Nicaragua, Costa Rica en Panama

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

Nicaragua, Costa Rica en Panama

 

Op zoek naar kleur, jungle, wilde dieren en onbewoonde eilanden. Pura Vida, niet meer en niet minder...

Route:

 

1 Amsterdam - Houston, TX (USA)

2 Houston - Managua (Nicaragua)

3 Granada

4 Granada

5 Granada - San Jose (Costa Rica)

6 San Jose - Manuel Antonio

7 Manuel Antonio

8 Manuel Antonio - Monteverde

9 Monteverde

10 Santa Elena

11 Santa Elena - Rincon de la Vieja

12 Rincon de la Vieja

13 Rincon de la Vieja - Arenal

14 Arenal

15 Arenal - San Jose

16 San Jose - Puerto Viejo

17 Puerto Viejo

18 Puerto Viejo

19 Puerto Viejo - Bocas del Toro (Panama)

20 Bocas del Toro

21 Bocas del Toro

22 Bocas del Toro - Panama City

23 Panama City - San Blas

24 San Blas

25 San Blas - Panama City

26 Panama City

27 Panama City - New York, NY (USA)

28 New York - Amsterdam

 

2012

Masaya vulkaan

Nicaragua

31.12.11

Het nieuwe jaar is nog maar een paar klokslagen verwijderd en de zomerkleding is nu al onder het stof vandaan getoverd. We zijn namelijk druk bezig om onze rugzakken te bevoorraden voor onze volgende reis. Nog maar minder dan een week! 2012 Here we come!!!

FIJNE JAARWISSELING

07.01.12

Houston: no problems at all!

Vroeg hoor die wekker om half 6! Het voelt extra vroeg dan dat het al is, doordat we gister de tassen (te) laat hebben ingepakt.

De vlucht is niet vol gelukkig, waardoor we extra ruimte kunnen pakken. Voor zover dat gaat in het vliegtuig, slapen we nog wat bij. Als we boven Groenland vliegen vergapen we ons alle sneeuw en ijsrotsen. Prachtig om te zien!

Iets na tweeën landen we op George Bush International Airport in Houston, Texas. Yihaaa! Cowboy country! We bereiden ons voor op een lange veiligheids- en douanecontrole. Maar het tegendeel is waar. Geen kip te bekennen bij de douane! Ook onze tassen verschijnen al snel op de band.

We hebben een hotel vlakbij de luchthaven geregeld en bellen met de receptie. De pick up wordt gelijk onze kant op gestuurd. De vrolijke chauffeur zit op de praatstoel en wil gelijk alles van ons weten. Maar als we uitstappen weten we meer over hem dan hij van ons.

Binnen het uur zitten we dus al op onze hotelkamer. Vanwege het tijdsverschil is het halverwege de middag, dus we willen nog wel wat doen. We regelen een taxi naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum: de Deerbrook Mall.

Zo`n middagje USA is voor ons echt een traktatie. We shoppen bij onze favowinkels en eten bij onze favo fastfoodketen: de Taco Bell. De vermoeidheid begint op een gegeven moment wel toe te slaan, dus we moeten weer een taxi zien te vinden. Dat is nog een lastige klus. Als een security man ons vermoeid ziet staan, regelt hij ter plekke via zijn radio een taxi voor ons. Dat is pas service!!

Een kwartiertje later komt de taxi voorrijden. De taxichauffeur vertelt dat het een gekkenhuis is in de stad, omdat het lokale football team, de Houston Texans , de play offs thuis hebben gewonnen. De hele binnenstad `ontploft` volgens de man. Nu begrijpen we ook waar al die taxi`s zijn gebleven...

Hoe nieuwsgierig we ook zijn naar dat feestgedruis, we gaan toch terug naar de hotelkamer. Vandaag was het een lange dag en morgen moeten we ook vroeg op. Plus dat we echt moeten uitbuiken na het eetfestijn bij Taco Bell.

Houston was echt een heerlijke middag. Geen enkel probleem te melden!

 

08.01.12

Bienvenidos a Nicaragua

De wekker gaat weer vroeg: 05.30u! We hebben goed geslapen en zijn redelijk uitgerust. Om 6 uur eten we een kleurloos, maar prima ontbijt in de lobby. Een half uur later staat onze shuttle bus alweer klaar. Binnen no time staan we weer op de luchthaven. Check-in gaat via een semi self service check in. We hebben bijna alle informatie ingevuld, als het systeem aangeeft dat er toch iemand van het personeel bijgehaald moet worden. In verband met de douaneformaliteiten in Nicaragua hebben we namelijk een uitreis bewijs nodig. Dit hebben we, dus no problemo! Onze boardingpassen kunnen worden geprint.

Door de security gaan, is een soort routine geworden: schoenen uit, laptop in een aparte bak en wat vragen beantwoorden (dit keer was het een makkelijke: "Hoe heet je?"). Dat de veiligheid nog steeds serious business is, blijkt wel weer aan het feit dat onze voorganger zijn appel in een bakje door de röntgenmachine moet doen. Haha!

Achter de douane lopen we wat rond op de luchthaven. Zo passen we alle zonnebrillen die er te vinden zijn en drinken een kop koffie bij de Starbucks. Een mooie gelegenheid om even te beeldbellen met de familie! Die techniek van tegenwoordig...!

Ook deze Continental vlucht zit niet vol. We hebben ook nu weer alle ruimte en kiezen beide voor een plaats aan het raam. Gisteren hadden we stralend weer en nu ziet het er naar uit dat het elk moment kan gaan regenen. Eenmaal in de lucht is alle bewolking al snel opgelost en vliegen we boven de Golf van Mexico. We vliegen verder over het vaste land van Mexico en Honduras en na ongeveer 3 uur zetten we de landing op de hoofdstad van Nicaragua in. Prachtige uitzichten over het meer van Managua en de omringende bergen. Alle rode daken van Managua komen steeds dichterbij.

De luchthaven is een kleintje met maar 1 landingsbaan. De douane zijn we na betaling van $10 p.p. zo door. Onze rugzakken liggen ook al op ons te wachten. Alles gaat mooi soepeltjes.

Buiten slaat de temperatuur ons om de oren. Wat een heerlijkheid die 30 graden! We regelen een taxi en stappen in bij Alfredo. Aan de bumper van zijn auto te zien, is hij zijn no-claim al lang kwijt. De airco gaat op 10, zodat we nog even kunnen voelen hoe het weer ook alweer in Nederland aanvoelde. De inhaalkunsten van Alfredo zijn af en toe bewonderingswaardig en moedig (?) te noemen en dat terwijl er niet eens zoveel verkeer op de weg is.

Op de kompas lees ik af dat we richting het noorden rijden, maar we moeten richting het zuiden. "O jee, gaan we wel goed?!". We bekijken op de achterbank alle mogelijke routes van Managua richting Granada. Toch komen we door plaatsjes die overeenkomen met de juiste route. Vreemd! Het lijkt wel of de kompas hier niet goed werkt. Zelfs de kompas op de telefoon geeft aan dat we in noordelijke richting rijden.

Zo`n taxiritje is altijd een leuke eerste kennismaking met het land. We kijken onze ogen uit. Na minder dan een uur worden we netjes voor ons knalblauwe hotel afgezet voor de afgesproken prijs. De rugzakken verdwijnen gelijk richting de kamer als we aan het inchecken zijn.

Wat een plaatje, dit hotel. Op de binnenplaats bevindt zicht een zeer uitnodigend ogend zwembad met een barretje. Onze kamer (met hemelbed) zit direct om de hoek. Nice!!

De vakantie wordt officieel ingeluid als we beiden de slippers aan de voeten schuiven. Het stadje in! Het hotel ligt op de hoek van het Parque Central. Het is hier een gezellig samenzijn met al die kraampjes, terrasjes en barretjes. De kenmerkende gele kathedraal van Granada is echt een pronkstuk tussen al die koloniale gebouwen.

We duiken een straatje in en zigzaggen door het stratennetwerk om een indruk op te doen van de stad. De eerste is: let op waar je loopt. De stoepen zijn smal en bebouwd met allerlei obstakels. De tweede: loop niet zomaar op de weg, want ook de straten zijn smal en de auto`s rijden hier gewoon door. Maar wat een kleur en wat een mooie gebouwen hier! Zo hebben we ons Centraal Amerika voorgesteld.

Om niet te hard van stapel te lopen, ploffen we neer bij de Kiosk Modesta, waar oma de scepter zwaait vanaf haar tafeltje. Hier bewaakt ze de `kassa`: contant geld onder een kleedje. Daarnaast stuurt ze door het raam de kleine keuken aan die niet groter is dan 2 m2. Het ruikt allemaal heerlijk, maar bij ons blijft het bij een drankje dit keer.

We trekken ons weer even terug op de hotelkamer. Even een verfrissende douche en de pootjes omhoog. Deze vakantie moet wel een relaxte blijven...`s Avonds dineren we in de binnentuin van een klein restaurantje.

We lopen nog wat rond en ontdekken de `restaurantstraat` van het stadje. Zoveel levendigheid hebben we tot nu toe niet gezien hier. Dat moeten we morgen maar verder inspecteren.

 

09.01.12

Mercato Municipal, Masaya vulkaan en vleermuizen

We hebben mooi wat bijgeslapen als we wakker worden. Het ontbijt roept! Lekker vers fruit met een eitje en wat toast en overheerlijke ananasjam.

De zonnebrand wordt tevoorschijn getoverd. De enige planning is een wandelroute die we uitgestippeld hebben. We beginnen te lopen richting een uitzichtspunt.

Dat uitzichtspunt ligt in de klokkentoren van een oud vervallen kerkje. Een erg smalle wenteltrap, dat absoluut geen tegenliggers duldt, leidt ons naar boven. De toren is niet eens zo heel hoog, maar het uitzicht prachtig! We staan echt oog in oog met de klokken, vandaar dus ook de waarschuwing toen we naar boven liepen om alsjeblieft niet de klokken te luiden. Alhoewel dat er juist zo verleidelijk uitziet...

Mooie daken hier en de knalgele kathedraal valt nu nog meer op. In de verte zien we het meer van Nicaragua liggen. Granada grenst aan het meer, dus we voegen deze bestemming toe aan onze wandeling. Ten noorden van de stad, ligt de enorme Mombacho vulkaan. De top kunnen we helaas niet zien, daar hangt een bewolking om heen.

We beginnen aan de afdaling en lopen verder richting nog een mooie kerk. We kunnen niet naar binnen, dus gaan richting de markt. Hier liepen we gister ook al langs, maar toen was alles dicht. Nu barst het van de mensen. Een deel van de markt is in de buitenlucht en een deel binnen. Lekker warm en druk dus.

De Mercato Municipal is fantastisch om door te lopen. Groente, fruit, vlees, vis, kaas, maar ook kookgerei, kleding en speelgoed wordt hier aan de man gebracht. De verkoopsters op de markt dragen allemaal stuk voor stuk een schort met allerlei roesjes en tierelantijnen.

Wat erg opvalt, zijn alle doorzichtige, plastic zakjes die tentoon worden gesteld. Zakjes met iets zandachtigs (hier wordt drinken van gemaakt, leren we later), zakjes met allerlei groentes (voor de soep?), zakjes met kruiden en zakjes met drinken. Grappig! De vleesmarkt is hier relatief schoner dan de markten die we in Azië zagen.

De binnenstad is niet heel groot, dus we maken even een pitstop in het hotel. Even bijkomen van de warmte. Met een nieuwe laag zonnebrand stappen we een halfuurtje later weer de stad in. We lopen een reisbureautje binnen om te kijken wat ze allemaal aanbieden. We willen graag naar één van de vulkanen die de omgeving rijk is. De beslissing wordt al snel gemaakt en de excursie geboekt. We vertrekken laat in de middag. Dus dat geeft ons nog even wat tijd.

We lopen richting het water. Pfff, wat is het warm! We proberen de hele tijd in de schaduw te lopen, maar dat lukt niet overal. Zeker langs het water niet. Er zijn mensen aan het zwemmen of aan het picknicken op het strand. We lopen door het parkje en een zwerfhond krijgt ons in het vizier. Hij blijft ons achtervolgen ondanks de strenge commando`s die we uitdelen. En dus geen eten, zoals je zou verwachten.

Richting de stad lopend volgt de hond ons nog steeds. Maar er is inmiddels nóg een viervoeter aan onze entourage toegevoegd. Daar lopen we dan, twee knalwitte toeristen door een van de armere wijken van Granada, met twee honden in ons kielzog. Wat jongens spelen honkbal op straat. Eén van hen herkent de ene hond, maar hoe hard en streng hij ook roept, de hond blijft stug achter ons aanlopen. Dat de honden niets van dat menselijke `geblaf` aantrekken, daar waren wij al achter...

