West Canada

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

West- Canada & Las Vegas

 

In de nazomer touren wij van de ruige Rocky Mountains naar het groene Vancouver Island van Canada. En omdat we toch `in de buurt zijn`, sluiten we de vakantie af met een weekend in de woestijnstad Las Vegas.

 

 

Reisroute:

Calgary

Banff

Jasper

Blue River

Nanaimo

Ucluelet

Tofino

Campbell River

Victoria

Vancouver

Las Vegas

 

2012

01.09.12

Howdy folks!

Jippie-ja-jee!!! We zitten in Canada! Goed om weer terug te zijn!

We hebben een heerlijk rustige vlucht achter de rug. Tijdens de landing kunnen we via cameras live meekijken met uitzicht vanuit de cockpit. Dus dat we niet aan het raam zitten, geeft dit keer helemaal niet.

We staan veilig en wel weer op de grond als de turbulentie pas begint. Bij de autverhuur welteverstaan. Na heen en weer gebel met de verhuurmaatschappij in Nederland en weinig service van de medewerkers, zorgt een manager er uiteindelijk voor dat we zonder bijbetaling alsnog een auto meekrijgen. Pfff, wat een gedoe. En als we dan de bagage in de kofferbak hebben geladen, de navigatie hebben ingeschakeld en weg willen rijden, worden we ook nog eens uit de auto gebonjourd omdat de auto groter is dan waar we voor betaald hebben. Zucht. Wijs hem ons dan niet toe.

Bumpy start, maar we zijn onderweg naar onze eerste toeristische stop. Naar de Olympic Oval! We mogen van de receptioniste doorlopen om even een voetje op het ijs te zetten van de ijsbaan met met `het snelste ijs van de wereld`. Hoe groots hier ook de Nederlandse overwinningen zijn, hoe klein de baan eigenlijk is.

We rijden terug naar het centrum van Calgary. Het is lekker weer voor een kleine wandeling door Stephen Avenue, de autoloze winkelstraat. Mooie, sfeervolle straat met prachtige panden en leuke terrasjes. Jammer dat het er uitgestorven is.

We slapen vannacht in een bed & breakfast (2 kamers) iets buiten Calgary. De eigenaresse is een grijs vrouwtje op leeftijd, maar die al snel haar iphone tevoorschijn tovert. Onder het genot van enorme mokken koffie (kunnen we ooit nog in slaap komen?), vertelt ze over de vele reizen die ze al maakte. Zo ook over haar reis naar Nederland afgelopen voorjaar met een bezoek aan o.a. Staphorst! De bij de Hema ontwikkelde foto`s van de klederdracht komen ook al snel op tafel.

Gezelligheid kent geen tijd. Maar onze oogleden voelen inmiddels wel al een stuk zwaarder. We willen gaan slapen, maar niet voordat we buiten nog even de omgeving hebben gefotografeerd.

Niet alleen vanaf buiten, maar zelfs vanuit onze kamer hebben we uitzicht op het Olympisch Park van 1988 (schansspringen, bobsleeën etc.). Maar daar genieten we niet lang meer van, na bijna 24 uur op denken we nog maar aan 1 ding: slapen. Weltrusten.

 

02.09.12

Banff

We zijn de stad nog niet uit en we hebben onze reisbestemming van vandaag al gelijk in het vizier: de Rocky Mountains. Met een strakblauwe lucht volgen we de snelweg richting Banff National Park.

Het is morgen Labour Day en dat betekent voor de Canadezen een extra lang weekend en voor ons een file voor de toegangspoort. Dat de lokale bevolking sportievelingen zijn, verraden ze aan de kano`s en de fietsen die op de auto`s zijn bevestigd.

We doen het vandaag rustig aan en nemen daarom niet de hoofdweg, maar een paralelweggetje richting onze eindbestemming van vandaag. Het spotten naar wilde dieren kan beginnen! Bij Johnston Canyon parkeren we de auto in de berm (want parkeerplaatsen zijn vol) om aan onze eerste activiteit te beginnen: een wandeling langs de rivier. Met prachtige uitzichten en het gekletter van meerdere watervallen weten we het zo`n twee uur uit te houden. Omdat het mooie weer nog steeds aanhoudt, sluiten we de wandeling af op het terras met een goede kop koffie.

We rijden door naar de (nu) groene skipistes van Lake Louise. De beren schijnen hier goed vertregenwoorigd te zijn, dus we nemen de stoeltjeslift naar boven en hervatten het spotten. Maar helaas, geen beren op de weg. We schrijven ons in voor een wandeling met een lokale gids, maar ook hier hebben we pech. Er zijn niet genoeg mensen, dus wordt de wandeling geannuleerd. En dat heeft weer te maken met de vele beren hier in de omgeving. Want met minder dan 4 personen wordt het ten zeerste afgeraden om op pad te gaan. Aangezien we ook niet uitgerust zijn met `beren spray` (een soort extreme pepperspray), nemen we braaf de stoeltjeslift terug naar het basisstation.

En wat een weids uitzicht hier! Met in de verte zien we Lake Louise met haar pastelblauwe water. Met daarachter de eeuwige gletsjer. Wow!

Dat willen we wel van dichtbij bekijken.

Eenmaal aan de rand van meer, drinken we op ons gemak een blikje Mountain Dew onder het genot van het uitzicht. Wat een bijzondere kleur. Het water voelt net zo koud aan als het eruit ziet, zo ondervinden we als we de handen in het water dopen.

