Panama

Wij zijn niet in NL

 

Wij zijn nu in

Nederland

Panama

 

 

Route:

 

1 Amsterdam - Frankfurt - Panama Stad

2 Panama-Stad > Gamboa

3 Gamboa

4 > El Valle de Anton

5 > Santa Catalina

6 Santa Catalina

7 Santa Catalina

8 > Boca Chica

9 Boca Chica

10 > Boquete

11 Boquete

12 > Bocas del Toro

13 Bocas del Toro

14 Bocas del Toro

15 > Almirante > Santiago

16 > Panama Stad

17 Panama Stad

18 Aankomst Amsterdam (via Frankfurt)

 

2017

 

 

 

 

25.12.16

Tijd om onze hobby weer eens nieuw leven in te blazen. Na 2 heerlijke vakanties in Europa, willen we toch graag weer de oceaan over. De kriebels spelen al langere tijd. Na vele bestemmingen af te hebben gestreept, vallen onze ogen op goedkope tickets naar Panama.

 

We hebben goede herinneringen aan de reis die we 5 jaar geleden o.a. door Panama maakten. Toen sloegen we het gehele binnenland over, dus er valt nog veel te ontdekken.

 

Met nog 1 druk op de knop verwijderen van boeken, slaat de twijfel toe. Is dit wat we willen?

Plots komt daar een pop-up van Lufthansa: boek nu en ontvang €25 korting. Dit moet een teken zijn. Let's do it!

 

De eerste vraagt die men stelt na het mededelen van onze volgende vakantiebestemming is: "Met jullie kleine?!". Yep! Uiteraard met onze kleine! Voor ons niet meer dan vanzelfsprekend. Als we het nu niet doen, dan weten we ook niet of het kan. Dus we doen het!

05.03.17

Op naar Panama!

Om 4 uur gaat de wekker. Oef! Die komt even veel te vroeg aan. Mini heeft vannacht lopen spoken, die voelt ook aan z'n water dat er iets staat te gebeuren. Maar bij het gerinkel van de wekker is het hij die stug doorslaapt.

Dat geeft ons even de kans om wat rustiger op te starten. De laatste dingetjes worden in de tassen gedaan voordat we ook Joe wakker maken.

 

Stipt om 5 uur komt onze bestelde taxi voorrijden. Dit is voor het eerst dat we met een taxi naar Schiphol gaan. Wat een luxe! Zodra de vriendelijke taxi-chauffeur onze koffers in de achterbak zet, gaat de huilmodus bij Joe aan. Waar gaat die man met onze spullen heen?! Ontroostbaar is hij. Lekker is dat om 5 uur zondagochtend. We duiken de auto in en hopen dat het voor ons dat het gejank veel harder klinkt dan voor alle slapende buren. Achteraf blijkt helaas van niet.

 

Nu zijn we al weken bezig met het voorbereiden van de vakantie. Al 100x hebben we verteld over exotische dieren, verschillende huisjes (hotels), mooie stranden en over vliegtuigen en vliegvelden. Alleen die taxi hebben we even niet zien aankomen dat dit een probleem zou zijn. Oeps! Als we eenmaal rijden, is de rust wedergekeerd.

 

We zijn blij als we de koffers mogen inleveren bij de check-in balie. We hebben de handen weer vrij! Wederom is het Joe die weer een traantje wegpinkt, als de koffers uit beeld verdwijnen. Waar zijn we aan begonnen?!

 

Als we eenmaal naar de gate lopen, is er geen vuiltje meer aan de lucht. Prachtig vindt hij het! Al die karretjes met bagage, knipperende lichtjes en taxiënde vliegtuigen, zijn precies volgens de boekjes!

(A Day at the Airport - Richard Scarry en Airport- Byron Barton).

 

We vliegen vandaag via Frankfurt naar Panama-Stad. De eerste vlucht duurt een uurtje ofzo. Joe wordt gelijk verwend met een snoepje, kleurboekje en - potloden. We zijn vliegensvlug in Frankfurt.

 

Vervolgens met de bus naar het enorme luchthaven gebouw. We hebben er bewust voor gekozen om met deze korte overstaptijd geen buggy aan de gate te laten komen. Die zien we wel weer in Panama. Maar oei wat een spijt krijgen we! Onze vervolgvlucht ligt in een ander gedeelte van de luchthaven en we lopen (voor ons gevoel) ki-lo-me-ters. Leuk met zo'n peuter die wilt slenteren ("nú-géén-tijhiiijd!") om vervolgens alleen maar getild te willen worden. Na 3 beveiligingscontroles, een douane, een stuk trein, wat roltrappen en 2 paar klotsende oksels rijker zijn we ein-de-lijk bij onze gate. Op tijd. Dat dan weer wel.

 

Joe stalt zijn Duplo-poppetjes uit als wij even op adem komen. Vlug nog even luier-wissel, de poppetjes weer verzamelen en dan mogen we al aan boord! Als eersten! Yes!

 

We zitten helemaal achterin het vliegtuig. Ook hier hebben we bewust voor gekozen. Dit keer pakt onze keuze wel goed uit. We zitten op een 3 zitter, in het midden, tegen de galley aan. Geen wc's (lees wachtenden naast de stoel), geen buren en lekker de ruimte om de stoelen achterover te gooien zonder dat je de geïrriteerde, hete adem van je achterburen in je nek voelt waaien.

 

Het is de eerste keer dat we met Lufthansa vliegen. Wat een service! De maaltijden zijn goed, voldoende drinken en voor de kinderen is er ook voldoende aandacht. Joe heeft alle vrijheid om rond te lopen. Van papa via de galley naar mama lopen is een leuk spelletje, zonder dat we anderen tot last zijn. Als het op een gegeven moment te lang duurt voordat hij weer achter het gordijn vandaan komt, neem ik toch maar even een kijkje. Señor staat te dansen met de stewardess!

 

We hadden van te voren geen idee hoe Joe de lange reis zou beleven, maar dat hij zich zo vermaakt, hadden we van te voren niet durven hopen. Voor ieder uur had ik iets 'nieuws' ingepakt: stickertjes, boekjes, touwtjes, autootjes, Duplo-poppetjes enz enz. Na een halve vlucht weet ik al dat ik de helft weer onaangebroken in de koffer kan gooien.

 

Het laatste uur valt hij in slaap. De landing, het wachten op de buggy aan de gate (we hebben ons lesje wel geleerd!) en het verzamelen van de koffers krijgt hij ook allemaal niet mee. Hij slaapt zelfs nog lekker door als wij de formaliteiten rond de autohuur afronden.

 

De warmte slaat ons buiten om de oren. Een vriendelijke man van de autohuur installeert het autostoeltje van Joe. Ik doe voorzichtig Joe's schoenen, sokken en trui uit. Bam! En in 1x is hij weer klaarwakker.

 

Niet erg, want we gaan rijden. Er is dat eerste korte ritje vast al veel te zien in zo'n grote stad.

Lang leve het downloaden van Google Maps-kaarten. Thuis hebben we dit al geregeld, dus de route naar het hotel midden in de stad is makkelijk genavigeerd. Joe zit met grote ogen en open mond te kijken naar alle Wow's (hijskranen) die de stad rijk is: 'Wow, mama! Wow, papa!'.

 

Ons hotel ligt op een heuvel met de parkeerplaats aan de voet. Alfred dumpt mij maar met de koffers bij de receptie van het hotel om vervolgens samen met Joe de auto te parkeren. Een goede zet, want tegen de tijd dat ik klaar ben met inchecken, komen de mannen aansjokken.

 

Met de lift naar de 18e verdieping! "En!" (eng) is Joe's eerste reactie bij het zien van het fantastische uitzicht. "Niet slecht!" beklinken wij met een ijskoud biertje uit de minibar.

 

De zon gaat langzaam onder de lichtjes springen aan. We zijn vol van adrenaline en trots dat we het gewoon gedaan hebben! We zitten nu gewoon aan de andere kant van de wereld met onze kleine globetrotter!

Als deze eerste dag een voorbode mag zijn voor de rest van de vakantie, dan kunnen we niet wachten!

 

Welkom in Panama!!

06.03.17

Jetlag

Goedemorgen jetlag! Om 3 uur springen Joe's ogen open. De mindere kant van het verre reizen. Ik laat Joe op de iPad filmpjes kijken, zodat wij nog even wat slaap kunnen vatten. Uiteindelijk valt hij gelukkig toch nog weer in slaap.

 

Na het ontbijt facetimen we met de familie om te laten weten dat we een uitstekende reis hebben gehad. Dan een rondje lopen bij het hotel en halen wat boodschappen bij een mini-market. Hier staan in de rij met een traditioneel geklede Kuna-vrouw. Mooi!

 

We verzamelen alle bende die je in 12 uur kan maken en gaan dan rijden. We zoeken toch iets meer rust om onze jetlags te kunnen verwerken.

 

We zetten koers naar het Gamboa Rainforest Resort. We rijden parallel langs het beroemde kanaal en verbazen on wederom om de enorme containerschepen. We kijken nog even bij de locks, maar zijn toe aan een verfrissende duik om de jetlag mee af te spoelen.

 

Het resort is gelukkig niet ver rijden en we zijn ook veel te vroeg voor het in te checken tijdstip, maar ze zijn heel vriendelijk en mogen toch al naar de kamer. Deze bevindt zich helemaal achteraan in de galerij. Een mooie kamer met een heerlijke XXL hangmat op het balkon. We zijn allemaal toe aan een tukje, dus doen een zalig middagdutje met z'n allen.