We zijn weer terug op het plein en hebben de honden van ons weten af te schudden. We zijn toe aan een verfrissing. Dat gaat er wel in! Eveneens bestellen we een bittergarnituurtje, maar dan op zijn Centraal- Amerikaans o.a. met Nicaraguaanse kaas, tostados en kip. Andere optie was de `Dutch plate`geweest. Jaja, er staat hier gewoon patatje oorlog op de menukaart!

Het is inmiddels bijna tijd voor de tour, dus we lopen naar de afgesproken plaats. We zijn vandaag de enigen, dus we kunnen gelijk vertrekken. Bij het verderop gelegen plaatsje Masaya rijden we de vulkaan op. We krijgen de opdracht van onze gids Julian om de ramen open te zetten. De airco gaat uit en pas dan kunnen we aan de klim beginnen, anders trekt de auto het niet.

Boven is het niet druk. Wat wel opvalt, is de hoeveelheid politie en parkmedewerkers. De vice-president van Nicaragua is op bezoek! Om die reden is onze 'vulkaan'-gids ook nog niet beschikbaar. Tja, we staan toch echt wat lager in rang....

Daarom gaan we zelf maar het eerste uitzichtspunt beklimmen.

De vulkaan rookt behoorlijk en de wind staat zo dat we de volle laag krijgen. Dat inademen van de vulkanische gassen slaat echt op je longen. De paar bezoekers die met ons op de top staan, hebben allemaal al een vervelend kuchje opgelopen. Ook wij kuchen al snel met ze mee. Maar snel weer naar beneden.

De vice-president vond een bezoekje van 10 minuten waarschijnlijk wel voldoende. Dus onze gids Gabriel staat op ons te wachten als we weer beneden zijn. Hij vraagt of we nog een keer naar boven willen, zodat we meer uitleg kunnen krijgen. Nog steeds kuchend slaan we dat aanbod af. De groep is inmiddels uitgebreid en er gaan nog 3 stellen mee met Gabriel. Zij gaan wel naar boven. We hebben dus nog even tijd om over het randje bij de parkeerplaats te spieken. Daar staren we zo de rokende krater in.

De experts verwachten dat het niet lang meer duurt voordat er een uitbarsting zal komen. Er is een deel van de krater ingestort en dat zorgt nu voor veel druk. In 2001 is hetzelfde gebeurt en de bezoekers en parkwachters keken toen verschrikt op toen de vulkaan opeens stopte met roken, de grond begon te trillen en er plots allerlei puin op de parkeerplaats werd gespuugd. Mensen renden toen voor hun leven. Gelukkig is er niemand gewond geraakt, maar op zulke avontuurlijke excursies zit niemand te wachten. Dus als de krater stopt met roken, dan springen wij alvast in het busje.

Gabriel en de rest van de groep is weer beneden en we worden met de auto een eind verderop gedropt. Dan begint de klim naar een andere krater. Deze is niet meer actief, maar wij daarentegen zijn aan het meest actieve stuk van de excursie begonnen. Een beste klim voor zulke slecht condities als die van ons. Maar we redden het en worden beloond met een prachtig uitzicht met aan de ene kant zicht op de rokende krater en de ondergaande zon en aan de andere kant zicht op het meer, het stadje en een voorbij drijvende regenbui, inclusief regenboog.

Het pad naar beneden vergt ook behoorlijk wat concentratie. Het is stijl en je hebt weinig grip. Maar het lukt ons allen om naar het volgende 'level' te komen. We krijgen een helm op en een zaklamp mee. Het is snel donker geworden, dus dat laatste is onmisbaar. We houden halt bij een gat in de grond met de mededeling: we gaan nu de grot in, als je iets voelt trillen, kan dat kloppen want we zitten dicht op alle vulkanische activiteit. Ai! Spannend!

We zijn niet alleen, want we hebben gezelschap van zo`n honderden vleermuizen. Ze vliegen wild in het rond. Best een beetje eng... Het laatste wat ik wil is dat zo`n beest tegen me aanvliegt. Dat ook de helm onmisbaar is, blijkt later als ik een laaghangende rots niet heb gezien. De wandeling is top!

Maar we zijn er nog niet. De volgende grot waar we ingaan, heeft een erg kleine, smalle opening. Als je daar eenmaal doorheen hebt gewrongen, dan is de rest een makkie. Binnen kan je zelfs staan. Wham, weer een vleermuis die langs ons scheert.

Bij de laatste grot is er geen haar op mijn hoofd die denkt daar naar binnen te gaan. Het wemelt van de vliegende vleermuizen. Gelukkig mogen we ook helemaal niet naar binnen. Dat klinkt als muziek in m`n oren. Ook hier zoefen ze weer langs ons de grot uit. Een iemand uit de groep wordt zelfs geraakt door een uitvliegende vleermuis. Door die gebeurtenis heb ik mijn besluit genomen. Ik blijf gehurkt zitten achter wat mensen die dat soort eventuele botsingen voor me kunnen opvangen. IEKS!!!

Als klap op de vuurpijl spotten we een slang, die Alfred ook moedig nog even overneemt van de gids. Ik heb mijn portie wel gehad voor vanavond. In het licht van de volle maan rijden we weer terug naar Granada.

Zo`n verfrissende douche doet wonderen en we duiken nog even de stad in voor een koud glas bier en een warme maaltijd.

Buenas Noches!

 

10.01.12

Isletas

Bij het ontbijt verdelen we als eerste de ananas jam evenredig, zodat daar geen enkel misverstand tussen ons tweeën over kan ontstaan. Wat gaan we vandaag eens doen? Een andere stadswandeling, kayakken, paardrijden of naar de Mombacho vulkaan misschien? Hmmm, lastige keuzes.

We hakken de knoop door en kiezen wederom voor een middagtour. Dit keer naar de Las Isletas, de honderden eilandjes die in het meer van Nicaragua liggen. Bij het betalen van de tour, moeten we nog even op ons wisselgeld wachten. Hiervoor ga je niet naar het wisselkantoor of bank, maar naar de wisselman die tegenover het hotel op een stoepje zit. Deze meneer heeft stapels vol met dollars en cordobas in zijn binnenzak. Zo geregeld dus!

We gaan te voet richting de andere kant van de stad. De straten zijn hier zo bont gekleurd dat het een feest is om door te lopen. We komen uiteindelijk aan bij een oud, vervallen ziekenhuis. Ook dit weer in koloniale stijl. Maar dat vervallen zal niet lang meer duren, want ze zijn inmiddels begonnen met het renoveren. We kunnen dan ook niet aan de voorkant dichterbij komen, want hier staat bewaking en lopen we vast de werklui in de weg. Voor `Wie is de Mol?` fans misschien wel een bekende locatie (seizoen 2011).

We willen toch even binnen spieken en dat doen we om de hoek. Bij een gat in de muur, sluipen we ongezien naar binnen. Denken we... Een security man met een behoorlijk geweer om zijn nek, vertelt ons dat dit verboden terrein is. Dit keer verstaan we plotseling Spaans en druipen af met de staart tussen de benen.

Nu we toch in de buurt zijn, gaan we gelijk even naar het kantoor van de Ticabus. De Ticabus is een busmaatschappij die zowel nationale als internationale routes rijdt. Morgen gaan we hiermee naar Costa Rica en we kunnen gelijk even checken of onze reservering goed is doorgekomen. De man checkt alles in zijn computer en merkt op dat de opstapplaats niet goed in het systeem staat. Omdat de bus morgen vol zit, zou dat ongetwijfeld problemen hebben opgeleverd. Maar goed, nu kunnen ze alles nog rechtbreien en gaan wij weer met een gerustgesteld gevoel de rest van de dag in.

We zoeken een supermarktje op om wat water en wat versnaperingen voor morgen in te slaan. Op weg naar het verkoelende water van ons hotelzwembad, kunnen we de verleiding van de markt niet weerstaan. Toch nog even een ronde lopen nu we er toch langs komen. We kopen wat bananen bij 2 vrouwen en gaan dan écht voor het zwembad.

En zo komen we de siësta relaxed door. Beetje zwemmen, internetten en lezen. Om half 3 vinden we het tijd om te gaan lunchen. Dat doen we in het Garden Café op de binnenplaats. Overheerlijke sandwiches en goede fruitshakes.

Met nog maar een halve dag in Granada te gaan, kunnen we een bezoek aan de gele kathedraal niet overslaan. Er is binnen een dienst gaande (lees: de cassetterecorder speelt een bandje af en er ligt een microfoon voor de speaker), dus we maken er een snelle bezichtiging van. Hoe mooi en sprekend de kathedraal van buiten is, van binnen zien we dat niet terug helaas.

De tour naar de eilandjes is klaar voor vertrek! Wij ook, dus stappen hetzelfde busje als gisteren. De eilandjes liggen vlakbij de stad en zijn ontstaan door een uitbarsting van de vulkaan Mombacho. Tegenwoordig worden ze als warme (dure) broodjes verkocht aan de rijkeren uit Nicaragua of aan buitenlanders, die hier een huis op een privé eiland laten bouwen. En daar kunnen we ons best iets bij voorstellen, want wat een natuurpracht. Uitzicht op de Mombacho vulkaan, het meer en overal vogels en ander wildlife.

Zo zien we op een mini eiland allerlei apen rondslingeren. En nieuwsgierig dat ze zijn! Op het alleruiterste puntje van de tak, zodat ze zo dichtmogelijk bij de boot kunnen komen om ons te observeren. En wij hun natuurlijk...

Granada kent een verleden met veel piraterij. Uit die tijd stamt een klein fort wat we bezoeken. Hier zien we de zon achter de bergen zakken. Tijd om weer voet aan wal te zetten.

Eten doen we weer in Calle la Calzada waar zich allerlei restaurantjes en barretjes bevinden. Verschillende straatoptredens maakt het geheel levendiger dan dat het al is. Vuurspuwers, poppenshows en dansers wisselen elkaar af. Nadat we alle voorstellingen hebben bekeken, wordt het tijd voor bed. De tassen zijn opnieuw ingepakt. Op naar het volgende land!

 

11.01.12

Busritje

Dan heb je tenminste nog wat aan je dag, als je om 5 uur opstaat. De medewerker van de Ticabus had ons gisteren verteld dat we om 6 uur bij het kantoor moesten zijn. Maar als de taxi ons om iets voor zessen afzet, is het nog hartstikke donker binnen in het kantoor.

Dus maar wachten op de stoep en kijken wie en wat er op dit monsterlijke tijdstip nog meer wakker is. Pas een half uur later gaat de deur van het slot en de tl lampen flikkeren aan. Onze tickets worden nu definitief geprint en dan is het alleen nog maar wachten op de Ticabus zelf.

Keurig op tijd komt deze voorrijden. We zitten op de tweede rij, dus mooi voorin. We zouden dus een mooi zicht hebben op de weg, ware het niet dat er een hele wand inclusief gordijnen tussen de chauffeur en de rest van de cabine geplaatst is. We zien dus helemaal niets als we vooruit kijken.

Maar de stoelen zitten prima! En ondanks dat de airco op z`n allerhardst staat te loeien, hebben we het niet koud. Dit dankzij een Engelse medereiziger die al wat ervaring met deze busmaatschappij heeft en ons de tip gaf nog wat warmere kleding aan te trekken. Die loeiende airco schijnt een Ticabus-kenmerk te zijn.

Voor ons gevoel zijn we binnen de kortste keren bij de grens aangekomen. Dit gaat goed! De chauffeur en nog 2 medewerkers regelen voor ons de uitreisstempel van Nicaragua. Erg prettig, want het is ons niet geheel duidelijk in welk gebouw we dat überhaupt hadden moeten halen.

We brengen de tijd hier door tussen de verkopers en geldwisselaars. Na 3 kwartier ontvangen we onze paspoorten weer terug. De bus brengt ons verder naar het Costa Ricaanse gedeelte. En hier sluiten we aan in een ellenlange rij. Wachten, wachten en nog eens wachten. We doden de tijd door verhalen met onze 2 andere Europese medereizigers te delen. Als we uiteindelijk aan de beurt zijn voor een stempel, is het ook binnen de minuut klaar. Hier hebben we dus 2 uur op gewacht.

Het laatste gedeelte is ongeveer nog 5 uur rijden. Als we geluk hebben tenminste... We vermaken ons met 2 films en kunnen zelfs nog een beetje slapen. In de bergen lopen we wat vertraging op door wegwerkzaamheden en in de middag door het drukke verkeer in San Jose.