We lopen een heel stuk en besluiten dan richting onze accomodatie van die nacht te rijden. Maar de plannen wijzigen alweer snel als we een bordje richting Moraine Lake zien. De weg ernaar toe is al prachtig. Dat belooft veel goeds!

Het meer oogt nóg blauwer dan Lake Louise. Fantastisch! We klimmen een heuvel op en kunnen alleen nog maar ademloos de omgeving bewonderen. Een brutaal grondeekhoorntje komt ons nog even van dichtbij bekijken. Een mooie afsluiter van de dag.

We slapen vannacht in een hostel vlakbij de meren. In het naastgelegen restaurantje eten we ons avondeten. Ook vanavond wordt het niet laat.

We zijn moe van al die indrukken, het reizen en het tijdsverschil. Dus het kampvuur en de marshmallows slaan we vandaag over.

 

03.09.12

Icefield Parkway

Na een vlug ontbijtje bij de lokale bakkerij zijn we snel onderweg richting het noorden. We gaan proberen een hele dag te doen over een rit van eigenlijk 4 uur.

We doen erg ons best, want in de eerste kilometers maken we verschillende stops bij wat meertjes. Handig al die uitzichtpunten langs de kant van de weg. Omdat we op tijd zijn vertrokken zijn we de drukte ook voor. De toppen van de bergen zijn gehuld in mist en hierdoor lijkt het water van de meren nóg blauwer.

Om bij het uitzichtspunt van Peyto Lake te komen, worden onze kuiten aardig op de proef gesteld. Maar het uitzicht doet alles weer vergeten.

Verderop zetten we de auto weer langs de kant van de weg en dalen af naar de rivier, waar we op onze `platte-steen-gooi-kunsten` werken. Oefening baart kunst: 1, 2, 4.... en uiteindelijk 10 keer stuiteren!

Nog ruim voor het middaguur komen we aan bij Columbia Icefield, een enorme ijskap met verschillende gletsjers. En eentje daarvan, de Athabasca gletsjer, gaan we vandaag in stijl beklimmen. Met de Ice Explorer (een bus op enorme wielen) worden we bijna halverwege gedropt en kunnen in een afgezet gebied wat rondlopen.

Gelukkig is de zon inmiddels doorgebroken, want anders waren we bevroren. De wind komt van de ijskap af en gevoelstemperatuur ligt rond het vriespunt. Zonder zon was dit velen malen erger geweest.

We vullen onze waterflesjes aan met smeltwater en gaan dan weer opwarmen in de bus. Eenmaal beneden rijden we met de eigen auto richting de voet van de krimpende gletsjer. We maken hier nog een kleine wandeling en eten onze lunch.

Het landschap verandert weer en we rijden inmiddels in een brede vallei en rijden parallel aan een lichtblauwe rivier. We krijgen geen genoeg van dit landschap. Veel watervallen in allerlei soorten en maten. Bij een van die watervalstops spotten we onze eerste wildlife (als je de grondeekhoorn van gister niet meetelt tenminste): een dikhoornschaap. Later zien we zelfs nog wat sneeuwgeiten (Amerikaanse berggeiten) langs de kant van de weg! Dat spotten gaat goed, maar helaas nog geen beren.

Misschien staren we ons wel blind, want ik als ik denk dat ik een beertje op de weg zie lopen, blijkt het om een enorme kraai te gaan. Hmmm, misschien tijd voor een spot-pauze.

Na nog rondgekeken te hebben bij twee prachtige mini canyons en een korte blik in het plaatsje Jasper, hebben we onze eindbestemming lang genoeg weten te rekken. We arriveren in het nietzeggende stadje Hinton rond een uur of 6. We hebben in totaal er dus 10 uur over gedaan. Wat een prachtige rit was dit!

In het stadje eten we bij een pizzeria/ hamburgertent. Wat er overblijft van het eten, nemen we als doggybag mee voor een late snack op de kamer. Morgen staat er weer een hele lading natuurschoon op ons te wachten.

 

04.09.12

Jasper National Park

We starten vandaag in Hinton met een volle tank benzine en een achterbank voor boodschappen voor ons ontbijt en lunch. Zo kunnen we ons weer helemaal richten op het sightseeing.

Onderweg naar Jasper zien we weer sneeuwgeiten langs de kant van de weg. Onze eerste bestemming is Mount Edith Cavell, maar de weg hiernaar toe is afgesloten, vanwege een lawine een maand geleden. We wijzigen de plannen en rijden naar Maligne Lake. Om dit te bereiken, touren we langs de oevers van Medicine Lake. Deze laatste wint het absoluut niet van de meren die we eerder gezien hebben.

Maar Maligne Lake is ook weer een beauty. Niet zo blauw, maar wel in een schitterende omgeving. We maken hier een wandeling en lopen onverwachts een hert tegen het lijf. Ze is totaal niet bang en komt klakkeloos langs ons lopen alsof we er helemaal niet zijn.

De dag is nog steeds vroeg en we stoppen bij Maligne Canyon, een indrukwekkende kloof waar een ruige rivier doorstroomt. We maken een flinke afdaling en kunnen op verschillende punten het schouwspel beneden bekijken. Als we vier bruggen hebben gehad, is het mooi geweest. Maar wat we naar beneden zijn gelopen, moeten we ook weer omhoog. Eenmaal boven, ploffen we neer in het gras om nog even van het uitzicht te genieten (lees: op adem komen).