 

Dan vlug de zwemkleding aan en op naar het zwembad! We eten hier een patatje en plonzen er op los. Dat we niet helemaal tot de standaard doelgroep van dit resort horen, blijkt maar weer uit het feit dat er alleen maar zilvergrijze, gepensioneerde Amerikanen in de schaduw zitten. Joe brengt de gemiddelde leeftijd flink naar beneden en trekt daarnaast volop de aandacht. We worden constant aangesproken: "What a cutie!", "Wow, he sure has some swimming skills!". Erg leuk!

 

Aan het einde van de middag zijn we helemaal relaxed. We laten ons opdrogen en gaan naar een lezing over luiaards. De vrouw werkt in een opvangcentrum en heeft zo'n lieverd meegenomen. We zitten maar met 10 mensen in de zaal dus we hopen van harte dat Joe zicht een beetje gedeisd houdt. Voor zover dat gaat met een 2 jarige, lukt dat redelijk. Zodra hij de luiaard in het vizier krijgt, wil hij maar 1 ding: ' ui-aat aaiuh!'. Helaas behoort dat niet tot de opties, maar het verhaal van de vrouw is erg interessant en ze geeft tips mee voor het geval we een luiaard op de weg tegen komen.

 

We eten in de bar en de vermoeidheid begint weer toe te slaan. We weten het nog een tijdje te rekken, maar om half 8 gaat bij ons allen het lichtje uit.

 

07.03.17

Gamboa

Goedemorgen 3 uur! Daar zijn we weer! Het lukt ons weer in slaap te vallen door naar het gefluit van de vogels te luisteren.

 

Hier in het resort heb je veel verschillende activiteiten. Enorm handig als je zelf niet zo'n avonturier bent of als je met een zware jetlag te maken hebt. We regelen voor de middag een tochtje met de aerial tram. Maar eerst ontbijten!

 

De ontbijtzaal is wederom gevuld met de Zilvergrijzen. Nu ook weer hebben we constant aanspraak door Joe. Er zijn hier heel wat opa's en oma's die hun kleinkinderen missen, dat is duidelijk. Amerikanen zijn altijd wel in voor een praatje, dus dat is erg gezellig.

 

De ochtend spenderen we wederom in het zwembad. Het is stralend weer en erg warm. Veel warmer dan onze bleke winterhuidjes kunnen hebben. Dus we zwemmen dik ingesmeerd met factor 50 en onze uv-shirts. Er wordt weer heel wat afgeplonst. Dit alleen al is vakantie voor Joe: volledige aandacht van beide ouders en de hele ochtend non-stop je grootste hobby uitoefenen. Onderwater zwemmen, spetteren, onder de waterval met Alfred doorlopen en met een balletje in het peuterbadje gooien.

 

Dit is voor ons echt even perfect bijkomen voordat we echt 'actief' aan de rest van de vakantie gaan beginnen. We maken ook nu weer gretig gebruik van de mogelijkheid voor een middagslaapje. Alles om die half 8 bedtijd maar te doen rekken. We moeten het patroon zien te doorbreken.

 

Om 3 uur zijn we weer helemaal fris en fruitig voor onze tocht door het oerwoud. Om er te komen gaan we met een open busje richting het oerwoud. Een ritje van nog geen 10 minuten. We doen heel enthousiast over de kabelbaan, want we hebben geen zin om straks met een bange, huilende peuter in een bakje te zitten die al het wildlife doet vluchten.

 

We hoeven niet te wachten en kunnen zo in het bakje plaatsnemen. We gaan gelijk omhoog. Mooi om zo door de bomen door te 'vliegen'. We spotten gelijk een hele howler (brulapen) familie met veel jonkies. Prachtig! Joe vindt het best spannend en vindt het prettig om zo veilig tussen ons in te zitten met zijn kinderverrekijker. Hij doet stoer mee bij het zien van de apen: "Da! Da!" als hij er weer een paar spot.

 

We hadden heel veel van deze tocht verwacht, maar helaas zijn we binnen no time op onze eindbestemming. Helaas hebben we verder geen andere dieren meer kunnen zien.

 

Boven wacht ons nog een wandeling naar een observatietoren. We stappen over een flinke boomstronk waarvan Joe denkt dat het een krokodil is, haha! Je wilt nu niet zelf meer lopen, maar getild worden. In de observatietoren spotten we nog een mooie spin met een driedimensionaal web. Het ziet er prachtig uit. Maar Joe vindt het maar niets en herhaalt dat de hele wandeling naar boven.

 

Eenmaal bovenop het observatiedek vallen we stil van het prachtige uitzicht. Vanaf hier zien we de schepen in het Panama-kanaal varen, de rivier en een meer aan de andere kant en het bladerdak van de jungle. WOW!

 

Die spin heeft indruk gemaakt en op de weg naar beneden begraaft hij zijn gezicht in mijn nek om de spin niet nog eens te moeten aanzien. Met veel plezier springt hij weer de kabelbaan in voor de rit naar beneden. De apen zitten er nog steeds en trekken net omhoog. Ze vliegen vlak langs de bakjes. Mooi!

 

We zijn blij dat we iets ondernomen hebben, maar om nu te zeggen dat het zo'n hele fantastische trip was die we ab-so-luut niet hadden willen missen... nou dat ook weer niet.

Maar dat soort dingen weet je pas achteraf.

 

We rijden nog even met de auto het gehucht in waar dit resort zich bevindt. Het stelt niet veel voor. Er staan een paar mooie, grote huizen, een mooi laantje met aan weerszijden een wirwar van bamboe, een waarschuwingsbord voor overstekende leguanen en er is een kleine mini-markt. O ja, en er is een lokale 'bomberos' ofwel brandweer. Toch echt wel een behoorlijke attractie voor een jongetje van 2. De supervriendelijke man start gelijk de motor en laat de zwaailichten oplichten. Ja hoor, dan kan je dan even daarvoor wilde apen hebben gespot, maar dit is toch echt wel van een hoger niveau :-)

 

We settelen ons in de familie-hangmat van ons balkon en nemen de planning voor de komende dagen door. We besluiten de (gratis) nachttoer van vanavond te annuleren. We zien het niet zitten om 3 kwartier stil te moeten zitten in een bus. Deze heeft dezelfde 'fantastic'. reviews als die aerial tram, dus je geloven het wel. De hangmat is heerlijk en het uitzicht vanuit hier is echt een plaatje!

 

We eten 's avonds weer in de Monkeybar van het hotel. Helaas was er niets in het dorpje te vinden en zo'n fancy duur hotelrestaurant is echt niet wat voor ons.

 

Het lukt ons vanavond iets later te gaan slapen. Hopelijk betaalt zich dat morgenochtend weer terug.

08.03.17

El Valle de Anton

Yes! We worden 'pas' om 5 uur wakker! Twee uur 'ingelopen'!

 

Volgens Joe ontbijten we met 'toetjes' (lees: yoghurt). We voelen ons echt wel een stuk uitgeruster en zijn klaar om een nieuw deel van Panama te ontdekken. We lopen richting de hotelkamer om alle bagage op te halen en spotten onderweg toekans in de bomen. Mooi om zo midden in de natuur te zitten. Niet veel later spotten we goudhazen.

 

Met de salsamuziek op de lokale radiozender zetten we koers naar El Valle de Anton. Het is hier een totaal andere omgeving. We hebben het tropisch oerwoud verlaten en bevinden ons nu de groene bergen met de felgekleurde bloemen volop in bloei.

 

Eenmaal in El Valle halen we boodschapjes en een ijsje. Als deze verorbert is, dan rijden we door naar de Butterfly Haven, een vlindertuin. Op de parkeerplaats groeien de bananen in de bananenboom. Dat vindt Joe mega-interessant!

 

We krijgen een korte introductievideo te zien over de vlinders die hier te zien zijn. We dachten echt een leuke kinderactiviteit gevonden te hebben, maar Joe besluit dat vlinders ook 'en' (eng) zijn. Eenmaal in de tuin fladderen de meest prachtige vlinders rond, zoals de felblauwe Mariposa vlinder, maar in plaats van 'oeh's' en 'aah's' horen we alleen maar schrik-kreten voorbij komen. Zelfs de vlinder-sticker die Joe van een meneer krijgt, is eng. Haha!

 

We zeggen de vlinder-man gedag en gaan richting onze accommodatie: Kare Lodge.

Vannacht slapen we in een bungalow-tent met alles erop en eraan: badkamer, vast bed en stromend water. Maar om de rest van de middag nu voor de tent te gaan zitten, willen we niet. Dan hadden we ook voor een ander type vakantie kunnen kiezen.

 

Niet ver bij onze camping vandaan is een waterval 'Chorro las Mozas'. We besluiten om hier te wandelen en te gaan zwemmen. We hebben geen idee hoe 'bewandelbaar' de oevers van deze rivier zijn, dus besluiten de draagzak in te zetten. Dit hebben we vlak voor de vakantie via Marktplaats op de kop weten te tikken. Joe heeft hier nog nooit in gezeten, dus we zijn erg benieuwd.