We weten dat ons hostel vlakbij de busterminal ligt, dus we gaan lopend op weg. Met de behulpzaamheid van een vriendelijke Costa Ricaanse vinden onze accomodatie voor de nacht. Wat een leuk hostel en wat een ruime kamer!

We hebben zelfs een balkon. Maar voor de rest is hier in de omgeving niet zoveel te doen. Lekker eten in het restaurant van het hotel en dan echt met de voetjes omhoog. Na deze reisdag kijken we uit naar morgen. Dan start een nieuwe fase van de vakantie!

12.01.12

Roadtrip

Pfff, de hele nacht wakker gelegen door dat verkeer direct onder ons. Dubbelglas en isolatie zou geen overbodige luxe zijn met deze ligging aan een druk kruispunt. Tel daar nog eens bij op dat de hotelbar tegenover onze kamer ligt en waar de gasten zelf de radio mogen bedienen en je kan een beetje begrijpen hoe we ons voelen nu.

Maar dat laten we nu achter ons. We gaan rijden! De auto komt redelijk op tijd (lees: Costa Ricaans half uurtje later). De agent van de verhuurmaatschappij neemt alle tijd voor ons. Na al dat verkeersgeweld van vannacht zijn we wel een beetje huiverig geworden hoe we ooit de stad moeten uitkomen, maar dankzij een goede kaart en dito uitleg zijn we redelijk snel de stad uit.

Als we de westkust bereiken, slaan we bij het plaatsje Jáco af om wat eten in de supermarkt te halen. De salsa muziek knalt hier uit de speakers. Vervolgens heerlijk picknicken op het strand! Uiteraard moeten we ook even de watertemperatuur opnemen. Dat pootjebaden smaakt naar meer, maar we hebben nog een eind te rijden.

Dus we springen onze knalblauwe Daihatsu in en volgen de kustweg verder naar het zuiden. Gelukkig is de routebeschrijving naar ons accommodatie erg gedetailleerd beschreven, anders hadden we zo dat pad voorbij gereden. De 4x4 wordt meteen getest, want wat een hobbelig en steil weggetje. Gaan we wel goed? Als we niet meer verder kunnen rijden, zien we een bordje met `Welkom Alfred & Ilona`. We hebben het gehaald!

Van een verkeersjungle in San José, zijn we nu beland in de echte jungle. Wat een verbetering! We lopen langs de `hotelkamers` naar de receptie, waar we hartelijk worden begroet door onze Nederlandse gastheren. Na een tijdje gekletst te hebben, kunnen we onze kamer voor de nacht bekijken: een tipi midden in de jungle! Supergaaf! Vanuit de tipi en ons terras hebben we uitzicht op het woud en horen de geluiden van vogels en insecten. Dit wordt een leuk verblijf!

We hebben nog een halve middag, dus rijden het steile pad weer af richting het vlakbij gelegen surfersdorpje Dominical. De golfsurfers tonen hun beste kunsten als wij genieten van een koud drankje.

Voor het donker willen we weer terug zijn in de Tipi Jungla. We eten vanavond met alle gasten en de eigenaren op het terras met een uitzicht dat volgens ons nooit kan gaan vervelen.

De duisternis valt al snel in. Het wordt een gezellige en lekkere maaltijd. In het donker worden weer hele andere beesten actief. Zo zien we een wonderlijke kever vliegen, die oranje licht afgeeft. Zodra het beestje stil zit, gaat het oranje licht uit en verschijnen er twee lichtgevende, groene puntjes op zijn hoofd. Echt, je verzint het niet.

In de tipi is geen electriciteit, dus we branden een waxine lichtje dat wel enigzins licht afgeeft, maar niet teveel insecten aantrekt. We slapen vannacht onder de klamboe. De tipi wordt niet afgesloten, zodat we morgenochtend wakker worden met zicht op de natuur.

 

13.01.12

Manuel Antonio

Best spannend, zo slapen in de jungle. De insecten nemen geen nachtrust en zoemen, kraken en sissen de hele nacht door. Het enige, beetje licht wat we zien, komt van de maan af. Maar dat maakt het tegelijkertijd ook leuk.

Na de koude douche (want geen warm water) zijn we meteen wakker. Het ontbijt wordt eveneens op het grote terras geserveerd. Een goede bodem om vandaag een wandeling op te gaan maken.

We rijden ongeveer drie kwartier en parkeren de auto iets buiten nationaal park Manuel Antonio. Als we aankomen, zijn we zeker niet de eersten en de enigen. Een deel van de wandelpaden zijn helaas afgesloten, wat betekent dat de enige route die wel begaanbaar is, moeten delen met alle andere bezoekers. En dat zijn er erg veel.

Dat we geen gids het park mee ingenomen hebben, is dan ook niet erg. Omdat er genoeg gidsen rondlopen, stellen we ons op naast de groep op als er weer een verrekijker wordt opgesteld. Zo zien we onze eerste luiaard! Die hadden we zonder gids/groep nooit zelf kunnen spotten. Toch leuk. Maar we irriteren ons wel aan de drukte en dat het hier zo massaal is. Het voelt alsof je in een dierentuin zonder hekken loopt.

Park Manuel Antonio heeft naast al die flora en fauna nog iets te bieden: een fantastisch strand. En nadat het gisteren nog bij kijken bleef, duiken we nu vol overgave het water in. Onze rugtas en handdoeken hebben we voor het gemak in een boom gehangen. Maar als we net tegen elkaar zeggen dat het water zo lekker van temperatuur is, zien we wat gespuis richting onze rugzak sluipen. Het zal toch niet waar zijn?! We gaan toch niet beroofd worden? Ja hoor, twee wasbeertjes klimmen de boom met maar 1 doel: eten. We sprinten het water uit en kunnen het misdrijf nog net voorkomen...

Met onze spullen nu op een rots vlakbij de branding lopen we weer veilig het water in. Wat genieten zo! We bekijken de vele krabbetjes op het strand en genieten van het paradijselijke strand. We lunchen in de schaduw van de bomen en zien de wasberen niet meer terug.

Als we uitgezwommen zijn, gaan we richting de uitgang. Hier spotten we nog een kolibrie die een nestje aan het maken is. Zie zelfs zonder gids/ groep spotten we dieren!

Wat is het warm in de zon! Na een lunch, drankje en wat Nederlandse lessen voor de ober, gaan we weer richting tipi`s. We zijn er bijna als we op het pad een stoet van mieren tegenkomen, die druk bezig zijn met groene blaadjes te versjouwen. Wat zijn het er veel! We blijven ze een tijd observeren, maar snakken toch echt naar een douche. Even verderop weer een mierenkolonie. Ik stop de auto om nog een keer uit te stappen, als we plotseling een wild zwijn het pad op zien lopen. Hij blijft ons aankijken om te zien wat we gaan doen. We verroeren geen vin en dan steekt hij plotseling over met in zijn kielzog twee kleine zwijntjes. En dan nog een zwijn. Wat mooi om te zien! Later vernemen we dat de zwijnen op de berg bijna uitgestorven waren, omdat er op gejaagd werd. Maar het is dus goed nieuws dat er jonkies gesignaleerd zijn!

Na het avondeten gaan we op kikkertour! Uitgerust met zaklampen en fototoestellen hopen we wat mooie exemplaren te spotten. Samen met de andere gasten lopen we het pad op van beneden naar boven. Elk blad en elke tak worden beschenen, maar helaas is het te droog voor de kikkers. Wel zien we spinnen en nachtvlinders die dan ook op een uiterste vakkundige wijze worden vastgelegd op foto. Speciale vermelding dient dan ook voor de mensen van het licht: Herma en Alfred! Dank hiervoor! :-)

Met een voldaan gevoel kruipen we `s avonds weer onder de klamboe. Kijken of we nu wat rustiger kunnen slapen. Een van de `huiskatten` heeft helaas die nacht onze tipi gebombardeerd als jachtterrein. Met succes, want hij vangt twee vleermuisjes die dan ook zo snel mogelijk onder ons bed worden opgepeuzeld. We horen de botten kraken.

 

14.01.12

Kikkertour

Nadat we gisteravond niet veel geluk hadden met de kikkertour, wordt dat vandaag ruimschoots goed gemaakt. Op het tentdoek zit in de vroege ochtend een prachtexemplaar: de Zwartgroene pijlstaartkikker. En bij het ontbijt zien we wat brutale aapjes de bananen uit het `butterfly restaurant` stelen. Zou dit geluk doorzetten op de kikkertour deel 2?

Met de laarzen aan lopen we een ander deel van het terrein op. We vinden hier al redelijk snel wat kikkers. Zo klein dat we ze zelf nooit hadden gevonden. Gelukkig heeft de gastheer Mario een oog voor deze beestjes. Zoveel kikkers en zoveel patronen... Wat zien we er veel! Ook hier komen we de mooie Zwartgroene pijlstaartkikker weer tegen, maar ook de Aardbeikikker. Alhoewel de Engelse benaming, de Blue jeans frog, toch veel leuker klinkt en beter tot de verbeelding spreekt. Het lijkt namelijk net of de rode kikker een blauwe spijkerbroek aanheeft.

We genieten vol van de wandeling langs de waterval en door het beekje. Alfred blijkt ook een prima kikkerspotter te zijn, want hij vist ze zelfs uit het water met een stokje! Na de wandeling is het tijd om de rugzakken in te pakken en achterin de auto te gooien.

De rit richting het noorden verloopt soepeltjes. We hebben een goede wegenkaart en we stoppen nog even bij een brug waaronder de joekels van krokodillen wachten op een vallende toerist...

Vandaag rijden we de bergen in richting Monteverde. Het stuk over een onverharde weg is vermoeiend rijden, maar oh wat is de omgeving hier ook weer mooi! Maar helaas rijden we dus hartstikke verkeerd! Tot zover dus die goede wegenkaart. Als we de vriendelijke tegenligger niet hadden gesproken dan waren we nu vast nog aan het rondrijden.

Op de juiste route is het uitzicht nog 10x mooier dan dat we net al hadden. Bij elke bocht willen we wel stoppen. Zie daar een regenboog in de nevel! En daar de zee! Het houdt maar niet op... Foto`s zullen meer zeggen dan een omschrijving...

Eenmaal in ons hotel in Santa Elena doen we het rustig aan. We zijn best wel moe en hebben weinig puf om nog iets te ondernemen. Het enige wat we nog wel kunnen opbrengen, is een wandeling naar het stadje voor een warme maaltijd. Dan slapen. Morgen weer een druk programma. Het lijkt wel een fulltime baan inclusief overwerk, dat reizen! Haha!

 

15.01.12

4x4: Monteverde

Voor de ochtend hebben we avontuurlijke activiteit gepland. We gaan een canopy tour doen, oftewel hangend aan de kabelbaan door het bladerdak van het oerwoud `vliegen`! Om er te kunnen komen, schakelen we de 4x4 van de auto weer in. Onmisbaar hier! We worden van de ene naar de andere kant van de auto geslingerd. We zitten af en toe bijna tegen het dak.

Als we op onze bestemming aankomen, regent het dat het giet. Oké, we bevinden ons in het nevelwoud, maar om zeiknat geregend te worden, hebben we geen zin in. De man van de canopy tour verwoordt het mooi: "Owh, it`s just one of those days...". We kunnen het gelukkig gewoon naar een ander tijdstip verzetten.

Dus we dalen de hobbelige weg weer af. Als we aankomen bij het Children`s Eternal Rain Forest is het weer droog. Goede keuze dus. Het waait wel heel hard. Gisteravond is dat al begonnen. Het loeit aan alle kanten, maar toch blijft het goed weer. Maar door de wind laten weinig dieren zich spotten. Behalve dan een witsnuitneusbeer die ligt te tukken op een tak. Die kijkt niet op of om van al die schurende bomen en krakende takken.

Na deze wandeling van 5 kilometer heuvel op en heuvel af besluiten we dat we er nog wel één aankunnen. Maar niet in dit park. Het vlakbij gelegen Monteverde Cloud Forest is nu de bestemming. Maar voordat we naar de entree lopen, bezoeken we een koffietentje waar ze buiten in de tuin nectarbakken voor kolibries hebben opgehangen. Altijd leuk om te zien! Ze zoemen en zoefen vlak naast, boven en langs ons.

Tijd om de wandelpaden op te gaan! Al bij de eerste meters weten we dat deze tocht niet meer stuk kan. Wat een natuurpracht! Het is erg rustig, het regent niet, de temperatuur is goed en we krijgen de betekenis van nevel in nevelwoud erg goed mee.