Nog twee meren om het af te leren: Edith en Annette Lake. Dan hebben we meer dan genoeg meren gezien en gaan het dorpje Jasper in. Een heel rustig stadje met meer souvenirswinkels dan straten. Wat we eigenlijk zoeken is een terras. Maar dat hebben ze hier niet. Dus dan maar een afhaalkoffie en een bankje in het park.

We slapen ook vannacht weer buiten het park. En het is vanuit Jasper nog dik een uur rijden naar Valemount. We rijden over de Yellowhead Highway naar het westen langs Moose Lake en door Mt Robson Provincial Park.

Onze overnachtingsplek ligt iets voor Valemount en is dankzij het navigatiesysteem snel gevonden. We krijgen als tip om nog even richting Rearguard Falls ter rijden, we zouden hier de zalmen tegen de waterval moeten zien opspringen.

Zalmen spotten is hier een geduldig taakje. Maar na enkele minuten zien we dan toch de eerste springers. De waterval moet een behoorlijke hindernis zijn voor de zalmen. Wat een enorme stroming waar ze tegen op moeten boksen. We zien zo af en toe ook een afvaller die het niet redt en zich met de waterval mee laat nemen.

Valemount met z`n 1000 inwoners is niet heel aantrekkelijk. De toegangspoort doet veel beloven, maar we zijn teleurgesteld. De enige levendigheid is te vinden bij het kleurloze meisje achter de kassa van een hamburgertent. En oja, vergeet de benzinepomp niet. Maar snel rechtsomkeert richting ons hotelkamertje.

05.09.12

Beren

Ons ontbijt wordt om 8 uur geserveerd in de woonkamer van de eigenaren. Dus we kloppen netjes op tijd aan. De eigenaresse slaakt een diepe zucht en wijst ons erop dat we met de staatsgrens van Alberta naar British Columbia ook een nieuwe tijdzone zijn binnengereden. Oeps. Dat betekent dat het nu 7 uur is in plaats van 8 uur. Gelukkig is ze bereid het ontbijt een half uur te vervroegen voor ons. We hadden dus eigenlijk nog een uur kunnen slapen.

We gaan na het ontbijtje maar zo snel mogelijk op pad. Vandaag hebben we een rijdag gepland. Het weerbericht voorspelt een zonnige, zomerse dag, maar we vertrekken met regen. Onze geplande stop in het dorpje om nog meer zalmen te spotten, schrappen we dan maar van onze agenda.

Als we bij Blue River aankomen, is het weer inmiddels opgeklaard. Dat is een goed teken. We gaan hier op berenexcursie per boot! Het spotten laten we nu dus aan de profs over. We stappen op de boot en crossen al snel het meer over.

We varen langzaam langs de oevers. Nog steeds geen beren, maar wel Amerikaanse zeearenden. Maar dan toch... in de verte loopt er een bruin bolletje op het strand. We varen er naar toe en blijven op het water stil liggen en kunnen de beer op deze manier veilig observeren. Wat gaaf!

De tourgids beschikt over uitstekende ogen, want tientallen meters verderop spot hij een beer met een jong! Dus we varen weer terug en volgen de wandeling van de twee beren aan de rand van het bos. Uiteindelijk gaan ze op een open plek zitten. Waanzinnig mooi om dit tafereel te aanschouwen!

Onderweg van Blue River naar Lillooet rijden we langs verschillende rivieren waar bordjes bij staan dat hier de zalmtrek plaatsvindt. Bij één zo`n rivier maken we een stop en we zien inderdaad de knalrode zalmen voorbij zwemmen.

Het landschap verandert tijdens deze rit constant. Reden we eerst alleen maar in de bergen tussen de naaldbomen en rivieren, nu rijden we tussen de groene weilanden en schattige huisjes. Later verandert dat weer in droge grond en ruige rotsen. En dan is daar Lillooet, het kleine dorpje waar we overnachten. Dit stadje lag aan de start van een van de gold rush routes in lang verleden tijden en heeft nu zelfs een eigen wijngaard. Dat vraagt om een proeverij!

Ons hotel zit midden in het `centrum`, mooi makkelijk. Eten doen we dan ook in de lokale pub, waar een aantal vaste gasten Keno spelen.

Morgen rijden we alweer naar Vancouver Island.

 

06.09.12

Van 3º naar 30ºC

Goedemorgen! De zon schijnt volop, dus gekleed in korte broek, slippers en tshirt springen we na het ontbijt in naastgelegen koffietentje de auto in.

De rit door de bergen leidt ons binnen korte tijd van 400 naar dik 1.000 meter hoogte. En daarmee daalt de temperatuur ook behoorlijk. Het is nog maar 3 graden. Daar sta je dan op je slippers op een uitzichtspunt. Terug in de auto maar gelijk de kachel weer aan.

De bochtige weg leidt ons naar Whistler, het wintersport dorpje waar in 2010 verschillende Olympische wedstrijden werden gehouden (skiën, schansspringen, biathlon etc.). De temperatuur ligt hier gelukkig weer een stuk hoger (30 graden inmiddels!), dus de lange broeken kunnen we gewoon in de koffer laten.