 

Het idee dat hij zelf niet hoeft te lopen, bevalt hem wel. Dat valt niets tegen! Het eerste stuk is een smal pad met losse stenen, dus met Joe op de rug kan ik me rustig focussen op het pad. Later wordt de oever een stuk breder en is het makkelijker lopen. De rivier ligt in de schaduw van de overhangende bebossing. Af en toe weet er een zonnestraal tussen de takken door te glippen. Prachtig!

 

Dan komen we bij de waterval en hier laat de zon zich goed zien. Een perfecte locatie om te gaan zwemmen dus! Waterschoenen zijn hier geen overbodige luxe met die gladde stenen, maar het zwemmen is er niet minder om. Heerlijk verkoelend water. We laten ons meevoeren met de stroming en badderen in natuurlijke badjes. Fijn zo!

 

We gaan uiteten in het gemoedelijke stadje. Het is inmiddels behoorlijk afgekoeld, dus we hebben de enige sweatshirts die we bij ons hebben, maar aangetrokken. We schuiven aan bij een restaurantje met een terras dat een begroeide overkapping heeft. Menukaarten kennen ze hier niet. De man spreekt alleen Spaans en hetgeen wat we maar enigszins een beetje verstaan, bestellen we. Het wordt iets tipicales. Als drankje bestellen we een vruchtensapje, wat vers voor ons bereid wordt. Het eten wordt geserveerd en ziet er goed uit. Gelukkig smaakt het net zo als het eruit ziet. Joe smult van de gebakken zoete aardappeltjes en wij van vlees, rijst en kikkererwten met kruiden.

 

Helaas kunnen we vanavond niet voor de tent zitten, want het is hard gaan waaien. Noodgedwongen liggen we dus alweer vroeg op bed. Het was een fijn dagje vandaag!

 

09.03.17

Santa Catalina

Vannacht heeft het de hele nacht hard gewaaid. In zo'n tent hoor je natuurlijk elk geluid. De insecten zoemen de hele nacht door tot de haan en vogels het ' s ochtends van ze overneemt. We maken desondanks een goede nacht. Joe is pas om 7 uur wakker. Dit gaat de goede kant op!

 

We pakken de auto weer in, halen een ontbijt bij het bakkertje in El Valle. Vandaag gaan we verder richting het zuidwesten, naar het strand welteverstaan!

 

Om de bergen uit te komen is werkelijk een prachtige rit. We rijden door kleine dorpjes. Opvallend veel mensen staan bij bushaltes te wachten op de taxibus. Als die allemaal mee moeten, dan wordt het krap in de bus. Hoe verder we rijden, hoe beter het weer en het uitzicht wordt. We doen er een uur over om de bergen uit te rijden.

 

We gooien de tank vol en rijden de Panamericana weer op. Opvallend dat de wegen in de bergen een stuk beter zijn dan dit stuk 'snelweg'. We komen uit de rijkbegroeide en vruchtbare grond in de bergen, dit stuk is heel droog en weer verderop staat het vol suikerriet plantages.

 

We stoppen in big town Santiago voor een luier- en toiletstop. We eten wat en gaan weer zo snel mogelijk weg. Nog 2 uur voor de boeg voordat we Santa Catalina bereiken volgens Google Maps.

 

We nemen de afslag naar het zuiden een heuvelweggetje in. De mooiste kleurencombinaties komen we tegen: strakblauwe lucht, verschillende groenen van de begroeiing en de pikzwarte weg met knalgele strepen. Echt heel mooi!

 

Twee keer knipperen en we zijn het dorpje Santa Catalina al doorgereden en parkeren de auto bij onze accommodatie Cabañas Time Out. We worden begroet door twee coole Italiaanse surfdudes die hier blijkbaar werken.

 

We hadden gehoopt een verfrissende duik in het zwembad te kunnen nemen na de autorit, maar helaas is de dag ervoor de pomp kapot gegaan en het water ziet er groen en troebel uit. We mogen als troost wel al eerder in onze cabaña. Dat is geen straf. We hebben een fijne veranda met hangmat en relaxstoelen. We doen het rustig aan en besluiten toch maar voor die duik te gaan, maar dan in zee.

 

We rijden naar Estrella Beach, 5 minuten verderop. We parkeren de auto als we niet verder meer kunnen en gaan te voet verder. Al wadend komen we aan op het prachtige, brede, zwarte strand.

 

Het strand is bijna verlaten op wat surfers na. Top! Het is eb en van echt zwemmen komt het niet, maar alleen al fijn om even te spelen in het lage water.

 

In het hotelletje aan het strand informeer ik naar surflessen en weet niet hoe snel ik me moet inschrijven als blijkt dat de volgende ochtend nog plek is voor een privé-lesje. Dat staat al een tijdje op mijn Bucket-list. Ik heb er nu al zin in! Op het strand observeer ik alvast de kunsten van de andere surfers.

 

Het is al in de na-middag en gelukkig niet heel heet meer, maar de zon is nog erg fel. Er hangt helemaal een 'waas' over de zee. Prachtig gezicht!

 

De zonsondergang bekijken we vanaf de heuvel bij ons hotel. De lucht kleurt fel oranje. BAM! De rust wordt verstoord als er verderop een kokosnoot uit een boom knalt. Die les hebben we 5 jaar eerder op San Blas al geleerd: ga nooit onder een met kokosnoten behangen palmboom staan.

 

We eten in het stadje aan het strand bij Pinguinos. We zitten hier heerlijk te dineren. Na een kleine after-diner wandeling door het hoofdstraatje van Santa Catalina weten we al snel dat het hier niet heel erg veel voorsteld. We hadden een wat redelijk toeristisch surferswalhalla verwacht, maar het is rustig. Veel restaurantjes zijn nog heel lokaal of hebben zich aan een 'exotische' pizza-menukaart gewaagd. Voor de rest zijn er duikscholen en wat hostels. Dit heeft absoluut zijn charme. Hoe zal het er hier over 10 jaar uitzien?

10.03.17

Surf's up dude!

Om stipt half 9 meld ik me bij surfleraar Rocco voor mijn privé-les golfsurfen. Deze doorgewinterde golfsurfer met blauwe sunblock op zijn wangen laat me eerst op het droge oefenen. Ik probeer zijn aanwijzingen tot in de detail op te volgen, zodat ik snel het water in mag.

 

Yes, daar gaan we dan! Het is eerst een kwestie van goed leren opstaan. Met hier en daar een wipe-out krijg ik heel wat zout water te verwerken binnen korte tijd. Ik begrijp steeds beter waarom ik elke keer val. Dan ben ik klaar om zelf te peddelen, zodat ik 'voel' wanneer het goede moment is om op te staan. Met de eerste keer zelf peddelen, gaat het gelijk goed! Whoohooo! Zo voelt het dus. En dat wil ik vaker. Voor zover mijn gebootcampte conditie het toelaat, sprint ik weer tegen te golven in om een volgende golf te pakken. Het gaat al een stuk beter, maar blijft moeilijk.

 

Als mijn tijd om is, moet ik echt even op adem komen op het strand. Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb! Blijven oefenen, zegt Rocco! Ik volg dat advies van harte op en huur een surfboard voor de rest van de dag. Alfred en Joe hebben we de hele les lopen observeren en Alfred wil ook wel een poging wagen. Dus hij mag nu eerst het water in. Ik probeer hem heel stoer nog wat aanwijzigingen mee te geven als ervaren beginner, maar Alfred doet dingen nou eenmaal graag op zijn eigen manier. Hij loopt het water in, wacht op een goede golf, springt op en... gaat gewoon! Ja hoor!

 

We wisselen het golfsurfen omstebeurten af. Het is inmiddels bloedje en bloedje heet en op het strand zitten is onmogelijk geworden. Dat je van zwart strand heel zwart wordt, daar waren we gisteren al achter gekomen, maar dat zwart zand ook nog eens 10x heter wordt dan wit zand, daar komen we met de harde hand achter. De eerste 5 stappen gaat dan nog enigszins, maar dan brandt vervolgens het fel onder je voeten vandaan. Letterlijk. Bij 1 poging (slippers vergeten) spring ik van ellende op mijn knieën, omdat de blaren op mijn tenen staan. Met rode dikke gezwollen tenen spring ik vervolgens maar als te graag het water in.

 

Niet gek dus dat we bij surfcamp Oasis een plekje in de schaduw van een aantal kokosnootloze palmbomen zoeken om te bivakeren. Joe's slippers gaan de hele dag niet meer uit en die van mij wijken de rest van de dag niet meer van mijn zijde. Eerst maar eens eelt kweken.

 

Joe vermaakt zich uitstekend in het zwarte zand trouwens. In plaats van schelpen verzamelt hij hier baby-kokosnoten en palmtakjes in zijn emmer. Hij vindt het heerlijk hier en is bedekt met het fijne, zwarte zand. We weten dat het tijd is om naar huis te gaan als ook zijn gezicht pikzwart is.

 

De hele dag is het best druk op en rond Oasis surfcamp. Alle surfboards zijn verhuurd, alle schaduwplekjes zijn bezet en we moeten zelfs even wachten op onze lunch, maar het voelt alsof we alleen op het strand zijn. Zo heerlijk!

 

We zitten helemaal in de relaxte surf vibe en chillen op de veranda van ons huisje. Al het zand schudden en douchen we van ons af. Ik spot vanuit de douche zelfs kolibries voor het raam! Fijn zo'n tropische uitzicht!