Als we toch wat mensen zien, gaat het o.a. om een overenthousiaste gids die zojuist de zeldzame vogel de quetzal heeft gespot. Hij wijst ons precies waar we hem kunnen zien zitten. Wat een mooie vogel! Hij komt nog dichterbij vliegen en even later komt zelfs het vrouwtje hem vergezellen. De gids springt bijna op van blijdschap en zucht nog eens diep. Wij zijn ook erg onder de indruk en gaan vol van het feit dat we de vogel gezien hebben weer aan de wandel.

Dat we de quetzal gezien hebben, is een bonus. Maar in het woud lopen we ook verwonderlijk rond. Bij een uitzichtspunt bevinden we ons in de nevel, maar omdat het nog steeds zo hard waait, verandert dat constant. We hebben zo nu en dan zelfs uitzicht op zee vanaf hier! Wat de wandeling ook erg leuk maakt, is de hangbrug. De brug bevindt zich boven het bladerdak. Op deze manier kunnen we zien wat voor bloemen er op de stam van de hoogste bomen bloeien.

Na 3 uur fanatiek te hebben rondgelopen, besluiten we terug te gaan naar het hotel. Even met de voetjes omhoog en alle indrukken verwerken. Als we de foto`s terug kijken op de laptop, vliegt plotseling de deur open. Zo hard waait het dus. Vanavond de deur maar extra barricaderen.

We eten vanavond in een restaurantje waar ze `tipical food` serveren, oftewel lokale gerechten.

 

16.01.12

Canoping & Santa Elena

Uitslapen vandaag! Daar waren we toch wel aan toe. En nu zijn we mooi uitgerust om de rest van de dag actief door te brengen. De gisteren overgeslagen canopy tour gaan we vandaag inhalen. Na de ruige rit de berg op weten we dat we gisteren de juiste keuze hebben gemaakt. Vandaag waait het nog steeds, maar het is droog!

We worden toevallig bij wat andere Nederlanders in een groep ingedeeld. Na wat theorie uitleg mogen we het gelukkig al snel zelf uitproberen. Na 2 ziplines hebben we onze swung al snel gevonden. De ziplines variëren in lengte van 70 tot 650 meter. Wat genieten zo tussen al dat gebladerte!

Zeker die allerlangste. Met trandende ogen van de snelheid komen we weer op een platform aan. Supergaaf! We zijn elke keer de laatsten die een platform verlaten. Helemaal niet erg, want zo spotten we wederom een quetzal. Hij komt aanvliegen met een vrucht in zijn bek. Hij landt een tak verder van het platform. Als we het aan de rest van de groep vertellen aan de overkant, geloven ze ons niet eens, haha!

Ze hebben zelfs een zipline van 1000 meter lang, maar deze is vandaag gesloten wegens onderhoud. Wat we in de plaats mogen doen, is even voelen hoe het is om als Tarzan door de bossen te slingeren aan een liaan. We springen van een platform die diepte in en schommelen vervolgens heen en weer. Ook erg leuk! Maar de zip lines blijven toch echt het allerleukst om te doen! De tijd vliegt en na anderhalf uur leveren we onze helm, handschoenen en harnas weer in.

Het Santa Elena Reserve bestaat eveneens uit een nevelwoud. Ook hier hebben we de keuze uit verschillende wandelingen. We kiezen vol goede moed en zin de langste wandeling van 4,5 kilometer. Het klinkt allemaal als makkelijke afstanden, maar ook hier verkijken we ons weer op de hoogteverschillen van de paden. Deze wandeling is nog weer een stuk intensiever dan die we gisteren in Monteverde deden. En dat op regenlaarzen! Jaja, we hebben onze schoenen verruilt voor laarzen op aanrader van andere bezoekers. Het traject wat we lopen is namelijk erg modderig. We zijn nog niet eens halverwege als we al tot onze enkels in de modder wegzakken. Hier waren we op onze eigen schoenen nooit droog uitgekomen.

De wandeling is ook hier weer mooi. Het zonnetje weet hier zelfs door het bladerdak heen te breken. Op driekwart van de wandeling beginnen we wel een beetje moe te raken. Het lijkt wel of de hele tocht al aan het klimmen zijn. Wanneer begint die daling nou?! Als we na 2,5 uur uiteindelijk de ingang weer bereikt hebben, zijn we blij! En kapot... Snel terug naar het hotel.

Het is inmiddels half 5 in de middag, dus het is ook mooi geweest voor vandaag. Voor het avondeten houden we het ook dichtbij. We gaan weer naar het restaurantje onderaan de weg met `typical food`: Sabor Tico. Dit keer zijn we niet de enigen, het zit bijna vol. Een Canadees stel uit ons hotel hebben we ook deze kant op gestuurd en zitten naast ons aan de tafel. Ze zijn vandaag aangekomen en geven ze wat tips mee voor de must sees hier in deze omgeving.

 

17.01.12

Naar de vulkaan

Rijdag vandaag! Het vriendelijke personeel van de Rustic Lodge geeft ons nog wat aanwijzingen hoe we moeten rijden. Een goede routebeschrijving is hier in Costa Rica namelijk wel noodzakelijk. Want borden, daar doen ze zo min mogelijk aan. Of ze staan maar aan één kant van de weg, zodat je achterom moet kijken of je niet toevallig een andere weg had moeten inslaan.

Ondanks de aanwijzingen die we hebben gekregen, vragen we toch nog een paar keer aan bewoners of we op de goede weg zitten. Blijkbaar is mijn Spaanse begroeting één keer zo goed uitgesproken dat de man denkt dat we Spaans spreken en er volgt een hele gedetaileerde uitleg wat we dus helaas niet kunnen verstaan (al doen we net alsof). De mensen zijn hier supervriendelijk. Een gemis dus aan onze kant dat we de taal niet beter beheersen.

Over een stuk van 30 kilometer doen we 5 kwartier. Nooit geweten dat je spierpijn kon hebben van autorijden. Maar we hebben het allebei. Dat 4x4 rijden is topsport! Maar de route is erg mooi om te rijden. Onderweg spotten we zelfs brulapen langs de kant van de weg. Ze zijn heerlijk aan het luieren! Ook zien we de vogel-met-de-mooiste-kleuren-maar-met-de-lelijkste-naam vliegen: de Motmot.

We rijden via de stad Liberia. Dit keer wel goede verkeersborden. Tenminste voor de richting zijn ze wel goed, voor de afstand niet. Voor de kruising is het nog 66 kilometer rijden, na de kruising weer 68 kilometer. Ach ja, `ongeveer` is hier goed genoeg. In het stadje eten en pinnen we weer wat voordat we van de kaart verdwijnen. Geen internet komende dagen!

We verwachten weer een hobbelige weg net als richting Santa Elena en Monteverde, maar niets is minder waar. Oké, het is niet geasfalteerd, maar het is wel redelijk vlak. We zijn er dus vanaf de Panamerican Highway binnen een half uur bij onze nieuwe accomodatie.

Ook hier in het gehucht Curubandé slapen we weer bij een Nederlands echtpaar. We worden super vriendelijk onthaald. We krijgen tips over van alles, o.a. waar we kunnen avondeten en wat de mogelijkheden zijn om te gaan wandelen in het nabijgelegen Rincon de la Vieja park. Nu we de hele middag nog hebben, krijgen we ook de tip om naar een Hot Spring te gaan. Daar hebben we wel oren naar. Met een gedetailleerde kaart rijden we een half uurtje verder.

Er is zoveel vulkanische activiteit hier in het gebied, dat ze ook natuurlijke, verwarmde zwembaden hebben. Allereerst kunnen we onszelf helemaal insmeren met warme modder. We krijgen hiervoor allebei een kwast en een pot. Van top tot teen schilderen we ons zwart. Vervolgens laten we het goedje drogen en spoelen het af onder een verkoelende douche. En dan stappen we het bad in van 40 graden! Wat een heerlijkheid... We volgen het hele proces later nog eens. Wat een relaxte middag zo! En je huid wordt er ook nog eens superzacht van.

Voor het avondeten zijn er drie opties in het dorp. We rijden er voor het gemak met de auto heen. Bij binnenkomst zien we een paar tafeltjes in het donker, een enorme dansvloer in het schemer en aan het einde een fel verlichte bar met een aantal mannen aan het bier. Stuk voor stuk staan ze ons aan te staren. Als we vragen of we iets kunnen eten, is dit geen probleem. De lampen worden aangedaan en we krijgen een tafel met uitzicht op de deur. De vriendelijke man neemt de menukaart met ons door. We kiezen allebei voor casado. Dit is een typisch lokaal gerecht met rijst, bonen, salade en vlees. En het smaakt ons prima! De rekening bestaat uit het totaalbedrag op een geel post it-plakkertje.

Eenmaal terug op het terrein van het hotel, vergapen we ons aan de flikkerende sterrenhemel. Lang geleden dat we het zo helder en duidelijk hebben kunnen zien.

 

18.01.12

Modderpotjes en apen

En vandaag hebben we weer een wandeling voor de boeg. De vulkaan Rincon de la Vieja gaan we niet beklimmen (7 uur durige wandeling) en ook die watervallen laten we achterwege (4 uur wandelen per waterval). We gaan voor de `korste` wandeling van 2,5 uur: de Las Pailas. En we besluiten het rustig aan te doen, want we hebben alle tijd vandaag. Als tip hadden we meegekregen om de Las Pailas in omgekeerde volgorde te doen. Zo lopen we in de ochtend (& koelte) langs het stuk zonder beschutting in plaats van op het warmst van de dag. Én we ontlopen op deze manier ook de overige bezoekers.

Waar we niet aan ontkomen, is de eierlucht die er af en toe hangt. Ook niet zo gek als je in vulkanisch gebied rondwandelt... We lopen langs rokende velden, rubberachtige stenen en kokende meertjes. Maar het langst staan we te kijken bij de pruttelende modderpotjes. Het geluid, de patronen en de vormen die ze aannemen, vervelen niet.

Het pad leidt ons verder het bos in, we moeten door riviertjes en ook hier zijn er weer hoogtes te overbruggen, maar deze wandeling is minder zwaar dan voorgaande dagen. We komen uit bij een waterval. Alfred ziet gelijk al iets bewegen op een boomstam die tegen de waterval aanleunt. We kunnen niet thuisbrengen wat het is. Maar gelukkig komt er toevallig een gids langslopen die vertelt dat het om een stekelvarken gaat.

We lopen iets terug als we twee Kapucijnapen in de bomen boven ons voorbij zien springen. Maar het blijken er veel meer te zijn. Net een sterrenhemel, hoe langer je kijkt, hoe meer je er ziet. En dit zijn niet de enige aapsoorten die we tegenkomen. Want als we weer met zijn tweeën lopen, spot Alfred weer apen! Dit keer zwarte brulapen. We lassen gelijk een pauze in en nemen plaats op een wortel van een enorme boom. Ook hier gaat het weer om een hele familie. De één luiert en hangt in een tak, sommigen zijn elkaar aan het uitdagen en de ander leegt zijn blaas, waardoor het net lijkt op een plaatselijke regenbuitje.

Er komt weer een gids met wat bezoekers langs. We wijzen hun op de apen en zij vertellen dat er een stuk terug een slang in de boom hangt. Dus we lopen weer terug, want dat willen we ook graag zien. De Boa Constrictor heeft zich uitgestald op een tak boven de rivier. Wat hebben we een geluk vandaag! Dit park staat qua wildlife niet eens zo heel hoog op de kaart, maar we hebben hier tot nu toe de meeste dieren gezien.

Over de hele wandeling waar je normaal zo`n 2,5 uur over doet, doen wij 4 uur. En dit keer zijn we niet eens moe. Na al die kronkelige en glibberige paden stappen we voldaan de auto weer in. We willen vanmiddag in het riviertje in het dorp gaan zwemmen.

Als ik de tas uit de auto pak en naar de hotelkamer loop, glij ik uit over wat steentjes en val met mijn hoofd op een steen. De EHBO kits worden aan alle kanten erbij gepakt. De snee in mijn kin en de schrammen op mijn been worden vakkundig ontsmet en afgeplakt. De schade valt gelukkig mee, maar voor de zekerheid maar even rustig aan doen vanmiddag. Alfred haalt wat boodschapjes bij de pulperias (een mini-mini-supermarktje) voor de lunch (bananen en yoghurt) en ik bekijk de druk kwebbelende, voorbijvliegende kanaries vanaf het terras.

Later in de middag gaan we toch nog even wat doen. Van stilzitten word ik ook gek. We rijden alsnog even naar het riviertje. Wat is het water hier mooi blauw! Alfred durft het koude water wel aan en neemt plaats in de natuurlijke jacuzzi van de waterval. Ik houd het bij een voorzichtig pootjebaden. Zo wordt het toch nog een mooie afsluiter van een mooie dag!