We starten onze wandeling op het Olympic Plaza, langs het logo van de Olympische Spelen en vervolgen onze weg door de autoloze winkelstraat. Ondanks dat het een echte wintersportplaats is, is het totaal niet uitgestorven. Leuke terrasjes en leuke winkeltjes. Aan het einde van de straat wemelt het van de mountainbikers! De stoeltjesliften zijn speciaal ingericht op downhill mountainbiken; de stoeltjes zijn vervangen door fietsendragers. We staan op een verzamelpunt van een aantal afdalingen. Mooi om te zien hoe ze met een enorme vaart en een dikke portie lef naar beneden sjeesen.

We lunchen op het terras in het zonnetje en zijn die temperatuur van vanochtend allang weer vergeten. Heerlijk!

De weg vanaf Whistler naar Horseshoe Bay is prachtig! Ze noemen het ook wel de Sea to Sky Highway. We krijgen nu helemaal een vakantiegevoel. We hebben de ferry voor de namiddag al gereserveerd en daar zijn we blij om, want de wachtrij is al behoorlijk. We kunnen zo doorrijden.

We parkeren de auto en gaan gelijk het uitzichtsdek op. We varen langs Vancouver stad. Daarachter besneeuwde bergtoppen. Canada: het land van de mooie uitzichten. Als we bij de haven van Nanaimo komen, zien we daar gelijk de eerste zeehond in het water ronddartelen. Leuk welkom!

We zijn sceptisch over het stadje Nanaimo. We hebben overal gelezen dat het een stadje is waar je zo snel mogelijk weg wilt, omdat er weinig te beleven valt. Maar vergeleken met stadjes als Lillooet en Valemount is Nanaimo een verademing! Leuke huisjes en mooie gebouwen. We eten ook nog eens lekker bij `Pirate Chips` waar we chili fries eten uit een kartonnen doos. Bij het haventje zien we de watervliegtuigjes landen. Erg gemoedelijk hier.

Tijd om onze B&B op te zoeken. De zon gaat zo langzamerhand onder en de om nu op de kustweg te rijden is zeker geen straf. In de woonwijk waar we slapen, lopen verschillende herten rond.

Het oude vrouwtje wat deze B&B runt, leidt ons gelijk rond. Of we wel even de schoenen willen uitdoen. Veel tirelantijnen en knuffels in huis, wat een grap! Ach ja, het is hier schoon en de vrouw is aardig, maar deze overnachting zullen we zeker niet snel vergeten.

Ze woont vlakbij het strand en vanaf hier kunnen we inmiddels de knalrood/oranje/roze lucht goed aanschouwen. Als deze verandert is in een diepblauwe kleur, gaan we weer op pad. We drinken nog wat in de lokale sportsbar/ pub voordat we ons terugtrekken in de met ruches en randjes behangen kamer. We zijn benieuwd hoe morgen het ontbijt er uit ziet...

07.09.12

Vancouver Island

En het ontbijt ziet er prima uit! Er staat al vers fruit en zelfgemaakte broodjes voor ons klaar. Een ontbijttafel met zeezicht. En andere gasten. Alle kamers waren vannacht bezet. Zo zitten we met Australiërs en Canadezen aan het verse fruit en de eigengebakken broodjes. Gezellig! Al met al was dit een leuk verblijf. Naast een knuffel (en dan niet het pluche beest) worden we ook nog eens persoonlijk uitgezwaaid.

Nu op weg naar de westkust van Vancouver Island. Het schijnt een mooie rit te worden, dus we hebben er de hele dag voor uit getrokken. Bij MacMillan Provincial Park stoppen we en maken een wandeling door `Cathedral Grove`. Hier staan reusachtige sparren, waarvan de oudste wel 800 jaar oud is. Door een enorme storm in de jaren `90 zijn er veel bomen omgewaaid. Dit en het feit dat bijna alles met mos begroeid is geven dit stuk bos een mysterieus tintje.

In het plaatsje Port Alberni maken we weer een stop en belanden we op de jaarlijkse Fall Fair. Wat valt er hier te zien? Nou, bijvoorbeeld koeien met enorme hoorns, geiten in allerlei kleuren en maten, kalkoenen, prijswinnende kippen, lama`s en reusachtige konijnen. Daarnaast zijn er nog wat kermisattracties te vinden.

We doen minder lang over de route dan we van te voren hadden bedacht. De enige stop maken we nog even bij een makkelijk toegankelijke waterval voor een verfrissend voetbadje.

De snelweg (waar je max 80km/u mag) houdt letterlijk op in het plaatsje Tofino. Verder kan je alleen nog maar per boot. Dus we boeken een tour bij Jamie`s. We gaan per zodiac (rubberboot) op walvissensafari. In deze warmte zijn de drijfpakken die we aan moeten best een straf. We krijgen zelfs handschoenen mee voor de zekerheid. Het blijkt dat we vandaag de enigen zijn die de tour doen op dit tijdstip. Privé-tourtje!

Kapitein Alfred (!) neemt ons mee de oceaan op. Al snel komen we wat zee-otters tegen. Schattige beestjes. En ook zien we bruinvissen. Maar we komen toch echt voor de 15 meter lange zee reuzen.

En die zijn er hier genoeg te vinden. Het is hier langs de kust redelijk ondiep, dus de walvissen blijven niet lang onder water, waardoor het makkelijker is ze te spotten. En daar is de eerste waterfontein al!

Het is een bultrugwalvis (herkenbaar aan de vin op de rug). En verderop twee grijze walvissen. We zitten er tussenin en weten niet waar we moeten kijken. De beesten zijn zo overweldigend om vanuit zo`n bootje mee te maken. Het mooiste is als de twee grijze walvissen met hun bek open aan de oppervlakte blijven zwemmen. Later volgen we -op gepaste afstand- de bultrug. Het blijft elke keer gokken waar hij weer naar boven komt.