 

Dichtbij Santa Catalina ligt het eiland Coiba. Het schijnt echt prachtig te zijn om hier te gaan duiken en snorkelen. Maar de lange boottocht (1,5 uur enkele reis) ernaar toe, daar zien we toch tegen op met hem. Dus we plannen nog gewoon een surf/stranddag voor morgen.

 

We gaan uiteten aan het einde van de straat bij pizzeria Jammin'. De pizza's zijn lekker en de bediening supervriendelijk. Joe laat trots zijn inmiddels geadopteerde baby-kokosnoten aan het leuke meisje zien en snoept van onze pizza's mee.

Het is vanavond superhelder en we zien de maan en duizenden sterren. Zelfs Joe is onder de indruk.

 

Eenmaal bij het huisje aangekomen, horen we een getik tegen onze schuifpui. Wat is hier nu weer aan de hand?? We schijnen bij met onze zaklampen en het blijkt dat we bezoek hebben van tientallen hermietkreeftjes. Ze lopen een rondje op het terras langs de muur en zo tegen de schuifpui aan. Tik! Tik! Wat leuk! We proberen ze weer terug de tuin in te loodsen. Dat lukt met mate. Dus we vangen de meeste op in een doosje en laten ze verderop weer vrij.

Hopelijk op de goede weg, zodat vannacht niet weer aan de pui geklopt wordt.

 

11.03.17

Beach Life

We ontbijten met het door onszelf bij elkaar gescharrelde ontbijtje. Fijn dat we hier een eigen koelkastje tot onze beschikking hebben.

 

We rijden weer naar Estrella Beach. Dit keer huren we het surfboard maar voor 4 uurtjes. We zitten inmiddels onder de schrammen en blauwe plekken en hebben mega spierpijn van al het gepeddel de dag ervoor. Dus we verwachten niet het einde van onze stranddag al surfend te redden in deze fysieke toestand.

 

Joe heeft zijn plekje in de schaduw weer gevonden met zijn baby-kokosnoten. Alfred en ik wisselen elkaar weer surfend af. Rond 12 uur zijn we op. De wonden worden steeds gevoeliger en de spieren slapper. Hard werken dat golfsurfen!

 

We gaan een hapje eten bij het iets verderop gelegen Mama Inez. Vanaf het overdekte terras heb je een prachtig mooi uitzicht over Estrella Beach.

 

We doen een welverdiend middagdutje in onze cabaña. Daarna chillen we in de schaduw van het terras. Vandaag is het weer een enorm warme dag. Ons terras ligt in de schaduw van een enorme boom. Het blijkt een mango-boom te zijn. Geen idee dat die zo groot konden worden. Joe verzamelt alle gevallen mini mango's en stopt ze in een pan met water. Hij vermaakt zich er uitstekend mee.

 

We lopen met z'n drietjes naar het strand bij onze accommodatie. We komen uit om een steenstrand en lopen verder. We komen alleen weer hermietkreeftjes tegen. Voor de rest is het overal zo rustig en stil.

 

We gaan vanavond weer uiteten in het stadje en eindigen dit keer in een lokaal eettentje waar het voor de verandering wel erg druk is! Er is geen plek meer, maar een aardige Duitse en een vriendelijke Pool schuiven op, zodat we bij hun aan tafel kunnen zitten. Wat gezellig! We raken uiteraard aan de praat en de tijd vliegt voorbij. Joe speelt met zijn graafautootje met het grind onder de tafel. Het eten laat op zich wachten met deze drukte, maar de koele drankjes worden non-stop geserveerd en het gezelschap is erg prettig. Als uiteindelijk de kip op tafel komt, smaakt deze ook nog eens voortreffelijk. Wat een lekker ontspannen dagje weer!

12.03.17

Boca Chica

Vandaag zijn we op tijd wakker. We reizen vandaag weer verder en het lukt ons om 8 uur al in de auto te zitten. We hebben een 3,5 urige autorit voor de boeg naar Boca Chica.

 

Net als onze rit van El Valle naar Santa Catalina, zien we ook nu weer in de dorpjes veel mensen bij de bushalte wachten. Ook zijn er in dit gebied opvallend veel mensen te paard op de weg te vinden. In het eerste stuk zien we dan ook veel van de omgeving alvorens we weer de rode draad de hoofdsnelweg van Panama opdraaien: de Panamericana. Zelfs ondanks dat ze aan de weg aan het werken zijn, is het prettig rijden hier.

 

Eenmaal in Boca Chica vragen we ons af waar we de auto voor een paar dagen kunnen parkeren. Alfred vraagt het een paar mannetjes in het haventje en die beginnen te lachen en wijzen naar de berm. Aha! De oplossing is soms simpeler dan gedacht. Hoppa!

 

De mannen blijken ook eigenaar te zijn van de taxi-bootjes. Een van de mannetjes is aan de beurt voor een tochtje en springt de boot in om onze bagage aan te nemen. Met verplichte zwemvesten varen we een stuk van nog geen 10 minuten naar onze accommodatie.

 

Zodra de bootman ons heeft afgezet en we hebben betaald, scheurt hij weer richting het haventje. En we snappen plots ook waarom. Hotel Boca Brava ligt op de top van een heuvel. Te bereiken via één grote, steile trap. Ik til Joe en een rugtas en Alfred tilt 2 koffers.

Zelfs zonder de surfpogingen nog vers in de benen, is het al een hele klim. De laatste bagage haalt Alfred later wel op. Eerst even bijkomen met een koud biertje.

 

Eén blik op het uitzicht en we weten waarom we hier heel graag wilden verblijven! Vanuit het restaurant heb je een prachtig uitzicht over de omgeving met tropische eilandjes. Echt te gek!

Als tweede fantastische kennismaking met dit eiland, wijst een mede-gast ons op de brulapen die in de boom naast het restaurant slapen. Wow!

 

Na het biertje halen we de overige bagage op en gaan we naar de kamer. Vanaf het balkon hebben we uitzicht op het regenwoud met daarachter de oceaan. Hier gaan we het heerlijk hebben, dat weten we zeker.

 

Maar onze euforie duurt niet heel lang. Joe speelt op bed alvorens te gaan slapen en stoot plotseling zijn hoofd aan de rand van het bed waar een onafgewerkte badkamertegel-rand zit. Au! Het bloed gutst uit zijn voorhoofd en zijn gezicht kleurt snel rood. Ik probeer de wond dicht te drukken en stuur Alfred gelijk op pad om hulp te halen. Niet veel later staat de kamer vol met personeel en een rijkgevulde EHBO koffer. Joe raakt hierdoor helemaal in paniek en zet 'm nog harder op het gillen.

 

Wat mensen verlaten de kamer en het bloeden houdt langzaam op. Joe stopt met huilen, maar klampt zich als een baby aapje tegen me aan. Het lukt ons met moeite om wat zwaluwstaartjes op de wond te plakken, maar het voelt niet goed.

 

Als hij langzaam in slaap valt, kan ik de wond nog eens goed inspecteren. Dit voelt niet goed. Ik stuur Alfred toch weer op pad, nu om een boot-taxi en om het adres van het dichtstbijzijnde ziekenhuis te regelen. Ondertussen pak ik de tas in met luiers, wat muesli-repen en schone kleding. Geen idee hoe lang we weggaan.

 

De boot-taxi ligt al op ons te wachten als we de steile trap naar beneden afdalen. Vanaf de haven is het nog een uur rijden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in David. Dit is de tweede grote stad van het land, dus ik heb er wel vertrouwen in dat dit goed zit.

 

Gelukkig spreken ze Engels aan de balie, we moeten allerlei formulieren invullen. Duurt lang! Als een zuster Joe ziet met zijn bebloede hoofdje, krijgt de vrouw achter de balie een uitbrander en ik mag gelijk doorlopen. Ze is heel vriendelijk en maakt duidelijk dat ik hier op de arts moet wachten (zij spreekt geen Engels helaas). Die is er binnen de kortste keren ook bij en Alfred komt net aanlopen. We halen de grote pleister van Joe's voorhoofd en hij kijkt niet eens verder: "This needs stichting!".

 

De wond wordt goed schoongemaakt en vervolgens -zonder verdoving- gehecht. Onze harten breken, maar zodra de arts klaar is, maken de tranen van Joe langzaam plaats voor een glimlach. En het rode, gapende gat in zijn voorhoofd is veranderd in streep met 4 zwarte hechtingen. Pleister erop, recepten mee en we mogen weer gaan! We zijn zo blij dat we toch de rit naar het ziekenhuis hebben gemaakt.

 

Joe pakt de apotheker-dames helemaal in met zijn witte pleister, grote glimlach en nog natte oogjes. Ze geven hem volop aandacht als wij de recepten afrekenen. Het is inmiddels ver in de middag, dus we willen graag voor het donker weer terug zijn.

 

In de auto snoept hij heerlijk van het zakje chips en het pakje vruchtensap. We staan er echt van te kijken hoe snel hij er weer bovenop is. We rijden weer een uur terug, parkeren de auto in de berm en zwaaien naar een van de bootmannen dat we weer klaar zijn voor een tochtje. De eigenaar van het hotel staat met zijn vrouw en wat vrienden te vissen op de pier. Hij is blij ons weer te zien: "Just in time for the full moon rising!".

 

We droppen de spullen op de kamer, frissen ons wat op en lopen naar het restaurant voor het beloofde ijsje. Voor ons komt inderdaad de volle maan in alle glorie opzetten.