 

19.01.12

Arenal: vulkaan en meer

We zorgen dat we om half 9 weer in de auto zitten. Vandaag is het niet zo`n hele lange trip, maar we hebben zin om te gaan zwemmen! We zijn nog steeds moe en erg toe aan het relax-gedeelte van de vakantie.

In Liberia vullen we de tank weer aan en bij Cañas nemen we de afslag weer richting het noorden. We gaan niet de hoofdweg volgen, want op de kaart ziet dat er uit alsof dat een mega omweg is. Daarnaast schijnt deze binnendoorroute een veel mooiere te zijn.

Een hele familie neusberen op de weg! Dat vraagt om een extra stop!

We rijden namelijk langs Laguna de Arenal, het grootste (kunstmatige) meer van Costa Rica. We hebben vanaf de weg regelmatig een mooi uitzicht over het meer, waar veel windsurfers actief zijn. Uiteindelijk zien we ook de vulkaan waar het meer zijn naam aan heeft ontleent: de Arenal. De top zien we niet, want die is in een mist gehuld.

Niet veel later komen we aan in het plaatsje La Fortuna. Ons eerste hotel in Costa Rica met een zwembad! En laat het nu net helemaal betrekken... Dus nog even niet zwemmen. Wel hebben de hotelkamers een ruime veranda, waardoor we alsnog lekker buiten kunnen zitten. Eveneens hebben de hotelkamers hier een mega-schuifraam vanaf kniehoogte tot aan het plafond. Bij iedereen staat dit open, zodat dit als toegang wordt gebruikt ipv de deur zelf. Erg makkelijk!

We willen morgen graag gaan raften, maar omdat de wond op mijn kin nog aardig gevoelig is, nemen we het risico maar niet. Wat we wel gaan doen, weten we nog niet. Niet teveel in ieder geval... `s Avonds eten we in het stadje bij de Lava Lounge heerlijke wraps.

20.01.12

Waterval

We starten vandaag de dag langzaam. Er is best veel te doen in de omgeving hier, maar bij de meeste activiteiten worden we niet echt enthousiast. We besluiten daarom maar voor de makkelijkste en meest flexibele optie te gaan.

Maar eerst op zoek naar een apotheek. We worden allebei gek van de jeuk van de zandvlo-bultjes. We hadden er al een paar, maar in Rincon is het aantal rode bultjes verdrievoudigd. Uiteindelijk krijgen we een soort anti-allergie zalf mee. Nu maar hopen dat het werkt!

Bij gebrek aan betere ideeën hebben we besloten om te gaan zwemmen in een plaatselijke rivier. Het ligt zo dichtbij de stad, dat we er aan voorbij rijden, haha! We corrigeren ons snel en parkeren langs de weg. Er is hier een mooie waterval en een aantal lokale jongens slingeren via een touw de rivier in.

We nemen de `veiligere` route en lopen iets door tot we op gelijke hoogte met de rivier zijn. We lopen over de rotsen naar het water en nemen een frisse plons. Wat is het hier fijn! We proberen tegen de waterval in te zwemmen, wat door de sterke stroming uiteraard maar half lukt.

Na een tijdje laten we ons opdrogen en gaan terug naar het stadje, eten een snelle lunch in La Fortuna en settelen ons dan aan het zwembad van het hotel. Het wolkendek dat inmiddels de lucht bedekt, krijgt ons zelfs niet weg. De temperatuur blijft gelukkig goed. Onze luier vakantie is begonnen!

 

21.01.12

Keffertjes

Na het ontbijt gaan we maar gelijk rijden, het is de laatste dag dat we de auto hebben. Met de vulkaan in de achteruitkijkspiegel rijden we de bergen weer in. Een erg leuke weg om te rijden, er is veel te zien. Niet alleen de vergezichten zijn om over naar huis te schrijven, ook de dorpjes met schattige huisjes en de kwekerijen voor Nederlandse huiskamerplanten zijn het vermelden waard.

We hebben alle tijd voor de autorit, maar de lokalen kunnen niet wachten tot ze ons kunnen inhalen op de bergpas. Als we weer een verzameling auto`s achter ons hebben, parkeert Alfred de auto netjes langs de kant van de weg, zodat ze ons kunnen passeren. Wat we niet verwachten is dat de auto achter ons stopt, zodat ze de weg aan ons kunnen vragen. Aan ons?! Het gaat om vier Duitsers die allevier een wegenkaart op schoot hebben, maar geen idee hebben wáár ze rijden, laat staan of ze überhaupt wel de goede kant op rijden. Nu leidt er maar één geasfalteerde weg naar San José, dus missen kan je `m moeilijk. Ze zijn ook op zoek naar een tankstation. We rijden de route ook voor de eerste keer, we zien er tocht echt niet uit als Ticos (inwoners van Costa Rica)?? Toch bedanken ze ons vriendelijk voor ons advies met een Duits klinkende `Gracias`. Haha!

We passeren de stad San Ramón en draaien weer de Panamerican Highway op. We rijden weer op een `snelweg`. Het navigeren in San José gaat ook eigenlijk zonder moeite. Wat een opluchting.

En dan moeten we de auto inleveren. Met het afscheid nemen van de huurauto, nemen we ook afscheid van de honderden hondjes die met huid en haar hun territorium hebben verdedigd als we langs hun huis kwamen rijden. We hebben regelmatig een noodstop moeten maken, omdat er zo`n keffertje voor de auto sprong. Duidelijk onwetend dat zijn doel eerder bereikt zou zijn als hij braaf op het erf was blijven liggen. Maar we lieten ze altijd met een voldane blik achter als we weer van hun radar verdwenen. Missie geslaagd volgens de keffertjes....

Een man van het autoverhuurbedrijf is zo vriendelijk om ons naar ons hotel te brengen. Een ritje van max 10 minuten als we tenminste wisten waar het hotel staat. Het lijkt wel of we rondjes blijven rijden met al dat éénrichtingsverkeer in de stad. Na een uur vinden we uiteindelijk het hotel. De man is nog meer opgelucht dan wij zijn.

Het is zaterdagmiddag en we gaan nog even het centrum van San José in. Het is hartstikke druk in de winkelstraat. Opvallend veel schoenenwinkels hier, waar ze de complete voorraad niet in het magazijn hebben staan, maar achter de kassa of in de etalage. We lopen ook nog even door de Mercado Central met de smalle paden vol met kleine (eet)winkeltjes. Leuk! In een park bewonderen we de breakdance kunsten van de lokale jongeren. En dan via een supermarktje weer terug naar het hotel.

We hebben tussen de middag zoveel geluncht, dat we geen trek meer hebben in avondeten, dus we blijven op de kamer en bekijken tv via de laptop.

 

22.01.12

Pura Vida!

Ons busje komt keurig op tijd voorrijden. De chauffeur Ivan propt onze rugzakken bovenop de overige koffers in de kleine bagageruimte. Rijden maar!

Even buiten San José zien we een rokende vulkaan en dan rijden we de bergen in. De totale rit duurt vier uur, maar onderweg drinken we nog wat (heerlijke) koffie bij een restaurantje en zien we na drie uur rijden eindelijk de Caribische zee! We stoppen onderweg ook nog even kort bij een opvangcentrum voor luiaarden. Zoals je van de naam verwacht, zijn de beestjes niet heel erg snel en ze worden daarom regelmatig aangereden. In dit opvangcentrum krijgen ze medische verzorging, aandacht en revalidatie. Je kan hier ook als vrijwilliger aan de slag.

Ons hotel is de eerste stop en een andere passagier roept dat diegenen die hier verblijven wel heel veel geluk hebben. Wij klimmen met trots de minivan uit... Op het moment dat de chauffeur vraagt of ik iets in zijn gastenboek wil schrijven (haha!), worden de rugzakken al uit het busje gehaald en bij de receptie neergelegd. Wat een service!

Maar, oh, oh, wat is het hier inderdaad prachtig. De tuin is kleurrijk aangelegd, het zwembad nodigt uit voor een duik en het restaurant/ lounge/ bar/ lobby gedeelte zijn sfeervol ingericht. Alles met op de achtergrond de ruisende, blauwe zee. We zijn weer aan een nieuwe episode van de vakantie begonnen!

Onze kamer is ook echt prachtig, we zijn blij dat we hier wat langer verblijven. Even helemaal tot rust komen. Onze kamer is ook schitterend. Met de houten muren, plant in de douche, open ramen en het allerfijnste is toch wel de veranda. Inclusief hangmat en deckchair. Én met uitzicht op zee. Ja, we hebben echt geluk!

Na even de families weer gesproken te hebben, trekken we de zwemkleding aan en gaan richting zee. Ook hier zijn er weer hangmatten tussen de bomen opgehangen. Maar wij pakken twee bedjes in de zon. En gelijk het water in. De hoge golfen zijn heerlijk om in te zwemmen. Als de zon achter de bomen zakt, dan is het tijd voor ons om te gaan chillen op de veranda van onze kamer. De buren hebben een relaxed muziekje opstaan, Alfred hangt in de hangmat en ik kan mooi het reisverslag even bijwerken.

Zondag is het fajitas avond in Banana Azul! Onbeperkt fajitas eten, betekent feest voor ons! Daarna even het strand op om de enorme sterrenhemel te bekijken.

 

23.01.12

Bodyboarden

Het is al vroeg licht hier, toch weten we het opstaan uit te stellen tot een uur of 9. We ontbijten met een typisch Tico ontbijt: Gallo Pinto (rijst met bonen). Het smaakt niet verkeerd, maar het voelt als een warme maaltijd op de ochtend.

Het is bewolkt en dit weer hadden we eigenlijk niet besteld voor vandaag, maar voor de geplande strandwandeling naar het dorp van vanochtend komt het eigenlijk wel goed uit. Omdat we nog niet heel erg veel in de volle zon hebben gezeten, proberen we de zonuren langzaam op te bouwen.

We lopen zo`n 20 minuten lopen van ons hotel naar het dorpje Puerto Viejo de Talamanca (kortweg Puerto Viejo). Bij het dorpje in de baai, zijn de golfen iets rustiger en hier zijn beginnende surfers goed op weg om de technieken onder de knie te krijgen. Leuk om naar te kijken!

Het dorpje zelf straalt een relaxte sfeer uit. De Caribische vibe voel je hier wel en dat bijhorende ritme is zeker aan te wennen. We halen wat water en een sapje voor op de kamer en lopen terug via de weg.

De bewolking is verdwenen en de golfen lijken hoger dan gisteren. Met een bodyboard onder de arm naar Playa Negra. We krijgen heel wat zout water te verwerken deze middag. Maar het is al het harde werken waard als je eenmaal die juiste golf weet te pakken.

Aan het eind van de middag nog even ter afwisseling een luier- en snack momentje bij het zwembad. Ondanks de factor 50, gaan we licht gloeiend de avond in.

Vanavond gaan we het dorpje in om te eten. Dit keer nemen we de taxi. Om in het pikkedonker die kant op te lopen wordt afgeradenen eerlijk gezegd hebben we ook niet zo`n zin om zo`n eind te lopen. De taxi`s zijn voor ons niet echt herkenbaar, dus als we later weer terug naar het hotel willen, weten we niet waar we moeten zoeken. We vragen het bij een supermarktje en ze bellen wel even een taxi voor ons. Ook weer geregeld!

 

24.01.12

Meet the monkeys

Al die vreemde geluiden... In de verte de ruisende zee, een rare vogel vlakbij, tjippende gekko`s, rennende ratten (?) op het dak en insecten die zagen, kraken en sissen. Prima om er bij in slaap te vallen, maar als je `s nachts of `s ochtends vroeg van het een of ander wakker wordt, dan blijf je er ook naar luisteren... "Komt het dichterbij?" of "Is dit nu binnen of buiten, wat ik hoor?". Maar toch wordt je er rustig van.

Het wordt een warme dag, we merken het al bij het ontbijt. Nu geen ochtend bewolking, maar een knalblauwe lucht. We hebben geluk als we de laatste beschikbare beachcruise fietsen huren.

Uitgerust met een fles water en een camera fietsen we richting het dorp. We zien zo mooi de andere kant van het dorp, zonder al te veel te moeten lopen in deze hitte. We fietsen door en door (wel opletten voor een aantal gaten in de weg) totdat we bij het Jaguar Rescue Center komen. Twee Europese biologen hebben zich een aantal jaren geleden hier gesetteld en mensen uit het dorp bleven gewonde dieren naar ze toebrengen, vanwege hun kennis. Op die manier is het Rescue Center ontstaan. Ook hier kan je je aanmelden en meewerken als vrijwilliger. Je krijgt dan de zorg over apen, luiaards, vogels, slangen, spinnen en zelfs kikkers totdat ze er klaar voor zijn om weer terug de natuur in te gaan.