Omdat we maar met z`n tweetjes zijn, hoeven we niet te schikken naar de wensen van andere passagiers. Daarom blijven we extra lang bij de walvissen hangen.

Op de terugweg naar Tofino varen we langs rotsen waar zeehonden in het zonnetje liggen te luieren. Met een zodiac varen is al een belevenis op zich. Gelukkig is de zee nu rustig, maar anders kan het er ruig aan toe gaan met de snelheden die de boot haalt.

Die zeebenen hebben we nog steeds niet, dus we zijn stiekem blij dat we na 2,5 uur weer aan wal staan. Al was het alleen maar om die dikke pakken te mogen uittrekken!

De auto in naar onze overnachtingsplaats Ucluelet (kortweg: Ukee). We slapen komende nachten in ons eigen hutje. In de haven aan de overkant, ligt het Floathouse, een drijvend restaurant waar we ons avondmaal nuttigen met een hamburger en wat ribs.

 

08.09.12

Ucluelet

Vandaag slapen we uit. Daar zijn we aan toe. In de ochtend gaan we eerst naar de supermarkt om ontbijt, lunch en avondeten te halen. Ons hutje is o.a. uitgerust met een keukentje, dus vandaag zijn we zelfvoorzienend.

Tijd voor een activiteit! We gaan de Wild Pacific Trail lopen. Een pad dat langs de ruige kustlijn en de vuurtoren leidt. We zien vanaf een uitzichtspunt nog zeeleeuwen op vissen jagen.

In Ukee nemen we een kijkje in de haven. Ze hebben hier zelfs een meet/weegstation voor eigen gevangen vis. Hier zien we weer een zeeleeuw, maar in plaats van zelf voor zijn maaltje te zorgen, zwemt deze gretig achter een vissersboot aan. Ook de otters hebben iets lekkers gevonden en strijden om de buit.

Helaas is het niet zo`n mooi strandweer als gisteren, maar een kijkje nemen op één van de stranden moet de moeite waard zijn. Aan de vele surfscholen en

-winkels hier in het dorp te zien, moeten de golven hier goed zijn. Er zijn dan ook -ondanks de temperatuur- toch nog veel doorgewinterde golfsurfers te vinden (inclusief handschoenen). Op het strand ligt veel aangespoelde boomstammen. Hiervan hebben sommigen hutjes en schuttingen gebouwd om een windvrij plekje te creëren.

`s Avonds eten we in de hut en laten we onze plannen om de lokale pub nog even in te duiken zelfs varen. We zitten hier prima. Een heerlijke relaxdag. Morgen kunnen we er weer helemaal tegenaan.

 

09.09.12

Grizzly-tastic

Het is vroeg dag. We rijden in één stuk door van Ucluelet naar Campbell River. We willen zeker niet te laat komen voor ons volgende punt op de agenda. We hopen vandaag grizzly beren te zien! En nog beter: we hopen vandaag grizzly beren te zien die aan het vissen zijn naar zalm.

De aardige gids Joe staat ons vandaag bij en vanuit de boot zien we gelijk al twee zeearenden. Hij vertelt veel over de omgeving en over de dieren die hier leven. Hij is al de zoveelste natuurliefhebber die we tegenkomen. Maar wat wil je met zo`n achtertuin?

Er zijn witgestreepte dolfijnen gesignaleerd en dat wil Joe ons niet laten ontgaan. Wat zijn het er veel! Op een gegeven moment lijkt het net of ze een startsein hebben gekregen. Ze sprinten op een rij en tegelijkertijd weg. Dit doen ze normaal alleen als er gevaar dreigt. Zouden er echt orka`s in de buurt zwemmen? Bij het zien wegzwemmen van de dolfijnen, vragen we ons af wie er nou meer geniet van dit uitzicht: wij of Joe zelf? De orka`s spotten we trouwens nergens.

Dit was een bonus, maar we komen natuurlijk voor de beren. Via Bute Inlet meren we aan op het vaste land van Canada. Dit is in handen van de oorspronkelijke bewoners: de Homalco. En zij nemen het vanaf hier dan ook over. Ze kennen dit stuk land op hun duimpje. Ze hebben hier langs de rivier verschillende uitkijktorens neergezet, zodat we de beren in hun natuurlijke omgeving kunnen observeren, zonder ze te storen.

Er komen hier twee rivieren bij elkaar. Omdat de zalmen hiernaar toe trekken, is dit een perfecte plek voor de beren om op zalm (Chum) te komen vissen. We zien de dikke zalmen vanuit de toren al langszwemmen. En niet veel later zien we in de verte al een grizzly aan komen stormen en deze vist een dik, vet exemplaar uit de rivier. Hij verdwijnt weer in het bos en ons geduld wordt weer op de proef gesteld.

En we worden hiervoor beloond. De gezonde grizzly komt aanwandelen en doet verschillende pogingen om een nieuwe zalm in zijn klauwen te krijgen. Bij de laatste poging, redelijk dicht bij onze toren, vist hij weer raak. Dit is al de tweede zalm in korte tijd. Wow!

Na het oppeuzelen van deze zalm, loopt hij de toren voorbij de hoek om. Als het veilig is, mogen ook wij de hoek om, naar de andere toren. En daar zien we hem weer een nieuwe zalm uit het water halen: nummer 3! Deze beer komt op deze manier wel aan zijn quotem van 12 zalmen per dag.

