgeld geslagen. Je kan hier rondleidingen krijgen, als je een reservering hebt. Die hebben we niet, dus komen op de wachtlijst te staan. Bij aanvang van de tour, blijkt het merendeel van de mensen geen reservering te hebben. We mogen dus mee!

Fotograferen en filmen is uiteraard verboden en we worden streng gecontroleerd op alles wat ze hebben verboden. Het gebouw lijkt van buiten redelijk normaal, maar van binnen is het een fort. Onze gids vertelt veel, heel veel. Hij vertelt o.a. dat ze hier 32 miljoen munten per dag kunnen slaan. Het kost ze 22 dollarcent om een $1 munt te slaan en maar 5 dollarcent voor een quarter (25 cent). Ze doen dus goede zaken!

Via een raam kunnen we in de fabriekshal de machines zien die het muntgeld uit de platen drukken en later hoe de munten gesorteerd worden. Het pand zelf is ook mooi om te zien met al dat marmer en alle speciaal voor hun ontworpen Tiffany lampen.

Na de rondleiding nemen we de Ride naar de andere kant van de 16th Street. Hier staat de Millenium Bridge en het Coors Stadion. Aan deze kant van het centrum staan prachtige bakstenen gebouwen met oude muurschilderingen.

Na zoveel moois gaan we shoppen in een nabij gelegen mall. Bepakt en bezakt stappen we wat later weer in de bus naar het centrum. We eten bij Old Chicago waar we er net op tijd achter komen dat de laatste bus richting ons hotel al snel gaat. We rekenen af en haasten ons naar de halte.

Met al die shopping bags van vandaag lukt het amper om de koffers dicht te krijgen. Het moet toch, want morgen vertrekken we naar Nederland (Europa)!

 

19.09.08

Home Sweet Home

Op de luchthaven van Denver leveren we onze Dodge weer in. De afgelopen twee weken hebben we bijna 3000 kilomter gereden! We stappen over in Washington DC en worden in Amsterdam verwelkomt door onze ouders met prosecco en ballonnen!

What happens in Vegas, stays in Vegas?? Ons huwelijk in ieder geval niet!