Al gelijk bij binnenkomst hangen er wat luiaarden in een boom, verderop loopt een hert en daar klimt een aap het dak op. We krijgen een rondleiding (geven ze 2x per dag in de ochtend) en we beginnen bij het apen verblijf. Ze hebben hier op dit moment alleen howlers (brulapen), die hun moeder verloren hebben. Elke middag gaan ze met de apen uit picknicken in het bos, zodat ze vrij kunnen rond spelen en klimmen en hierbij ook in contact komen met de `wilde` apen. Als de tijd rijp is, gaan ze op een dag vanzelf met de `wilde` apen mee.

Wij mogen de kooi in! Wat spannend! Al heel snel klimt er een aap in mijn nek, die op mijn haar begint te kauwen. De begeleider vertelt dat deze aap daar gek op is en zodra hij de kans krijgt (nu dus) er meteen voorgaat. Haha! Wat je bij andere dieren nooit mag doen, is hier juist wel normaal: de apen worden door de begeleiders bij hun staart opgepakt. Net als de vingers van de mens heeft de staart van een aap ook een soort vingerafdruk aan de binnenkant. Als er één voorbij wandelt, raakt Alfred zijn staart aan. De staart wordt meteen om zijn arm gekruld en hij klimt op zijn hoofd. Wat een leuke ervaring! De apen spelen en stoeien alsof er geen andere mensen bij zijn. Superleuk! Het liefst zou ik hier de hele dag wel willen rondhangen. Zeker als één van de aapjes maar in mijn nek blijft zitten en zich comfortabel maakt door zijn hoofd op de mijne te laten rusten. Maar helaas... Misschien dan toch maar een keer als vrijwilliger inschrijven...

Verder zien we nog baby luiaarden (ook weesjes), verliefde uilen, roofvogels in actie, een leguaan in de boom, verschillende vogels, giftige slangen en de kikkerkwekerij. Omdat kikkers erg bedreigd worden, zijn ze met een kwekerij begonnen. En hier zien we de Roodoogkikker! Zonder dit prachtexemplaar gezien te hebben, mogen we Costa Rica niet verlaten. Dit is dé kikker die in alle boekjes en brochures staat. En terecht, want het knalgroen, rood en oranje is inderdaad heel bijzonder.

De rondleiding duurt twee uur en is zeer leerzaam en interessant. De tijd is dan ook zo voorbij. Op de fiets het hele stuk weer terug onder de hete zon. In het stadje proberen we nogmaals Dollars te pinnen. Helaas, zonder resultaat. Dan maar in de lokale valuta en weer omwisselen bij het loket van de bank. In Costa Rica kan je zowel met Dollars als met Colones betalen. Maar je bent vaak goedkoper uit als je in Dollars betaalt, want voor de prijs in Colones berekenen ze een hoge wisselkoers.

Warm en bezweet komen we weer aan in het hotel. Nog even de dag afsluiten met zwemmen in de zee...

Op onze veranda valt de duisternis al snel in. We kunnen mee eten in het hotel, maar we kiezen er toch voor om naar Puerto Viejo zelf te gaan. Wederom met een taxi. We eten dit keer bij restaurantje Flip Flop. De taxi terug is een lokale bewoner die bijklust als taxichauffeur. Hij zit onder een boom op het kruispunt als we langslopen. Als we ja zeggen op zijn vraag of we een taxi nodig hebben, schrikt hij op. Die had hij zeker niet zien aankomen.

De rest van de avond brengen we weer door op onze veranda. De rugtassen zijn weer gepakt. Morgen naar Panama!

 

25.01.12

Panama

Jullie hebben een tijdje niets van ons gehoord, vanwege het feit dat we in Bocas in de bush bush zitten. Maar we hebben zeker niet stil gezeten! Luiaarden, snorkelen, zeesterren, die verhalen komen later. Maar hierbij eerst ons verslag hoe we in Panama verzeild zijn geraakt...

De bus die we voor vandaag geregeld hebben, zit al helemaal vol bij aankomst. De enige twee plekken zijn op een soort van klapstoelen in het gangpad. Niet heel comfortabel, maar de rit duurt gelukkig ook niet heel erg lang. Na een uur zijn we al bij de grens van Panama. We hebben nu als voordeel dat onze bagage als eerste uit de bus kunnen pakken en we dus als eerste in de rij aansluiten voor een uitreisstempel van Costa Rica.

Dat is zo gepiept. Nu moeten we te voet een (spoor)brug overlopen. De smalle en gammel ogende brug krijgt heel wat te verwerken. Niet alleen voetverkeer, maar ook enorme vrachtwagens passeren op deze manier de grens. Behalve opletten waar je je voeten neerzet met al die gaten, dus ook zeker opletten of er plots geen knoeperd van een vrachtwagen voor je neus staat.

Aan de Panama zijde zien we weinig van de douane beambte, zo klein is het luikje waardoor we onze paspoorten moeten aangeven. Bij het klikken van de stempels, worden we doorverwezen naar het volgende kantoortje. Hier staan we oog in oog met niet zo`n heel blije man. Bij hem moeten we tax betalen ($3 p.p.) en als ruil krijgen een sticker in ons paspoort geplakt. Het gaat de man allemaal niet snel genoeg en hij heeft kennelijk al zo`n slechte dag. Er volgen een paar diepe zuchten van ergenis als we niet binnen 3 seconden de portemonnee hebben gepakt. En dan betalen we ook nog niet eens gepast. "1 more dollar, chico!!".

We moeten er eigenlijk wel een beetje om lachen. Zulke grensovergangen en beambtes horen erbij. We hebben alles supersnel doorlopen, zo snel dat ons busje nog niet eens is gearriveerd. Er zijn meer mensen die met ons meereizen, maar zij staan nog steeds in de rij. Wat hebben wij geluk gehad! We zitten buiten op het bankje bij een supermarkt te wachten. En dat is een stuk relaxter dan lang in de rij staan met al je bagage.

Na een uur is het de hele groep gelukt alle benodigde stempels en stickers in de wacht te slepen. Het busje is er inmiddels ook al, dus we kunnen weer gaan. Het is nu nog zo`n uur rijden voordat we in een havenstadje zijn. De boot naar Bocas staat al te wachten op ons. Ook dit is bij het vervoer inbegrepen, dus dat is mooi makkelijk. Of we wel even een zwemvest om willen doen.

Na een half uurtje varen komen we weer aan wal. Wat ziet dit stadje er gemoedelijk uit! En onze taxichauffeur staat ook al op ons te wachten. De bagage achterin en rijden maar weer. Op een gegeven moment houdt de weg gewoon op. Geen doodlopende straat, maar we vervolgen onze weg gewoon over het strand. Net zo makkelijk.

Het is iets meer dan 20 minuten rijden naar onze accomodatie voor komende nachten. Onze kamer wordt nog schoongemaakt, dus we krijgen een rondleiding door de tuin. Er wordt hier iemand geïnterviewd door een cameraploeg. De gastvrouwe vertelt dat het om CJ Kanuha gaat, een wereldberoemde surfer. Eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar we geloven haar meteen. Een vriendelijke vent. Als we hem even later spreken, vertelt hij dat het om een interview voor ESPN ging.

Het restaurant bij het hotel is net 2 maanden geopend. We kunnen hier even weer op krachten komen door een paar koude biertjes en een warme nacho schotel. Als CJ langskomt met een surfboard onder de arm, dan lopen we toch ook maar even het strand op om hem in actie te zien. En golfsurfen kan hij zeker!

Wij houden het gewoon bij zwemmen en zoeken een stuk strand op, waar geen hond te bekennen is. Zover we kunnen zien, is er hier niemand! We dobberen de rest van de middag in zee. Zover dat kan natuurlijk met die hoge golven hier. Wel heerlijk relaxen hier.

Als we geen zon meer op ons strandje hebben, lopen we weer terug naar het strand voor het hotel. Hier bekijken we weer wat surfers in actie, maar al dat zout en zand op onze huid begint te irriteren, dus we gaan terug naar de kamer. Als Alfred zijn handdoek en shirt uithangt, valt er iets hards op de grond. Het is een krab, die het hele stuk is meegelift! Haha, dat wordt een lange wandeling terug voor het beestje.

`s Avonds eten we `monkey balls` (bitterballen) en drinken we een Panama biertje in het restaurant. Mooie gelegenheid om even wat sightseeing tips te vragen bij de Belgische gastheer. Na afloop hebben we een goede planning voor de komende dagen.

 

26.01.12

Zeesterren

We kunnen een lift krijgen de stad in van onze gastheren, omdat de kinderen naar school gebracht worden. Ideaal! We hebben ons ontbijt als lunchpakketje meegekregen en we zijn van plan het vanochtend rustig aan te doen. We drinken een kopje koffie in het haventje en lopen dan zo langzamerhand weer terug naar het parkje.

Hier vertrekt om 10 uur de bus richting Bocas del Drago aan de noordwest kant van Isla Colon. We zijn blij dat we op tijd zijn, want de bus zit bijna vol. Er is nog plek op de achterbank. Maar zolang er überhaupt nog ruimte in het busje is, kunnen er nog passagiers in. Als het gangpad ook bijna vol is, vertrekken we pas. Om na 10 meter weer te stoppen. Want daar staat ook iemand te wachten die nog mee wil. Het heeft zo z`n voor- en z`n nadelen, zo`n busroute zonder haltes. We maken in het half uur durende ritje dan ook verschillende (nood)stops. Vaak staat er een groep mensen op de weg om de bus een halt toe te roepen. Vervolgens springt er iemand de bus uit en een ander er weer op.

Helaas regent het als we de bus uitstappen. Tja, dan maar even wat drinken onder het afdakje van het plaatselijke restaurantje. De lucht klaart weer op, dus voor ons het startsein om weer verder te gaan.

Het strand wat we vandaag bezoeken, is één van de redenen geweest waarom we naar Panama wilden: Starfish Beach, oftewel Zeesterren strand. Door het lichte zand en het heldere water vallen ze hier hartstikke op. Super! Ja, we vermaken ons hier wel de komende uurtjes!

Aan het einde van de middag zijn we pas weer terug in Bocas Town. Als er een klein vliegtuigje over de daken scheert, besluiten we naar het vliegveld te lopen (2 blokken verder). Aan het begin van de landingsbaan zit gewoon een voetbalveldje! Hiervandaan kan je gewoon de landingsbaan opstappen. Prachtig, haha!

We bellen met een taxichauffeur of hij ons weer terug naar Playa Bluff kan brengen. No problemo, maar voordat we die kant oprijden, moeten we eerst nog even wat andere mensen ophalen en her en der in het dorp afzetten. Zo gaat het hier gewoon.

Tegen de tijd dat we aankomen, is het hier al donker. We zijn moe van al het genietsnut van vandaag. Heerlijk!! Morgen weer een `druk` programma.

 

27.01.12

Boottocht

We worden vanochtend afgezet op Playa Mango. We wachten op een gammele steiger tot ons bootje ons ophaalt. We hebben namelijk vandaag een privé-bootje geregeld, die ons de hele dag langs allerlei mooie plekken vaart. Op deze manier zien we toch alles wat de tours ook laten zien, maar dan in ons eigen tempo.

Netjes op tijd stappen we de boot in bij kapitein Anasario en we gaan gelijk full speed over de Caribische Zee naar Dolphin Bay. In deze baai komen dolfijnen bijeen om te paren en te baren. We hebben al snel geluk en spotten een moeder met een jong. Wat prachtig om te zien. En in de verte een mannetje. Het water is heel helder en als ze dichterbij de boot zijn, kunnen we ze zelfs onder water zien zwemmen.

Vervolgens gaan we verder het mangrovewoud in. Hij laat een plek zien waar veel zeesterren liggen. Al snel zien we ze op het koraal liggen. Apart hier zo tussen het mangrove. Om alles goed te kunnen zien, hoeven we niet eens het water in. Want het is uitstekend te zien vanuit de boot door al dat felle zonlicht en het heldere water.

Volgende stop is Cayo Coral. Hier hebben ze een restaurantje boven het water. Mooie lokatie! We drinken wat en Anasario haalt koekjes om de vissen te voeren. Wat zijn er veel! De meeste vissen komen onder het restaurant vandaan gesprint om een kruimel op te vangen.