 

Cheers! Wat een dag!

 

13.03.17

Boottocht en brulapen

Lastig slapen met alle gebeurtenissen van de dag ervoor, maar Joe heeft natuurlijk nergens last van en slaapt als een os. Hij staat vrolijk op en is klaar voor het ontbijt. We willen graag een boottocht maken hier, maar hebben gisteravond besloten dit last minute af te wachten om te kijken hoe het met hem ging.

 

Bij het ontbijt eet hij gretig van zijn cruesli met yoghurt en wij informeren langzaam bij de receptie voor een boottochtje. Je kan verschillende routes afleggen, maar we besluiten hiervan af te wijken. We stellen voor om één eilandje aan te doen om te gaan snorkelen en te zwemmen. Onderweg zien we dan vast wat meer van de omgeving.

 

We hebben vanuit Nederland een zwemvestje meegenomen. Deze komt hier dus wel goed van pas. De boot vaart in volle kracht vooruit en deint op alle golven. Het is hier bezaait met eilandjes. Prachtig!

 

We varen een half uurtje voordat het stipje waar we recht op af varen groter en groter wordt. Hier gaan we voor anker. De bootman wijst ons waar het rif is om te snorkelen en we spreken een tijd af om weer terug te gaan. Hij gaat tukken en wij stappen actief het strand op.

 

Het privé-eilandje lijkt wel aangelegd, alles hier klopt! De palmbomen die half over het witte zandstrand hellen, de kokosnoten op het strand, het heldere, kalme water en de strakblauwe lucht...

 

We gaan eerst één voor één snorkelen, maar zijn daar snel klaar mee. Er is niet heel erg veel te zien. En om verder de zee op te gaan zonder flippers is best een pittig stukje zwemmen.

 

Eigenlijk mag Joe nu helemaal niet zwemmen met zijn wond, maar hoe kunnen we dit nu niet doen op zo'n lokatie?! Dus we letten goed op en dobberen heerlijk met z'n drietjes in zee. Wat een contrast met de hektiek van gistermiddag. We komen helemaal bij en genieten volop!

 

Na 2,5 uur op het eiland gespendeerd te hebben varen we weer terug. We zien de vulkanen op het vaste land van Panama vanaf hier liggen. Wat een heerlijke plek!

Terug in het hotel eten we wat en buiken uit op het balkon van onze kamer. We spotten een enorme leguaan in de boom voor ons.

 

Tijd voor de middagactiviteit! We pakken weer wat spullen in en de draagzak weer uit de koffer. We gaan een stuk wandelen over Isla Boca Brava op zoek naar een nabij gelegen strandje. We lopen zo'n 20 minuten door de jungle voordat we bij strand Christine aankomen in een fraai gelegen baaitje. De kokosnoten liggen ook hier weer voor het oprapen. Ook heeft dit strand in tegenstelling tot die van vanochtend zwart strand. Er zijn hier nog meer bezoekers, maar als zij allemaal vertrekken, hebben we het strandje voor onszelf.

 

We lopen een andere weg terug en lopen op een pad langs de afgrond. Een mooie tocht!

De brulapen zijn we nu al een paar keer tegengekomen rond het hotel, maar hier in de jungle laten ze zich niet zien. Of toch? Ja hoor, we horen wat geritsel en spotten ze in de bomen rondom ons. Echt te gek! Ze klimmen en klauteren om ons heen. En reageren op ons geroep. Joe vindt het ook prachtig en gaat ze op een zachte toon roepen: "Oe oe!".

 

Na een tijdje tussen ze in te hebben gestaan, lopen we door omdat we lek geprikt worden door de muggen. We frissen ons weer op en nemen weer plaats in de schommelstoelen op het balkon. Ja hoor, daar komt een andere apenfamilie langstrekken! En daar vliegt een mot mot (vogel) en een kolibrie. Hier heb je geen televisie nodig om wat te zien.

 

We eten voor ons doen laat en genieten nog even van het zicht dat deze locatie biedt in het maanlicht.

14.03.17

Boquete

Een wake-up call door de brulapen. Dat het nog maar 5 uur is, vergeten we voor het gemak maar even. Met de slaapvlekken nog in de ogen lopen we het balkon op om het doordringende geluid op tape vast te leggen. De bruller zit in een boom recht tegenover ons. Ze zijn heel druk in de weer en het geroep klinkt non-stop. Er is vast iets aan de hand. De beste wake-up call ever!

 

Gelukkig weten we daarna weer verder te slapen. We lopen naar het restaurant voor het ontbijt en komen de apen-familie weer tegen. Je zou het bijna normaal gaan vinden. De rust is gelukkig wedergekeerd bij ze.

 

Na het ontbijt pakken we onze spullen, nemen afscheid van de eigenaar en pakken het bootje naar het vaste land. Bye bye Bocas Bravas, we zullen je niet snel vergeten!

 

Vandaag hebben we een kort autoritje voor de boeg. Maar we hebben het nog warm van die steile trap, dus halen koud water bij de mini-market in een dorpje verderop.

 

Op de route ligt weer dezelfde weg die we naar het ziekenhuis aflegden. Voor ons gevoel lijkt het veel langer te duren. Bij David slaan we af voor de laatste kilometers. We hebben vulkaan Baru gisteren al vanuit de boot gezien, nu rijden we er recht op af. We hadden een mooie rit verwacht, maar het is letterlijk één rechte, geasfalteerde weg rechtdoor.

 

We komen vroeg aan, dus besluiten het stadje nog even in te gaan. Bij Todo a Dollar verwennen we Joe met wat speelgoed en halen wat bestek en een plastic bordje wat toch wel erg makkelijk voor onderweg is.

 

We lunchen in het parkje met onze eigen gesmeerde boterhammen en meegebrachte jus d'orange. Vervolgens gokken we op een vroege check-in in ons hostel. We verblijven hier in een simpele kamer, maar op loopafstand van het kleine gemoedelijke centrum van Boquete. We gaan met de buggy het stadje in. We hebben op voorhand nog zo getwijfeld of we de buggy wel moesten meenemen, maar zijn toch blij dat we het wel gedaan hebben. Joe valt langzamerhand in slaap van het gehobbel over de stenen bezaaide zandweg.

 

Dat geeft ons weer rustig de tijd om even de toerist uit te hangen en het dorpje en zijn souvenirwinkeltjes te verkennen. Dit is nu voor het eerst dat we zulke levendigheid met reizigers tegenkomen. We kopen wat souvenirs en drinken wat in het park. Joe wordt wakker en ook hier bezoeken we nog even de lokale brandweer. Dit keer hebben twee brandweervrouwen dienst. Ze zijn gelijk gecharmeerd van het blonde-jongetje-met-4-hechtingen-in-zijn-voorhoofd en zetten ook weer de zwaailichten aan. Joe wordt er enorm verlegen van.

 

Bij de hostel luieren we in de tuin om tegen een uur of 6 weer richting het stadje te lopen voor een warme maaltijd. Het is weer even omschakelen dat we de lange broek aanmoeten, omdat het hier 's avonds zo afkoelt.

 

De Panamese bussen zijn veelal rijkelijk versierd met stickers, beschilderingen en vlaggetjes. Maar zo'n bus die we op het pleintje tegenkomen, hebben we nog niet eerder gezien. Deze is volledig met LED-verlichting gedecoreerd. Er staat een lange rij voor de bus en ik verdenk de buschauffeur er van dat hij bewust de rit vertraagd, zodat iedereen een glimp van zijn bus kan opvangen.

15.03.17

Hot Springs

Veel reizigers komen naar Boquete om de mooie wandelroutes die deze omgeving rijk is. We zouden maar wat graag er iets van willen lopen, maar bij navraag blijkt dat er geen kortere routes beschikbaar zijn. We zien het niet zitten om een complete trektocht met Joe in de draagzak te maken, dus gaan op zoek naar een alternatief.

 

Op de dolle pof rijden we dan maar richting Caldera waar warmwaterbronnen zijn. De rit ernaar toe is erg mooi. De laatste kilometer bezorgt ons wel wat zweet op het voorhoofd. We hebben geen 4WD en de weg is zo bumpy, dat we bang zijn het reservewiel te moeten gaan gebruiken.

 

Het laatste stukje is echt niet te doen en parkeren de auto in de berm naast een prachtige rivier. Het eerste stuk lopen, ligt zo vol rotsen, dat het maar goed is dat we Joe in de draagzak hebben meegenomen. Eén litteken is voldoende deze vakantie :-)

 

We komen aan bij een huis. Een vrouw komt naar buiten lopen om geld te innen( $2 pp en de niño is gratis) en wijst ons naar het terrein naast haar huis. Sjemig wat wonen deze mensen op een mooie lokatie.

 

We lopen braaf in de richting die de vrouw heeft aangewezen, maar zien niets dat op een bad lijkt. We spieken over een netjes op elkaar gestapeld muurtje van keien en voilá, daar is de eerste hotspring! Het water is heerlijk van temperatuur. Zelfs Joe vindt het zalig badderen!

 

Er moeten hier verschillende baden zijn, dus we gaan op zoek naar de volgende. Alfred voelt met z'n voet in het water van een smal beekje dat langs het pad loopt. Gloeiend heet! Bizar is dat toch!