De beer wordt toch nieuwsgierig en loopt recht op de toren af. Ik sta vijf meter verderop onderaan de trap met twee gidsen en nog een man. Zo dicht bij een wilde grizzly ben ik nog nooit geweest. Oef! Maar deze grizzly is totaal niet geïnteresseerd in ons. Hij sjokt met een volle maag langs en gaat verderop staand tegen een boom zijn rug krabben. Wow!

Het is tijd om weer richting Campbell River te varen. Onderweg zien we nog twee grizzly`s bij de rivier. Deze dag is meer dan geslaagd.

De terugtocht verloopt voorspoedig. We zijn helemaal vol van onze beer ontmoeting vandaag. Morgen gaan we weer op tour, hopelijk hebben we dan weer zo`n geluk.

 

Deze grizzly tour werd mogelijk gemaakt door Oma Engel

10.09.12

Orka

Een langzame start deze ochtend. We doen wat shopping in Walmart en andere omliggende winkels.

Na het middaguur verzamelen we weer op de steiger voor de aanvang van de Orcatour. We gaan eerst per bus naar Kelsey Bay. Onze tourguide Mark is zeer gepassioneerd over de orka`s en vertelt hoe deze intelligente dieren hier eten, leven en communiceren. Ze blijven als familie altijd bij elkaar.

Vanaf Kelsey Bay varen we Johnstone Strait op en het speuren naar de orka`s kan beginnen. Via de radio krijgen we slecht en goed nieuws door. Het slechte nieuws is dat er net een hele familie richting de oceaan is gezwommen en daar nu rondzwemt. Het goede nieuws is, dat er twee broers van de familie zijn achtergebleven.

En daar zwemmen ze! Deze broers (net als de rest van de familie) eten voornamelijk vis en communiceren veel. Mark laat een hydrofoon in het water zakken, zodat we ze kunnen horen `praten`. We horen ze zelfs over de stenen op de bodem schuren. Imposante dieren.

Deze familie verblijft permanent in de Johnstone Strait (`Residents`). Andere families trekken weer weg en eten zoogdieren zoals zeeleeuwen en dolfijnen (`Transits`). Elke groep communiceert in een eigen taal.

We gaan verder Johnstone Strait in en laten de `A36-brothers` alleen. De kapitein kondigt aan: "We are looking for small waves and big attitudes", oftwel de witgestreepte dolfijnen. Gister waren we al onder de indruk van deze beestjes, kijken of ze dat kunnen overtreffen. Als we ze weer in het vizier hebben, snappen we meteen dat de tour guide en de kapitein gek zijn op hun werk, want dit kan gewoonweg niet vervelen. De dolfijnen geven toch een waardige show weg met salto`s, halve schroeven, metershoge sprongen en rare duikelingen. Ze zwemmen mee met de boot en gebruiken de golven om hun van hun meest fotogenieke kant te laten zien. Nice! De omgeving is ook nog eens prachtig.

Een mooi moment om even een turkey sandwich te nuttigen. Als er meerdere boten aan komen varen, gaan wij weer op pad, zodat het niet te druk voor de dolfijnen wordt.

Op de terugweg richting het haventje van Kelsey Bay, spotten we nog Dalls bruinvissen. Deze worden vaak voor baby orka`s aangezien, omdat ze ook zwart/wit zijn. Ze zijn echt megasnel en zwemmen eveneens met de boot mee.

Dit was wederom een prachtige dag. Om deze dieren in hun natuurlijke habitat te zien, is echt een aanrader.

Naast de orka`s hebben we inmiddels bruinvissen, zwarte en grizzly beren, otters, dikhoornschapen, sneeuwgeiten, herten, reeën, zalmen, zeeleeuwen, zeehonden, grijze en bultrugwalvissen, fretten, (grond)eekhoorns en zeearenden. Wildlife genoeg hier. Komt dat ook zien!

11.09.12

Victoria

Met een strakblauwe lucht rijden we richting de hoofdstad van Vancouver Island. We hebben zoveel goede verhalen over dit stadje gehoord, dat we het nu maar eens met eigen ogen moeten bekijken. Rond het middaguur rijden we de binnenstad binnen. En gelijk weer uit, want er leidt een mooie weg langs de kust bij Victoria. Aan de overkant ligt buurland VS.

Er staan hier mooie huizen met keurig onderhouden tuintjes. We zien onszelf al met een schommelstoel op de veranda zittend al genietend van het uitzicht. Dagdromen hoort toch ook een beetje bij (onze) vakantie(s).

Terug in het centrum parkeren we de auto bij het hotel en gaan wandelend de stad in. Via een mooie poort lopen we Chinatown binnen. Mooie ouderwetse gebouwen en gezellige rode lampionnen maken de sfeer. Via het smalste steegje van Victoria, Fan Tan Alley, komen we uit bij Market Place. De winkels in deze omgeving zijn architectonisch al de moeite waard om binnen te stappen. En laten ze nu ook nog eens mooie spullen verkopen.

We halen een lekker stuk gebak op Bastion Square en kijken naar de watervliegtuigen die hier landen en opstijgen in het haventje. Best een drukke luchthaven! Er varen hier ook schattige, kleine watertaxi`s. We stappen ook aan boord om ons naar Fisherman`s Wharf te laten varen. Aan deze pieren liggen bijzonder vormgegeven woonboten. De een heeft zijn woonboot aangekleed met allerlei tirelantijnen, de ander houdt het sober qua aankleding, maar knalt met de kleuren.