Onze zin in snorkelen is nu wel goed aangewakkerd, dus we varen een stukje bij het restaurant vandaan. Met geleende flippers en reddingsvest (om lekker op te kunnen dobberen) springen we de boot af. Wat is het koraal hier mooi felgekleurd! Net neonverlichting. Hier vermaken we ons wel even. Onder het restaurant gaan we ook nog snorkelen. Daar zwemmen we dan zelf tussen al die grote vissen en ontelbaar veel sardientjes.

Na al dat gesnorkel weer het doolhof van de mangrove in. Heerlijk zo die wind in je gezicht als we met volle vaart door dat blauwe water jagen. We minderen vaart bij een eiland, waar we wel 5 luiaarden spotten. Zelfs de meest onmogelijke hanghoudingen, laten zij er relaxed uit zien. Vanochtend hadden we tijdens het ontbijt ook al een luiaard in de boom zien hangen, maar Luiaard-eiland overtreft dat zeker weer.

Goed voorbeeld doet volgen: wij gaan luieren op Red Frog Beach. Een fijn strand waar we in tegenstelling tot de naam, geen rode kikkers hebben gespot.

De laatste stop voor vandaag is Hospital Point. Ook weer een snorkelstek. Wat een mooie visjes hier! Het is alleen jammergenoeg hard gaan waaien, dus het wordt moeilijker de golven buiten de snorkel te houden. We klimmen in de boot om terug naar Isla Colon te gaan, maar het anker zit vast. De mannen trekken en wroeten, maar het komt niet omhoog. Dus ik weer het water in met m`n snorkel om te kijken wat er aan de hand is onderwater. Het anker is om een steen gewikkeld, maar het is gelukkig makkelijk los te krijgen. Als ik ook weer aan boord zit, kunnen we dan eindelijk weer naar vaste wal.

Weer een heerlijke dag in Bocas del Toro!

 

28.01.12

Panama Stad

De tijd gaat zo snel! We vliegen alweer verder, nu naar Panama Stad. We zijn ruim op tijd op het internationale vliegveld van Bocas del Toro. Vanochtend vertrekt er maar één vlucht. Dus we sluiten maar gewoon aan in de enige rij die er vormt als er één van de vier incheckbalies opengaat. De rij voor ons is snel weggewerkt. We moeten onze rugzakken openmaken, maar dat is meer een formaliteit dan dat er echt gecheckt wordt op de inhoud. Onze instapkaarten zijn van geplastificeerd karton, dus die kunnen mooi hergebruikt worden voor de vlucht van morgen.

Het wachten op ons vliegtuig duurt niet lang. Het komt leeg binnen, dus we kunnen direct aan boord. De vlucht zit niet vol, maar toch zijn er nog maar twee rijen vrij. We wilden het liefst aan het raam zitten, maar niet onder de vleugel/ motor, zodat we goed zicht zouden hebben, maar helaas... Of toch?! Helemaal voorin is nog een vrije vierzitter (!), net zoals in de trein. We pakken die plaatsen voor ons tweeën. Perfect!

We vertrekken dus mooi op tijd en gelijk bij het opstijgen hebben we een mooi uitzicht! We vliegen over het hoofdplaatsje Bocas Town en zien nu pas echt hoe klein het eigenlijk is. Maar ook de andere eilandjes doemen op. De prachtigste kleuren blauw, aqua en turquoise voor het zeewater, licht- en donkergroen voor de begroeiing op de eilanden en wit voor de stranden.

De binnenlanden van Panama zijn ook hartstikke groen. Na een uur komen we alweer in de omgeving van Panama Stad, hier zien we de vele, vele containerschepen geduldig voor de kust wachten om de sluizen van het kanaal binnen te mogen. De skyline van Panama Stad zelf is ook prachtig. Hoog- en laagbouw wisselen elkaar af. We zijn erg benieuwd naar deze stad.

We landen op de kleine nationale luchthaven, vlak naast het kanaal zelf. Vanaf het platform zien we rijen vol containers staan. Bagagebanden, daar doen ze hier niet aan. In de aankomsthal slaat er een deur open en de bagage wordt één voor één omhoog gehouden om vervolgens opgehaald te worden door de rechtmatige eigenaar.

Sjemig, wat is het hier warm! We springen snel een taxi met airco in om ons naar het hotel te brengen. Ons hotelletje is een schattig gebouwtje dat aan alle kanten ingeklemd is tussen hoogbouw. Erg grappig gezicht. Alsof de landeigenaar altijd het aanbod van het grote geld voor zijn grond geweigerd heeft.

Hier drinken we even een kop koffie en zitten even rustig voordat we weer op pad gaan. We nemen een taxi richting de busterminal bij dezelfde luchthaven waar we zijn aangekomen. In de taxi zit al iemand, maar wij kunnen er nog makkelijk bij...

In de busterminal is het wel even zoeken waar we heen moeten, maar naar een paar keer vragen lukt het ons dan toch om de juiste wachtruimte te vinden. Om in de wachtruimte te komen, moeten we 10 Balboa betalen (8 eurocent). En dan is het wachten en maar hopen dat we de juiste bus herkennen, want lijnnummers daar doen ze niet aan.

De bussen hier zijn oude, Amerikaanse schoolbussen waarvan de meeste prachtig versierd zijn. Lampjes, stickers, glitters, alle kleuren van de regenboog, tierelantijntjes en airbrush tekeningen. De één nog mooier dan de ander. Gaan we met zo`n bus vandaag?! Haha! Een vriendelijke man wijst ons er op dat de rij die zich langzamerhand aan het vormen is, voor de bus richting de Miraflores sluizen is. Dus we sluiten ook aan. Als de bus er is, raadt de man ons aan om voorin de bus te gaan zitten, zodat hij ons kan laten weten wanneer we eruit moeten. Wel erg handig, want wij hebben werkelijk geen idee.

Deze bus is niet zo mooi versierd als de overige die we voorbij hebben zien rijden, maar de eigenaar heeft wel al een beginnetje gemaakt door alles op het dashboard in te pakken met een soort roze en goud- achtige folie. Ook overal stickers en vlaggen van FC Barcelona. De twee persoonsbanken zijn eigenlijk driezitters, dus we proppen onszelf bij de lokalen op een bankje. De salsa muziek knalt uit de speakers, geen airco en een drukte van jewelste, want het is blijkbaar spitsuur. Nu zitten we écht in Centraal Amerika...

De man waarschuwt ons netjes op tijd en hij heeft zelfs geregeld dat we met een vrouw meekunnen lopen die toch die kant op gaat. Nou, mooier kan bijna niet. We hadden natuurlijk heel gemakkelijk een taxi kunnen nemen richting de sluizen van het Panama kanaal, maar zo`n busrit en al die vriendelijkheid wil je toch niet missen?!

Het is vandaag echt bloedheet en zijn blij als we even kunnen afkoelen in de airco van het bezoekerscentrum. De man achter de kassa, adviseert ons direct naar buiten te gaan, want er komt net een containerschip de sluis binnen. Sjemig wat is het hier druk met mensen! Het is zelfs dringen geblazen om vrij zicht op het schip te krijgen. We maken er ons niet druk om en zien vervolgens hoe het water in de sluizen op gelijk niveau wordt gebracht, zodat het schip naar de volgende sluis kan. In deze sluis wordt het water weer op lager niveau gebracht zodat het schip verder kan varen in de Pacific. Wat een precisie werk; het schip past er net tussen. Het personeel van het schip staat zelf ook op de railing te kijken en foto`s te maken.

Prachtig om te zien! In de verte zien we de volgende schepen ook alweer klaar liggen, dus we hebben grote kans er nog meer voorbij te zien komen. Maar eerst naar het bijbehorende museum. Er wordt een film getoond over de geschiedenis en over het ontstaan van het kanaal. Ook de uitbreiding van het kanaal komt aan bod. Dit zou in 2014 klaar moeten zijn. We lopen ook nog naar het museum en bekijken alle ruimtes. Dan weer naar buiten voor het volgende schip. We eten onze verlate lunch (hotdog) op het naastgelegen terras. Lunchen met een view!

De busrit terug naar de stad is net zo leuk als op de heenreis, maar niet zo druk. Betalen doe je trouwens pas bij de chauffeur bij het uitstappen. Voor ons tweeën kost dat nog geen dollar. Een niet zo dure rit dus en ook nog eens superleuk om mee te maken!

De busterminal ligt naast een shopping mall. We gaan dat maar eens bekijken. Het is zaterdag dus lekker druk. En de foodcourt hier is mega, mega groot. Nog groter dan die we in de VS hebben gezien. Na wat geslaagd geshop gaan we hier dan ook maar een vlugge hap halen. We laten ons door een taxi weer afzetten bij het park vlakbij het hotel. Het park is inmiddels vol levendigheid met voetballende jongens, verliefde stelletjes en groepen vrienden. Bij een mini supermarktje halen we wat water en overig drinken voor onze komende dagen. Want morgen gaan we de stad alweer uit!

29.01.12

Paradijs

Vroeg op! Maar hier hebben we totaal geen moeite mee dit keer. Na vlug wat toast met ananasjam (inmiddels ook al zelf aangeschaft), staat Mr. Augusto al voor het hek. De bagage wordt achterin een auto gedropt, we mogen plaatsnemen bij twee Spaanse dames en er wordt voor de rest niet veel gezegd. We nemen maar aan dat we goed gaan. Na een uur rijden, parkeren we op een verlaten parkeerplaats. Er gaat een rolluik omhoog van een lokaal cafeetje, tijd voor koffie!

Na een tijdje rijden we weer en gaan de bergen in. De hoogtemeter slaat steeds verder uit. Wat een kronkelige weg. De weg is hier gelukkig verhard, maar dan ook weer niet volledig. Elke keer als we weer de heuvel op en af gaan, is het verhard, maar op het laagste gedeelte, is er geen asfalt meer. Het lijkt alsof ze elke keer een stuk vergeten zijn, maar het zal wel te maken hebben met de regenval. Want even later rijden we een stuk voorbij, waar een deel van de weg is weggeslagen. Na anderhalf uur berg op, berg af en honderden onverwachte bochten, ben ik blij als ik de auto uitkan. Dat bruin wat er inmiddels opzit, is nu veranderd in een misselijk wit kleurtje, haha.

Vanuit de auto, gelijk de boot in. Onze bagage wordt stuk voor stuk in een plastic zak verpakt. Dat wordt weer een bumpy rit! De zwemvesten maar aan en gaan. We zitten in de boot met 3 anderen. En bumpy wordt het zeker. We hebben wind tegen en krijgen de volle laag. Maar wat genieten met deze omgeving. We passeren het ene na het andere onbewoonde eiland. Zal het volgende eiland die van ons zijn? Na ruim een uur varen, komen we aan. WOW!!!!!

Het strandje is hier witter dan wit, de zee blauwer dan blauw. Welcome to Kuanidup! We kleden ons meteen om om te gaan zwemmen, maar of we niet eerst een rondleiding willen? Nou vooruit dan maar.... De toiletten en de douches delen we met de andere gasten. Daarnaast is er een eetkamer en een bar. Tot zover de rondleiding.

De hutjes aan het strand, zijn basic, maar perfect passend voor zo`n eilandje als dit. De traditionele huisjes waar de Kuna (Indianen die hier in dit gebied wonen) in wonen, hebben dezelfde constructie. Binnen staan 2 bedden, een houten tafel en er hangt een lamp. De vloer is van zand. En we hebben een huisdier: Krispy de Krab. Hij heeft een holletje onder de bedden en wacht ons elke keer op bij het betreden van de hut.

We gaan zwemmen!! En dat is hier geen straf. Het water is zo mooi helder. Toch ook maar gelijk de snorkels ophalen. Aan de oostkant van het eiland ligt een rif op zwemafstand. Als we een rondje om het rif hebben gezwommen, gaan we een rondje om het eiland lopen. Maar dat laatste is maar kort tijdverdrijf hier.

Tijdens de lunch komen we er achter dat er nog een Nederlands stel hier verblijft. We regelen voor in de middag een tochtje naar een ander eiland met z`n vieren. Op het eiland is een dorpje gevestigd en geen enkele centimeter is hier onbenut gelaten. Heel veel hutjes met smalle paden. Op dit eiland bevindt zich eveneens het parlementsgebouw, een school en een kerkje. De Kuna regeren namelijk het gebied van de San Blas eilanden zelf. Hun bestuurders worden ook erkend door de Panamese regering. Toen we met de auto vanuit Panama naar dit gebied reden, werd er namelijk ook een paspoort controle gehouden worden en we moesten een toegang betalen. Ook om dit dorp te bezoeken moeten we als toerist een toeslag betalen. Als bewijs krijgen we een handgeschreven briefje met een stempel.