 

Verderop komen we uit bij de rivier. We hebben geen andere hotsprings meer gezien, dus gaan hier pootje baden. Enorm grote, ronde rotsen liggen hier liefelijk in de rivier. Wow, wat een plaatje weer! Er loopt een hangbrug over en een gaucho te paard groet ons met zijn cowboyhoed in de hand nemend. De vulkaan domineert het landschap op de achtergrond. Wow, wow, wow!

 

Er zijn hier een aantal andere mensen, maar die zijn op 1 hand te tellen. Dat snap je toch niet? We besluiten na het pootje baden een verkoelende duik in de rivier te nemen. Heerlijk koel is het water hier!

 

Langs de rand is het water nog steeds warm en door wat stenen te verplaatsen, maken we onze eigen hotspring. We liggen heerlijk te relaxen in het warme water met onze voetjes in de verkoelende rivier. Genieten zo!

 

We zijn deze hele vakantie nog geen andere Nederlanders tegengekomen, maar plots horen we wel heel erg verstaanbaar geklets achter een grote steen voorbij komen. Deze Amsterdammers zijn met hun 4 jarige dochtertje in Panama een rondreis aan het maken en we wisselen onze Panama ervaringen uit. We kletsen de tijd gemakkelijk weg. En verbranden levend.

 

Onze meegebrachte water- en snack voorraad is er inmiddels doorheen aan het raken. Als Alfred toch even kijkt hoe laat het dan inmiddels is, schikken we! Het is al haf 4 geweest!

 

We laten ons gemakkelijk opdrogen en lopen terug naar de auto. We zijn zo relaxed van een dagje tijd vergeten dat we ons niet eens meer druk maken om de hobbelige weg die we ook weer terug moeten rijden.

 

We maken onderweg nog een stop om even bij een waterval te kijken en rijden dan linea recta door naar Boquete. Daar besluiten we nog even door het dorpje te touren. Wat is het hier toch mooi! We vullen onze drank- en snackvoorraad weer bij in de lokale supermarkt en gaan verder met chillen in de tuin van ons hostel.

 

We vergeten bijna dat we de koffers weer moeten ordenen voor de dag van morgen. Morgen vertrekken we naar Bocas del Toro, dus dit keer is het niet alleen netjes opvouwen, zodat alles weer in de koffers past. Nee, het wordt strategisch inpakken, aangezien we zo min mogelijk bagage mee de boot op willen nemen.

 

We eten bij Big Daddy's in de stad en slapen weer vroeg. Een ultieme vakantiedag waar we de tijd vergeten, ons uitstekend vermaken bij een verrassende locatie en 's avonds moe zijn van het luieren.

16.03.17

Bocas, baby!

Rond 7 uur zijn we wakker. We gooien de koffers gelijk in de auto en maken ons klaar voor vertrek. We halen ontbijt bij het populaire ontbijttentje Sugar and Spice. De oudere Amerikaanse bevolking, zoals we deze eerder al in Gamboa tegenkwamen, zijn ook hier weer uitstekend vertegenwoordigd. Het verschil met Gamboa is dat ze hier allemaal wonen. De flyers en pamfletten met een huis bouwen in Boquete zijn eerder regel dan uitzondering.

We besluiten om alles mee te nemen en nuttigen ons ontbijtje to go in de auto.

 

We rijden de bergen in en genieten van de vergezichten die deze route te bieden heeft. We zien zelfs de oceaan vanaf hier! Het hoogstepunt wat te vandaag bereiken is ruim 1200 meter hoog en we zitten met het hoofd in de wolken.

Het is hier werkelijk rijden door een stuk paradijs met al die weelderige begroeiing en mooie bloemen. Er komen prachtig gekleurde vogels en vlinders voorbij vliegen en de bomen vormen natuurlijke tunnels met hun takken.

 

We nemen een afslag naar links en volgen de weg parallel aan de kust verder richting Almirante. Sjoef, daar komt een pick-up beladen met kokosnoten voorbij speren.

 

In Almirante wacht een hele fiets-brigade op ons. Allemaal jongens die ons naar een parkeerplaats willen begeleiden. Big business hier. We proberen eerst nog even eigenwijs op eigen houtje wat te zoeken, maar als een zwaar bezwete, vriendelijk ogende man op ons raampje klopt bij het wachten op een kruispunt, geven we ons over. Ja, show ons maar naar een parkeerplek.

 

Dat we niet de enigen zijn die met auto hier rondreizen moge duidelijk zijn. Het terrein waar we naartoe worden geleid staat barstensvol. Wonderbaarlijk genoeg vinden ze nog een plekje voor onze auto op het -klaarblijkelijk- strategisch gevulde wagenpark. Alles zal wel op volgorde van vertrek staan. Bij het autoverhuurbedrijf is ons nadrukkelijk verboden om de autosleutel af te geven en ze vragen het hier niet eens. Dus maar hopen voor de auto waar we voorstaan dat deze langer op Boca blijven dan wij.

 

De fietsman is op adem gekomen en helpt ons nog even met de koffers naar de bootmaatschappij dat 5 minuten lopen verderop ligt.

 

We drinken nog een kokosnoot leeg voordat we de boot induiken. We zitten naast een moeder met een baby en Joe vindt dat erg gezellig. Naar goed Midden-Amerikaans gebruik vertrekt de boot niet eerder dan dan deze vol is. Of lees: propvol zit. We zitten uiteindelijk met 5 man naast elkaar op een plank. Geen ruimte voor enige beweging. Daar gaan we!

 

Het eerste stuk is rustig varen, maar als we op open zee komen, wordt het een ruig ritje. Bang, bang klats! Net een slechte achtbaan. We doen heel stoer, maar kijken nu al uit om het haventje van Bocas binnen te varen. En Joe? Die valt heerlijk in slaap.

 

Na een half uurtje varen komen we aan in Bocas Town. Er wordt gelijk gevraagd wat onze eindbestemming is. Een man regelt gelijk een ander bootje voor ons en onze bagage wordt overgeladen. We zien onze nieuwe accommodatie, Cosmic Crab, al liggen.

 

We zijn de hobbelige bootrit alweer helemaal vergeten bij aankomst. Het restaurant van de Cosmic Crab ligt prachtig op het water. We hebben eerst getwijfeld of dit wel een handige accommodatie is voor met een kind van 2, maar de lokatie op Isla Caranero en de sfeer die het uitstraalt zijn toch doorslaggevend geweest. Het scheelt ook dat Joe niet zo'n wegloper is en dat we eigenlijk constant met z'n drietjes zijn.

 

Bij de check-in horen we van eigenaresse Joan dat zij hier een tweeling heeft grootgebracht, dus we maken ons vervolgens helemaal geen zorgen meer. Ons huisje Coconut bevindt zich in de tuin, een eind bij het water vandaan.

 

Onderweg naar het huisje, zien we waar de naam van het resort vandaan komt, het stikt namelijk van de krabbetjes! Ze schieten gespannen weer terug in hun holletje als we aan komen wandelen.

Vanaf onze porch houden we ze goed in de gaten. Omdat ze zijdelings lopen, is hun ene schaar veel meer ontwikkeld dan de andere. Een grappig gezicht. Er komt een kolibrie voorbij vliegen en er wandelt een leguaan voorbij. Ja hoor, dit is een uitstekende keuze geweest!

 

We halen de zwemkleding uit de bagage en gaan wandelend op weg naar de andere kant van het eiland. We lopen door het kleine dorpje wat naast ons hotel ligt. De mensen wonen hier dicht op elkaar en overal ligt afval. Dit is echt een andere kant van Bocas dan je als gemiddelde toerist ziet.

 

In het supermarktje halen we een fles kokosolie. Op dit eilandje zitten veel zandvlooien en we hebben dit als tip meegekregen ter preventie. We hebben nog nachtmerries van de vreselijk jeukende zandvlo-bultjes van 5 jaar geleden, dus deze tip nemen we maar wat te graag aan.

 

We besluiten vanaf hier toch maar een taxi-bootje te nemen naar het strand. We zijn namelijk nog niet veel opgeschoten en we willen nog wel een beetje van een middagje strand kunnen genieten. We betalen $2 totaal en stappen uit op een heerlijk palmbomen-strand.

 

De zee is hier rustig, dus we kunnen heerlijk dobberen. Verder op zee zijn er surfers actief, een grappig gezicht zo midden op zee. Ik besluit een stuk langs de kust te gaan lopen. De jungle grenst hier aan het strand, prachtig!

 

Joe heeft inmiddels vriendjes gemaakt met wat andere kinderen en doet stoer mee met springen van de pier. Thuis wil hij in het zwembad niet van de duikplank, maar dit doet hij dan wel met veel overgave. Hij verliest er zelfs een hechting door.

 

Als we zijn uitgespetterd, komt er een bootje aanvaren die ons wel weer wil meenemen naar onze accommodatie. 's Avonds eten we in het restaurant met uitzicht op de lichtjes van Bocas Town.

17.03.17

Bocas del Toro

Dat het restaurant zo op het water ligt, is toch echt een bonus. We zien de vissen onder ons door zwemmen in het heldere water. Na het ontbijt doen we een poging tot 'vissen' met een touwtje. We facetimen met de opa's en oma's thuis om ze van ons uitzicht mee te laten genieten.

 

Na een slome morgen besluiten we toch nog wat te gaan doen. We nemen de boot richting Bocas Town om vanuit daar met de bus naar Starfish Beach te gaan. Hier zijn we 5 jaar geleden ook geweest en hopen op beter weer dit keer.