We lopen langs de boulevard langs het Empress Hotel richting het Parliament Building. Om onze sighseeing- wandeling af te sluiten, lopen we nog even naar de tuin van het BC Museum. Hier staan verschillende totempalen. Maar dan is het toch tijd om iets verkoelends te drinken in de pub Bard & Banker (voormalig bank gebouw). We raken aan de praat met de vriendelijke Canadees Ken. We proeven wat verschillende lokale biertjes op aanraden van hem en praten over zijn intiatief: de Tsunami Run.

Na we met z`n tweën heerlijk gegeten hebben, lopen we nog even terug naar het Parliament Building, om de Disney-achtige verlichting hiervan te zien. Terug naar het hotel lopen we weer via Chinatown, waar de rode lampionnetjes inmiddels ook allemaal branden. We zouden best nog wel een dag extra hier willen doorbrengen, maar morgen wacht het vaste land weer.

12.09.12

Vancouver

Vandaag gaan we weer naar het vaste land van British Columbia. De ferryterminal ligt buiten de stad. Onderweg rijden we door een landschap van weilanden en wijngaarden. Borden boven de weg geven aan dat de boot niet vol is. Niet dat we ons daar druk over maken, want we hebben gereserveerd.

We zijn één van de eersten ter plaatse en na een tijdje ontstaat er een wachtrij achter ons. Het duurt niet lang tot we vertrekken, we rijden onze auto de enorme boot op en snellen ons naar het uitzichtsdek. Het eerste gedeelte van de trip gaat langs eilandjes en met dit weer is het goed vertoeven op dek 6. Na dik anderhalf uur varen meren we alweer aan bij Tsawwassen Bay.

Allereerst rijden we naar Richmond Olympic Oval waar de schaatswedstrijden tijdens de Olympische Winterspelen van 2010 werden gereden. Inmiddels is het omgetoverd tot een sportcentrum met een fitnesscentrum, basketbalveld en ijshockey baan.

Ons hotel bevindt zich midden in het centrum, dus nadat we zijn ingecheckt, gaan we gelijk de stad in. Eerst richting Yaletown, waar oude gebouwen zijn omgetoverd tot restaurantjes. Hier komen we vanavond zeker terug. Via False Creek lopen we naar weer een Chinatown. Dit hebben we dit keer snel bekeken en vluchten naar Gastown. Weer een wijk waar oude panden een nieuw leven hebben ingeblazen gekregen. We bezoeken nog wat kunstgalerijen waar ze lokale art verkopen.

Ook hier in Vancouver hebben ze een watervliegtuigen-luchthaven. Naar het komen en gaan van de vliegtuigjes kunnen we uren kijken. Maar de zon gaat langzaam onder en we hebben wel zin in een hapje eten. We lopen terug naar het gezellige Yaletown via the Westend. Al die terrassen hier, geven de wijk een goede sfeer.

Het was een actieve dag, maar we hopen dat morgen weer te overtreffen met een geplande fietstocht.

 

13.09.12

Fietsen in Vancouver

Vandaag gaan we per fiets een ander deel van de stad bekijken. Met een stevig ontbijt achter de kiezen kunnen we de geplande fietstocht wel aan. We huren 2 fietsen, inclusief helm (want verplicht). De route begint in Stanley Park, waar vandaan we een mooi uitzicht hebben op de skyline van Vancouver.

Hier in het park hebben ze een totempalen tuin. Prachtig uitgesneden houten kunstwerken. Het fietspad vervolgt zicht langs de kust. Het is eb en de vele mossels en schelpdieren die zich hier aan de rotsen gevestigd hebben zijn daardoor goed zichtbaar. Er liggen ook de paars gekleurde zeesterren die je hier op Vancouver Island vindt. Als we een kijkje dichterbij nemen, lopen op een vloer van mossels.

Aan de andere kant van Stanley Park is een heus strand. Met zulk mooi weer als vandaag, wordt hier zeker gebruik van gemaakt. Het rondje Stanley Park is niet heel groot, dus we zijn al snel weer terug bij ons vertrekpunt. Maar we hebben de smaak te pakken en aan de fietsen inleveren denken we nog niet.

We volgen het fietspad langs het water en komen bij andere strandjes uit. We willen niet dezelfde weg fietsen, als we gister gelopen hebben, dus steken we de Burrard brug over. Op Granville Island fietsen we langs de Public Markt. Een gezellige drukte hier.

Na het zien van alle native kunst uit de omgeving, zijn we best geïnteresseerd in de tekeningen die ze verkopen. Dat zou een mooie aanwinst zijn voor bij ons thuis aan de muur. We hangen het slot om de fietsen en stappen een galerie binnen. De koop is al snel gesloten. Met een nieuwe souvenir als aanwinst in de rugzak fietsen we vrolijk verder.

We fietsen verder langs het voormalig Olympisch dorp, ons hotel en dan door de stad terug naar de fietsverhuur. Het ene moment heb je het gevoel dat je door een giga stad fietst met al het verkeer en de drukte om je heen, het volgende moment rijd je door een rustig, groen straatje wat een dorpsgevoel opwekt. Vancouver is echt een diverse stad! Strand, bergen, winkelen, groen, rust, flatgebouwen, huizen met tuin, modern, hip, historie, rijk, maar ook arm. Er lopen veel zwervers in de stad.