De Kuna vrouwen stallen vlug hun prachtig zelf geborduurde stukken stof uit (oftewel mola). Wat een kleurenpracht! En dan heb ik het nog niet eens over de vrouwen zelf. Ze dragen de mola op hun shirts met als rok een kleurige doek. Om hun hoofd dragen ze ook een doek. Om de polsen en enkels brede sieraden van kralen. Op hun neus hebben ze een verticale streep getekend. Prachtig!

In de hangmat onder de palmbomen doen we een tukkie of lezen een boek. Zucht, hadden we al gezegd hoe mooi het hier is?

Douchen doe je onder een klein straaltje water wat precies voldoende is om het zand en zout af te spoelen. Dan voor ons hutje zitten en wachten tot het donker wordt. Als de bel luidt, betekent het dat het avondeten klaar is. Er zijn 4 Kuna mannen die hier op het eiland wonen en ons eten bereiden en tja... wat doen ze eigenlijk nog meer hier? Ze organiseren boottochtjes en zorgen dat er vers water beschikbaar is. Op het menu staat vanavond vers gevangen krab, cassave en rijst.

De avond valt al snel in. Het is helaas bewolkt, dus er valt geen grote sterrenhemel te zien vannacht. Met het donker worden, gaan we ook maar naar bed. Er is hier weinig anders te doen.

30.01.12

Robinsons

Another day in paradise.... Wat hebben we heerlijk geslapen. Geen last van muggen, insecten of wat dan ook. Alleen maar het ruisen van de zee en de wind door de palmbomen. Om 9 uur gaan we pas uit bed. Het is ons zelfs gelukt om uit te slapen!

We ontbijten met sappige ananas en een kop koffie op het strand. Goh, hier valt best aan te wennen.

Jaja, er gebeurt wat op het eiland! Voor de kust is er een enorm zeilschip voor anker gegaan en een klein bootje komt onze kant opgevaren. De mensen brengen een bezoekje aan ons eiland, lopen rond (zo gebeurd) en maken wat foto`s. We knopen een praatje aan en het zijn Texanen. Ze willen vanavond graag op het eiland dineren. Vriendelijke mensen! Ze vertrekken niet snel daarna weer en alle rust is weer wedergekeerd.

Er zijn maar 3 hutjes bezet van de 14, dus het blijft verder rustig vandaag. We proberen ons te vermaken met `hangmat hangen`, zwemmen, snorkelen, rondje om het eiland lopen (3 minuut 35) en palmbomen tellen (87). Daarnaast observeren we de pelikaan (die we Peter dopen) die visjes vangt door elke keer een snoekduik te nemen.

In de middag gaan alle overige eiland gasten met de boot mee om ergens anders te gaan snorkelen. Wij blijven alleen achter. "Op een onbewoond ééééiland!" Het ritme van snorkelen, zwemmen, schelpen zoeken en opdrogen wordt een paar keer herhaald vanmiddag. Een eigen Expeditie Robinson. We hebben al zoveel mooie schelpen gevonden tijdens onze snorkeltochten, dat we die trots tentoonstellen voor onze hut.

De Kuna mannen van het eiland zijn terug van hun vistocht en hebben een reuzekrab gevangen. We onderbreken de zoveelste wandeling rond het eiland om even te kijken. We poseren er nog even stoer mee voor de camera en ook die commotie is weer achter de rug, haha!

Aan het einde van de middag moeten we wachten op een douche, omdat het verse water op is. Nadat het allemaal weer is bijgevuld en we zijn zo goed als fris, zien we het zeilschip weer naderen. Ze gaan voor anker tussen Kuanidup en ons buureilandje. Niet veel later pendelen ze heen en weer met een klein rubberbootje om al het gezelschap plus wat hapjes en drankjes bij ons aan strand af te leveren. Ze schuiven nieuwsgierig aan bij ons aan tafel waar we van de zonsondergang aan het genieten zijn. Het blijken niet alleen om Texanen te gaan, er zijn meer nationaliteiten aan boord. We laten ze onze hut zien en één voor één vragen ze ons hoe we in hemelsnaam bij deze plek zijn gekomen.

Ze willen ons niet te veel storen in onze vakantie, maar we vinden het allemaal veels te gezellig. En stiekem zijn we zelf ook wel een beetje nieuwsgierig over het hoe en wat van dit prachtige zeilschip. We komen er al snel achter dat het Texaanse gezin de welvarende eigenaren zijn. En de Nieuw-Zeelanders en de jongen van de Faroer Eilanden personeel. Daarnaast zijn er nog wat gasten die tijdelijk aan boord verblijven. En samen zeilen ze de hele wereld rond. Wat een leuk gezelschap!

We worden gelijk uitgenodigd om het dobbelspelletje `Left Center Right` mee te spelen. $1 p.p. is de inzet. Nog nooit gespeeld, maar we krijgen het spel snel onder de knie en doen fanatiek mee. Het bier maakt al snel plaats voor eigen gemaakte rumpunch. Na twee spelletjes hopeloos verloren te hebben, gaan de zeilers weer richting schip. We worden uitgenodigd voor een ontbijt de volgende ochtend en daar hebben we wel oren naar. Maar helaas hebben we een vroege watertaxi richting vaste land. En in de toestand waarin de meesten verkeren, zal het wel een uitslaapdagje voor ze worden.

In onze hut zijn we nog vol van de ontmoeting en de leuke avond. We kletsen er op los. Dan toch maar slapen.

 

31.01.12

Panama Stad II

Bij het ontbijt spreken we nog even de overige eilandgasten die gisteravond het feestje gemist hebben. Zij vertrekken vandaag ook, maar nemen onze boot niet. Met het bootje varen we nog even een rondje langs het schip S/Y Christopher. Iedereen is -zoals verwacht- nog in diepe rust. Dat laten we maar zo.

De vaartocht terug is minder nat dan de heenreis. We kunnen op de golven meevaren. Dat scheelt enorm! We doen er nu maar 40 minuten over. Waar we weer van boord gaan (een haven kan het niet genoemd worden), is het een drukte van jewelste. Als het goed is, komt dezelfde chauffeur ons weer ophalen. Het enige wat we kunnen doen is wachten. Een mooie gelegenheid om de kleurige klederdracht van de Kuna vrouwen nog even van dichtbij te observeren. Er valt genoeg te zien, dus voor het gevoel duurt het wachten niet lang. En dan zien we een bekende auto aankomen rijden. Er volgt veel heen en weer geloop en geregel, vervolgens worden we toch naar een andere auto gedirigeerd.

We zijn nu berekend op de misselijkmakende rit, dus we houden de aandacht erbij. En dit keer gaat het goed. Toch ben ik blij dat we weer op een rechte weg rijden. We rijden Panama Stad weer binnen en het voelt al een stuk vertrouwder. We worden helaas bij een verkeerd hotel afgezet. Om ons naar het juiste hotel te brengen, wil de chauffeur niet. Dan maar met de taxi, discussiëren heeft toch geen zin.

En dat is toch een stuk moeilijker dan we dachten. Ik spreek een vrouw aan die ook staat te wachten. Zij vertelt dat vandaag de dag is dat de lonen uitbetaald worden, dus iedereen is in de weer. Het schijnt altijd een lastige dag te zijn om een taxi te vinden. Maar de vrouw regelt uiteindelijk toch een taxi, onderhandelt over de prijs en we kunnen gaan. Wat een vriendelijke mensen hier! De taxichauffeur heeft moeite met het vinden van het juiste adres, maar trekt alle registers open om dat wel te vinden. Hij vraagt op straat, belt aan bij een huis en belt uiteindelijk het hotel. Als we op de juiste plek worden afgezet, heeft deze man wel een dikke fooi verdient, vinden wij!

Ons hotel zit vlakbij een winkelcentrum, wat voor ons makkelijk oriënteren is. De Spaanse gastheer is allervriendelijkst en geeft ons nog wat tips mee om ons een dagindeling te geven. Eerst maar even een douche en de kleding uit de rugtassen halen. Alles is klam en vochtig en kan wel een verfrissende bries gebruiken.

Daarna een snelle hap bij het winkelcentrum en dan met de taxi richting Causeway. Dit is een boulevard die 3 eilandjes met elkaar verbind. We starten op Isla Flamengo en lopen vervolgens de hele weg af. Aan de rechterkant de indrukwekkende skyline van de stad en aan de linkerkant de vrachtschepen die naar de sluizen varen. Onderweg komen we wandelaars, fietsers en skaters tegen. Volgens de Panamezen is het vandaag een koude dag, want het is bewolkt. Nou die 30 graden die de thermometer aangeeft, vinden wij zomers warm. Onze ijsjes smelten sneller dan wij kunnen eten. Haha, dat was geen goed idee.

Bij een parkje ploffen we neer in een restaurantje om wat verfrissends te drinken. We blijven hier tot de zon onder gaan en de lampjes van de reusachtige appartementgebouwen aangaan.

We houden een taxi aan. Hij weet -hopen we- waar we heen willen. Zoals eerder, zit er ook nu al een andere passagier in de taxi. Dat is hier heel normaal. Hij wordt afgezet en dan vraagt hij nogmaals waar we naar toe moeten. Weer uitleggen en op de kaart laten zien. Hij begint in het Engels te vertellen. Dat hij net 3 weken taxichauffeur is en dat hij nog regelmatig verdwaald. Hij luistert graag naar Metallica, wat sowieso hier al een bijzonderheid is, want de meesten hebben alleen maar salsa muziek opstaan. Wat een bescheiden man. Als we bij het winkelcentrum zijn, weet hij zelfs niet wat hij moet vragen voor de rit. We weten ongeveer wat het moet kosten, dus geven hem het bedrag en wensen hem succes. Wat een gezellige rit zo!

01.02.12

Casco Viejo

Makkelijk dat online inchecken 24 uur van te voren. Onze gastheer print ze netjes voor ons uit. Sjemig, morgen alweer naar Nederland! Vandaag maar het uiterste uit onze laatste vakantiedag halen.

We nemen een taxi naar de top van park Ancón. Hiervandaan heb je een prachtig uitzicht over het kanaal en de stad. Als we de stad vanuit alle hoeken hebben bekeken, lopen we de weg naar beneden. Het lijkt net of we in de jungle lopen. We spotten zelfs nog een enorm knaagdier. Bijzonder zo`n park midden in de stad.

We hadden op voorhand bedacht van het park naar de oude wijk in Panama te lopen, maar als de gelegenheid zich voordoet om een taxi te pakken (die constant toeteren als ze je in het vizier krijgen), doen we dat toch maar. We laten ons afzetten bij de vismarkt. Goede keuze, want het was anders toch nog een behoorlijk stuk lopen geweest. De ochtenddrukte hebben we ontlopen, want er is bijna niemand meer. Toch spotten we weer wat mooie en bijzonder vissoorten.

Lopend langs het water naar Casco Viejo, de oude wijk. We merken gelijk een verschil met de rest van de stad. Prachtige gebouwen met mooie ijzerwerk balkonnetjes. Je kan zien dat deze wijk ooit flink verwaarloosd is geweest, want ze zijn overal aan het renoveren of we zien vers geverfde panden. Maar zeker ook nog panden onder het mom `opknappertje`. Je kijkt je ogen hier uit. Ook hier weer een mooi uitzichtspunt. We lunchen bij een leuk tentje op het terras. Aan de overkant staat een prachtig pand te koop. We maken gelijk een indeling en plannen voor ons denkbeeldige hotelletje. Via de gratis WiFi die ze op verschillende punten in de stad hebben, zoeken we op wat dit stulpje mag kosten. Hmmm, 2 miljoen dollar. Nog even doorsparen... Een booming wijk.

Op de wandelroute bezoeken we ook nog een rijkaangeklede kathedraal. Veel goud en veel beelden binnen. We hebben zonder het zelf te weten de wijk Casco Viejo verlaten en zijn in de wijk Santa Ana binnengewandeld. Dezelfde mooie gebouwen, alleen minder goed onderhouden. We lopen hier de winkelstraat door, het ziet er allemaal zo anders uit dan thuis. Veel winkels met feestdecoraties en versieringen. Ook veel stoffenwinkels. De security staat niet bij de deuropening, maar zit op een ladder op de stoep, zodat hij de hele winkel kan overzien, haha! Op straat lopen de Kuna vrouwen in klederdracht tussen de Westers geklede hoofdstedelingen. Leuk!

We nemen de taxi weer richting hotel. Het is mooi geweest. In de tuin van het hotel nemen we nog een biertje als vakantie afsluiter. Een possum komt aangelopen, maar schrikt van onze aanwezigheid. Als het drinken op is, gaan we de tassen inpakken. Dat is redelijk snel gebeurd. Zelfs inclusief aangekochte souvenirs!