 

Omdat er al aardig wat mensen aan het wachten zijn, vermoeden we dat de bus elk moment kan komen. Maar het duurt Caribisch lang. We zijn ondertussen redelijk ongeduldig aan het bedenken om wat anders te gaan doen, maar de buurman op het bankje naast ons geeft geen kik. En dat terwijl toch echt zijn rauwe vlees toch bijna aan het gaarkoken is in die felle zon.

 

Een andere man komt aanlopen en vraagt of we met zijn toeristen-busje mee willen rijden. Zeker wel!! Maar we worden al snel uit de droom gehaald na deze 'meevaller' bij het plaatsnemen in het busje. Er is nog net plek voor ons drietjes. En licht bepakt naar het strand zit er voor ons even niet in. Wij reizen dat stuk naar de andere kant van het eiland met een 13 kilo-er op schoot die het wachten ook zat is en 3 tassen vol noodzakelijk strand-uitrusting (luiers, pakjes drinken, handdoekje, zwembandjes, droge kleding, zonnebrand, etc, etc). Er blijft weinig bewegingsruimte over. Joe valt weer eens in slaap en weet zich voortreffelijk slap te houden. We proberen hem van alle hobbels en bochten te behoeden dat hij zijn hoofd stoot. Wat een ritje weer!

 

We weten niet hoe snel we uit de bus moeten kruipen als we bij Boca del Drago aankomen. Ook hier ligt alweer zo'n handig taxi-bootje klaar en in tegenstelling tot 5 jaar geleden gaan we dit keer niet lopen.

 

Op Estrella ofwel Starfish Beach is veel veranderd in 5 jaar tijd. In onze herinnering waren er toen volop zeesterren en zeer weinig mensen, maar nu is het precies andersom. Wat is het druk! En er zijn nu allerlei barretjes en je kan met een bananen-boot rondvaren. En geen zeester te bekennen. Wat zonde!

 

Maar we moeten bekennen dat het strand nog wel heerlijk is om te vertoeven. Het loopt geleidelijk af en het water is heerlijk van temperatuur. Ik haal wat te drinken bij een strandtentje en moet het bekopen met mijn gehoor. De salsa-muziek staat hier op standje 100. Dat klinkt zeer vriendelijk vanuit het water, maar zo voor de bar zelf is het amper vol te houden. Uiteindelijk wint de dorst het van het keihard wegrennen.

 

We hebben geluk en spotten toch nog 2 zeesterren! Yes!

 

Het wordt laat en we besluiten weer in actie te komen. Weer wachten op een plekje in een overvolle bus of de boot rechtstreeks naar Boca Town nemen. De keuze is al snel gemaakt en we contacten een bootjongen. Op zee stappen we over op een grotere boot die rechtstreeks naar Bocas Town gaat. Top! Dit is een veel beter ritje dan de heenreis. Deze bootman stopt trouwens nog even op boodschappen te doen van een andere boot. Zijn vrouw zal blij zijn met het suikerriet en de bananen. De rit is ook veel korter dan die over land of is dat alleen maar ons gevoel?!

 

We eten 's avonds wederom in het restaurant van Cosmic Crab zelf. Er staan hier grote schelpen op tafel ter decoratie. Ik doe alsof ik opa en oma ermee bel en Joe kijkt geanimeerd. Plots voel ik wat op m'n oor en hals en ik zie een gekko in m'n ooghoek op me lopen. Ik schrik me wild. Daarmee bezorg ik Joe een trauma voor grote schelpen, aangezien hij de hele gekko niet ziet. Hij wil er niet meer aankomen en de schelp moet verhuizen naar de andere kant van de tafel, haha! "Niete opa oma belluh!".

18.03.17

Boottocht Bocas

Joan regelt voor ons een bootman die ons een paar uur wilt rondvaren. Ze heeft nog niet opgehangen of hij komt al aanvaren. Wij hebben al ons essentiële rotzooi al snel verzameld. Het scheelt dat we het nu gewoon in de boot kunnen gooien en er niet mee te hoeven sjouwen.

 

Ook deze boottocht wordt deels een trip gebaseerd op onze ervaringen van 5 jaar geleden. We varen namelijk eerst naar Cayo Coral. We zijn bang dat ook de tijd hier parten heeft gespeeld als bij Starfish Beach, maar dat is gelukkig niet het geval. Het koraal is hier nog steeds in alle pracht en kleur te bewonderen door een snorkelmasker.

 

Het omstebeurten snorkelen is prima te doen. Joe dobbert vrolijk mee zonder weet van al die prachtige kleuren koraal en visjes onder het wateroppervlak.

 

Uiteraard is dit een lokale attractie en er liggen vele bootjes te dobberen. De bootman verteld dat ze hier bewust geen ankers uitgooien om het koraal te sparen. Om het ver afdrijven te voorkomen, binden ze de bootjes hier aan elkaar. Zo simpel kan het zijn.

 

In de verte komt een hele dikke bui aan drijven. We zijn blij dat we niet naar de verdergelegen Zapatillos eilanden zijn gegaan, anders hadden we daar midden in gezeten. Helemaal ontlopen van die bui doen we ook niet. Op het moment dat we een mooie luiaard in de boom spotten op Sloth Island, vallen er dikke druppels.

 

We varen weer verder en Joe valt in slaap door het deinen van de boot. Bij restaurant de Blue Coconut stoppen we weer. Hier schijnt het ook mooi snorkelen zijn. Joe snurkt stevig door als wij weer één voor één deze wateren gaan ontdekken. Het is hier heel ondiep, dus echt oppassen geblazen. Werkelijk weer een prachtige snorkel!

 

We lunchen in het hotel en doen het rustig aan na deze avontuurlijke ochtend. Vanaf de porch proberen Joe en ik krabbetjes te vangen met ons geïmproviseerde valletje met crackers.

 

In de namiddag gaan we weer met de boot naar Bocas Town. We lopen hier wat rond en kopen wat souvenirs en eten een ijsje. Joe speelt met wat lokale kindjes in het park. Dan uiteten bij Chitres. Hier serveren ze lokale gerechten. We moeten wat eten kiezen uit de vitrine en nemen het mee naar de tafel. Het smaakt heerlijk!

 

Daarna lopen we weer terug naar het haventje voor een avondbootje richting de Cosmic Crab. De doen nog een drankje om onze Caribische vakantietijd af te sluiten.

 

19.03.17

Naar Santiago

Om half 7 zijn we wakker. Vannacht heeft het hard geregend. Vandaag staat de langste reisdag van onze vakantie gepland, dus we besluiten maar zo snel mogelijk te gaan.

 

Om 8 uur zitten we al in de boot richting het vaste land van Almirante. De terugreis is een stuk comfortabeler dan de heenreis. Ook is het een stuk minder druk.

 

Voor we het weten staan we alweer op het parkeerterrein onze koffers in de bagagebak te laden. De rijden het eerste stuk hetzelfde als de heenreis en genieten net zo volop als de heenreis van deze mooie omgeving. We spotten zelfs nog toekans!

 

We maken een stop in de berm door een luier-noodsituatie. Het wemelt hier van de vlindertjes. We bekijken ze wat beter en het zijn glasvlinders! Je kijkt zo door hun vleugeltjes heen. Van alle plekken waar we konden stoppen, stoppen we net hier. Prachtig!

 

Niet lang daarna vinden we onze weg weer op de Interamericana. Joe is inmiddels in slaap gevallen, dus we kunnen nu mooi 'meters' maken.

 

Wie zegt dat zo'n rit saai moet zijn?? De tank raakt zo langzamerhand leeg en volgens google maps is onze eindbestemming 1 km verder dan onze laatste rest benzine meekan. Best spannend dus! Dus we gooien de airco maar uit. Alles om op tijd een tankstation te kunnen vinden. Dit helpt, maar het wordt bloedheet in de auto, dus besluiten dat dit niet het juiste middel is om kilometers mee te winnen. Ik zoek ondertussen op Google Maps een potentiele bezine-station lokatie en gok op een bepaalde kruising. Bij het naderen van de kruising zien we geen grote reclame borden en angstzweet verschijnt op onze voorhoofden. Er is hier namelijk helemaal niets in de omgeving zover we kunnen zien: geen mensen, geen zijwegen, zelfs geen begroeiing. Dus als we hier stranden, dan stranden we echt heel erg slecht! Maar toch! Daar verschijnt het dak van een tankstation achter een bosje van verdorde bomen. Yes!!

 

De laatste kilometers gaan als een speer. We overnachten iets voor Santiago. Maar besluiten eerst nog even wat te gaan eten en te pinnen in de 'grote' stad. Het hotel hebben we vanaf de weg niet zien liggen. We zien alleen een groot bord voor de afslag, dus het blijft nog even een verrassing. We zijn benieuwd want hier in de omgeving is voor de rest niets... Bij terugkomst uit de stad zijn we zo blij als een kind als we het uitnodigende zwembad zien. Dat is precies waar we nu behoefte aan hebben!

 

Het hotel is voor de rest ook prima, maar we kunnen het zwembad niet uit onze gedachten zetten. We kleden ons snel om en spoeden ons naar het zwembad. Rond het zwembad zitten veel Panamese gezinnen en een grote vriendengroep. Leuk om hier zo tussen te zitten. Joe kan mooi zijn opgespaarde energie kwijt en en wij beklinken dat ons spannende autoritje zo'n goed einde heeft gekregen.