Na het inleveren van de fietsen, lopen we terug naar het hotel. De laatste uurtjes in Canada zijn ingegaan. We kopen de laatste souvenirs, doen nog een drankje op het terras en eten in een ouderwetse diner. Morgen gaan we naar Las Vegas. Over tegenstrijdigheden gesproken...

 

14.09.12

Las Vegas

Het is zelfs nog donker buiten als we de spullen in de auto laden. De dikke truien, sjaals en jassen hebben we nu even niet meer nodig. Met als gevolg dat onze koffers nog maar net dicht kunnen. We gaan naar Vegas!

De auto terugbrengen bij de verhuurmaatschappij gaat supersnel. Binnen 5 minuten lopen staan we al in de vertrekhal. Gisteren hebben we al ingecheckt, dus het is alleen een kwestie van koffers droppen. Nog even een laatste koffietje halen bij Tim Horton`s en wij zijn in ieder geval klaar voor take off.

Na anderhalf uur vliegen zien we de herkenbare woestijn van Nevada alweer onder ons voorbij trekken. En een uur later doemt de enorme stad zelf op.

Met een shuttlebus worden we rechtstreeks naar ons hotel gebracht. Fijn dat deze midden op de Strip ligt. Dit betekent dat we binnen no time gewapend met een volle portemonnee, korte broek en zonnebril op weg zijn naar onze eerste gokkast. De glitters, lampjes en de ringelende geluidjes nodigen namelijk zeer uit.

Maar eerst met de Deuce richting Freemont Street. Onderweg stappen we uit bij de Little White Chapel. Nog even kijken waar we 4 jaar geleden aan het altaar stonden. Verderop bezoeken we de pandjeswinkel bekend van de realityserie Pawn Stars. Nou ja, half pandjeswinkel, half souveniershop. Dat medewerker Chumlee razend populair is, zien we aan het feit dat hij op de meeste tshirts, posters, stickers, petjes en sleutelhangers staat afgebeeld. Ze komen dus nu helemaal niet meer van hem af :-) De bekendste medewerkers zijn al naar huis vandaag, maar we kunnen mooi nog even rondkijken.

Omdat Freemont street niet ver meer is, gaan we te voet verder. `s Avonds is het hier het mooist met alle neon lichten. Op de hoek kan je hier eten bij `Heart Attack Grill`. Dat had ons wel wat geleken, maar onze magen trekken die porties niet.

We kijken in het casino bij Craps, het levendigste, maar voor ons onbegrijpelijke dobbelspel. Alfred wint nog wat dollars aan de Blackjack tafel. Een leuke winst voor zo`n eerste dag in Vegas.

15.09.12

Las Vegas 2

Vandaag gaan we winkelen. In de Fashion Mall struinen we zo`n beetje alle winkels af. Al blijft het voornamelijk bij kijken in plaats van kopen. De tassen die we inmiddels hebben verzameld, dumpen we aan het einde van de middag in de hotelkamer. Vlug een hapje eten en kijken wat de avond ons brengt.

We lopen langs de discount tickets en nemen een spontane beslissing om eens een Vegas show te gaan bijwonen. Hier zijn we nog nooit eerder aan toe gekomen. En aangezien dit al de derde keer in Sin City is, wordt het wel eens hoog tijd. We gaan naar de show BeLIEve van Criss Angel in het Luxor.

We hebben geluk dat we ook nog eens een upgrade krijgen bij het toewijzen van de stoelen. Dit betekent dat we bijna vooraan zitten. Best een groot theater. In de anderhalf durende show verbazen we ons hoe vliegensvlug Criss is. Bij de wisseltrucs verschijnt hij binnen no time aan de andere kant van het podium.

Via verschillende casino's lopen we weer naar ons eigen hotel.

 

16.09.12

Las Vegas 3

Heerlijk dat we de laatste dagen van deze vakantie kunnen uitslapen. Maar is het niet echt uitrusten hier in Las Vegas. We blijven ons vergissen in de enorme afstanden. Vandaag doen we niet veel. Ik shop nog cowboy boots bij Boot Barn (en krijg een dikke knuffel van de verkoopster Flo als we de winkel inclusief aankoop verlaten). Wat andere laatste dingen worden nog geshopt en we kijken rond in verschillende casino`s.

`s Avonds eten we in het Planet Hollywood hotel en dan in de `all-you-can-eat-sfeer`: dit keer is het all you can eat pasta! Maar na 2 borden zitten wij vol. We kunnen echt niet concurreren met de groot-eters die hier rond lopen.

In Bill`s gambling hall gaan we gokken aan de Blackjack tafel. We raken aan de praat met twee Amerikaanse meiden die regelmatig hier komen voor een weekend feesten. Dat wij uit Nederland komen vinden ze helemaal geweldig. Ze vertellen hun plannen voor vanavond en wij worden er gelijk in meegesleurd. Nog even Blackjack spelen en dan op naar de Craps tafels. Dat wij het spelletje niet kennen, deert ze niets en ze ontpoppen zich als ware leermeesters: "Place your bet here, Aaiiilona!". Heel fanatiek neem ik mijn nieuwe rol als craps-speelster aan. "Roll that dice, baby!". Maar helaas geen beginnersgeluk. Met een lege portemonnee, maar met een grote glimlach pakken we laat de koffers in. Morgen weer terug naar Nederland.