 

De families, vriendengroep en zon vertrekken langzaam, dus wij volgen en zoeken de laatste restjes zon op voor onze hotelkamer. We hebben geen zin om vanavond nog uit eten te gaan of naar het restaurant van het hotel te gaan. Dus we besluiten voor een lazy room service en eten op bed.

20.03.17

Panama Stad

Het lijkt wel of de enige gasten in het hotel zijn. Eenzaam zitten we met z'n drietjes aan het ontbijt. Na het ontbijt gaan we snel weer op pad. Op naar de laatste kilometers richting de hoofdstad.

 

Het is weer stralend weer vandaag! Alhoewel dit betekent dat echt het einde van de vakantie in zicht is, hebben we onwijs veel zin in deze laatste daagjes.

 

Rond 12 uur rijden we over de brug Puente de las Americas, de brug die Noord- en Zuid-Amerika met elkaar verbindt. Links zien we Ancon Hill met daarachter de bekende wolkenkrabbers en rechts de Causeway en Casco Viejo.

 

We rijden als eerste naar Albrook Mall. We lunchen hier bij Taco Bell (mag natuurlijk niet ontbreken) en wandelen wat rond in dit inmense overdekte winkelcentrum. Het valt op dat er in de winkels veel personeel te vinden is, maar er maar weinig winkelend pubiek is.

We kopen wat slippers en wat mini kadootjes voor de terugvlucht voor Joe.

 

Dan rijden we naar de Causeway voor wat mooie uitzichten op de skyline. Dan rijden we over de rondweg die om Casco Viejo leidt. Dan rijden we diezelfde wijk uiteindelijk binnen om ons hotel op te zoeken. Alfred dropt alle bagage, dat is inclusief Joe en mij voor het hotel en parkeert de auto op de openbare parkeerplaats verder op in de wijk.

 

We slapen vannacht in Magnolia Inn. Een prachtig monumentaal pand waar ze naast hotelkamers ook bedden in slaapzalen verhuren. Het leuke hieraan is dat ar een mix van allerlei type reizigers is, wat de sfeer duidelijk ten goede komt. Een andere plus is dat we als 'hotelgasten' ook mooi gebruik maken van de openbare ruimtes, zoals de woonkamer, het balkon en de keuken.

 

Aan de receptie worden we verwelkomd door een Nederlander die inmiddels al 5 jaar hier in de stad woont en werkt. We vertellen over onze ervaringen van 5 jaar geleden en hij waarschuwt ons al: in de tussentijd is er veel veranderd. We zijn erg nieuwsgierig!

 

Na het verkennen van ons hotel, gaan we de straat op. Het is nog steeds heerlijk weer en besluiten bij Bar Central de lift naar het dakterras te nemen voor een verkoelend drankje. De zon gaat langzaam onder en de hard blauwe lucht verandert in zachte pasteltinten. Zo smaken de biertjes toch echt het beste.

 

We halen nog wat snacks en water voor in het hotel en besluiten weer het avondeten over te slaan. Weer geen uitgebreide avondmaaltijd voor ons. We relaxen op het balkon van ons hotel en proberen alvast in te checken voor de vlucht van morgenavond. Helaas werkt het niet, dus besluiten het morgenochtend weer te proberen.

 

Nu maar weer lekker slapen. Stiekem best wel relaxed, zo elke avond vroeg naar bed.

 

21.03.17

Stadswandling en terugvlucht

's Ochtends lukt het nog steeds niet om in te checken. Balen! We azen namelijk op dezelfde stoelen als de heenreis. Dan maar via de receptie het lokale nummer bellen om te vragen waar het misgaat en of we eventueel de stoelen kunnen reserveren.

De vriendelijke vrouw aan de andere kant van de lijn brengt al gelijk goed nieuws: de stoelen zijn nog vrij en reserveert ze gelijk voor ons. Inchecken moeten we dan nog wel op de luchthaven doen, maar dat maakt ons niets meer uit.

 

We ontbijten uitgebreid bij Super Gourmet met yoghurt met muesli, verse passievrucht-sap en gebakken eieren. Heerlijk!

 

Vandaag is het ook weer een stralende dag. Dat we de buggy hebben meegenomen betaalt zich ook vandaag maar weer goed uit. Het is te warm om met Joe op de rug te lopen en hij kan nu erin en eruit klimmen wanneer hij dat nodig acht. Zo'n buggy is toch wat prettiger duwen dan een 13 kiloër tillen.

 

Net als 5 jaar geleden genieten we weer volop van een wandeling door deze wijk. Zoals de receptionist gisteren al aangaf is er veel veranderd, maar de charme is gelukkig nog steeds behouden. Er zijn veel leuke winkeltjes en eettentjes bijgekomen. Als ze hier iets opknappen, doen ze het goed.

 

We lopen langs parkjes, pleintjes en het water. Joe valt heerlijk in de buggy in slaap door de warmte en het gehobbel. Wij besluiten ook maar gelijk een pauze in te lassen. We ploffen neer in de binnentuin van Mahalo. Het is echt een binnentuin uit de boekjes met palmboom, bloeiende frangipani en ananas-stekjes. Niet onbelangrijk is dat de koude Balboa's overheerlijk smaken.

 

Na 2 biertjes lopen we weer verder. We gaan naar de vismarkt dat net buiten de wijk ligt. We vermoeden dat de bedrijvigheid van de ochtend al is afgenomen en dat klopt ook. Er zijn nog een paar kraampjes over waar vissen tentoongesteld worden.

 

We halen water bij een kraampje en ploffen neer in het gras bij het haventje. We hebben geen puf meer om verder te lopen in de hitte. Hier aan het haventje waait een lekker koel briesje. De pelikanen vliegen hier enthousiast van boot tot boot.

 

We bekijken onze opties en besluiten om richting de auto te lopen. Het is goed geweest. De koffers hebben we vanochtend al in de auto gezet, dat scheelt enorm getil en gesjouw in deze hitte. We rijden dus zo vanaf de stad richting de luchthaven. Onderweg eten we nog wat en tanken we de auto vol.

 

Na een grondige check van de auto, leveren we de sleutels in en handelen het papierwerk af. In de toiletten kleden we ons 'vliegproof' en stoppen de laatste spullen in de koffers.

 

Na het inchecken, gaan we de douane door en lopen richting gate 21 voor ons vertrek. Bij het boarden, ontstaat er al snel een lange rij voor de laatste controle. We worden uit de rij geplukt, omdat we met een kind reizen. Dat zijn nou leuke voordeeltjes! Nu zijn we als één van de eersten aan boord en kunnen ons mooi installeren voordat het grootste gros aan boord stapt.

Dat we nu langer aan boord zitten, zeker als blijkt dat we iets vertraging oplopen, maakt ons niets meer uit. We zitten prima en we hebben voldoende overstaptijd op Frankfurt. Dus hoe later we vertrekken, hoe minder lang wachten op de luchthaven daar.

 

De vlucht verloopt voorspoedig. We kunnen alledrie goed wat slaap pakken, dus amper tijd voor films en om te spelen.

 

De volgende dag komen we aan op Frankfurt. We hebben hier ondanks de vertraging 3 uur te overbruggen. We zoeken een rustig plekje om te voetballen met onze opblaasbal, te facetimen met de familie en wat te knutselen. De tijd is zo voorbij. Net als de vlucht naar Amsterdam.

 

Iets na half 6 's avonds landen we in Amsterdam. De bagage is er zo, de trein is er zo en het voelt alsof we drie keer knipperen en weer thuis zijn. Joe speelt lekker met al z'n oude speelgoed wat weer als nieuw voelt, wij pakken alles uit.

 

Daarna is het alweer bedtijd. Zo voelt het gelukkig ook, dus de jetlag zal nu ook minder heftig zijn als toen bij aankomst in Panama.

Panama ervaring

 

Wat hebben we het heerlijk gehad! Panama is zo'n fijn land om te bereizen. De Panamese bevolking is vriendelijk, de wegen beter dan je zou verwachten, de afstanden relatief kort, toeristenhordes kennen ze amper en de natuur is gevarieerd en op veel plaatsen ongerept. Er valt echt nog wat te ontdekken, zonder dat het onbegaanbaar of moeilijk wordt.

 

Dat het met Joe ook goed ging, speelt natuurlijk ook mee. Voor hem had het uiteindelijk niet uitgemaakt of we nu in Nederland waren gaan kamperen ofdat we zo'n reis hadden gemaakt Op deze leeftijd wil hij het liefste de hele dag bij ons zijn. Daarom hebben we gekozen voor iets dat ons ook aanspreekt en dat heeft gelukkig goed uitgepakt.

 

Van te voren hebben we veel boekjes met hem gelezen over vliegen en over de jungle met z'n exotische dieren. Met als resultaat dat hij eerder een luiaard herkent dan een otter.

 

Hij heeft uiteindelijk een blijvende herinnering op zijn voorhoofd aan ons Panamees avontuur overgehouden. De hechtingen zijn er inmiddels allemaal uit en het geneest verder goed. Gelukkig is dat met een sisser afgelopen.

 

We hebben trouwens nog een souvenir meegenomen uit Panama. In november van dit jaar mogen we een broertje voor Joe verwelkomen!